João 8

Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Mes Naiꞌ Yesus ansae neu ꞌtoꞌef Saitun.
1 Dirigiu-se Jesus para o monte das Oliveiras.
2 Nokaꞌ kik-kiku te, In ntaam anbi Uim Onen Uuf ee in kintal. Too mfaun ein neman ma nauban naan Ee. Rarit In ntook ma nmurai nanoniꞌ sin.
2 Ao romper da manhã, voltou ao templo e todo o povo veio a ele. Assentou-se e começou a ensinar.
3 Oras naan, sin nheek naan bifee jes oras in nmakaek. Onaim tunggur agaam ein ma atoin Farisis tuaf fauk anheer neik je neu Naiꞌ Yesus. Rarit sin naꞌsekeꞌ bifee naan he nhake nbi sin maatk ein ok-okeꞌ.
3 Os escribas e os fariseus trouxeram-lhe uma mulher que fora apanhada em adultério.
4 Onaim sin natonan Naiꞌ Yesus am nak, “Aam Tungguru. Bifee reꞌ ia, napein je oras anmakaek.
4 Puseram-na no meio da multidão e disseram a Jesus: Mestre, agora mesmo esta mulher foi apanhada em adultério.
5 Tatuin kaꞌo Musa in Atoorn ein, anmuꞌi prenat reꞌ nak, ‘Tuaf reꞌ anmakaek ro he napein hukun. Hukun naan es reꞌ tpoir je tar antea nmaet.’ Natuin Ho te, on mee, tua?”
5 Moisés mandou-nos na lei que apedrejássemos tais mulheres. Que dizes tu a isso?
6 Sin he nakreo Goe, he bisa nasaeb sanat he namouf Goe.
6 Perguntavam-lhe isso, a fim de pô-lo à prova e poderem acusá-lo. Jesus, porém, se inclinou para a frente e escrevia com o dedo na terra.
7 Sin nataan Ee piut. Rarit In nhaek, onaim natonan sin im nak, “On nai. Karu nmuiꞌ tuaf es naꞌko hi arki reꞌ ia, reꞌ ka mmoꞌe msaan miit fa, ro in es reꞌ anpoir nahuun he nhukun bifee reꞌ ia.”
7 Como eles insistissem, ergueu-se e disse-lhes: Quem de vós estiver sem pecado, seja o primeiro a lhe atirar uma pedra.
8 Rarit In ntook ma naꞌruriꞌ ntein, onaim antui nteniꞌ nbi afu.
8 Inclinando-se novamente, escrevia na terra.
9 Oras sin nnenan nrair In naꞌuab on reꞌ naan ate, sin namaeb ok. Fin anbi sin neek ein sin nahinin nak, sin nmoeꞌ nitan sanat amsaꞌ. Rarit sin es-es ate nsisaꞌen, nmurai naꞌko mnasif tar antea munif. Namuni te, aar Naiꞌ Yesus nok bifee naan anmesen nbin naan.
9 A essas palavras, sentindo-se acusados pela sua própria consciência, eles se foram retirando um por um, até o último, a começar pelos mais idosos, de sorte que Jesus ficou sozinho, com a mulher diante dele.
10 Rarit Naiꞌ Yesus anhake nfain, onaim nataan am nak, “Sin etan mee? Ka tiit fa tuaf anbi bare ia, reꞌ he nasaan ko, he nhukun ko, oo?”
10 Então ele se ergueu e vendo ali apenas a mulher, perguntou-lhe: Mulher, onde estão os que te acusavam? Ninguém te condenou?
11 Onaim in nataah am nak, “Ka tiit fa, tua.”
11 Respondeu ela: Ninguém, Senhor. Disse-lhe então Jesus: Nem eu te condeno. Vai e não tornes a pecar.
12 Rarit Naiꞌ Yesus naꞌuab antein nok too mfaun ein am nak, “Au reꞌ ia, on reꞌ meꞌu ꞌeu mansian pah-pinan ia. Tuaf reꞌ natuin Kau ka nmoin fa nbi meisꞌokan, mes in nmoni nbi meꞌu reꞌ neiki ꞌmonit reꞌ amneot ma amnonot.”
12 Falou-lhes outra vez Jesus: Eu sou a luz do mundo; aquele que me segue não andará em trevas, mas terá a luz da vida.
13 Anmuiꞌ atoin Farisis tuaf fauk reꞌ anprotesan am nak, “Hoe! Ho he mjair saksii nmatoom nok Ho tuam aan kuum, oo? Ka bisa fa! Fin natuin hit atoran, ro he tuaf bian naꞌ njarin saksii neu tuaf es, ka tuaf naan fa neikn on. Onaim hai ka mtoup reko fa, ma ka mroim fa he mpirsai.”
13 A isso, os fariseus lhe disseram: Tu dás testemunho de ti mesmo; teu testemunho não é digno de fé.
14 Naiꞌ Yesus nataah am nak, “On nai. Maski Au ꞌjair saksii ꞌeu Au tuak ii kuuk, mes Au uabak naan, ro batuur. Fin Au kuuk es uhiin batuur Au ꞌuum uꞌko mee, ma he ꞌnao ꞌeu mee. Hi ka mihiin fa Au uꞌko mee, ma hi ka mihiin fa au he ꞌnao ꞌeu mee msaꞌ.
14 Respondeu-lhes Jesus: Embora eu dê testemunho de mim mesmo, o meu testemunho é digno de fé, porque sei de onde vim e para onde vou; mas vós não sabeis de onde venho nem para onde vou.
15 Hi mruuk ma mꞌukur atoniꞌ mpaek mansian ii in ruku. Mes Au ka ꞌpaek fa mansian ii in ruku he ꞌruuk ma ꞌukur tuaf es amsaꞌ.
15 Vós julgais segundo a aparência; eu não julgo ninguém.
16 Karu Au ꞌruuk ma ꞌukur atoniꞌ, Au ruku ma ukur naan, ro batuur. Fin Au ka ꞌruuk ma ꞌukur aꞌmees fa, mes Au ꞌmoeꞌ sin ok-okeꞌ ubu-bua ꞌok Au Amaꞌ reꞌ nhaefan Kau.
16 E, se julgo, o meu julgamento é conforme a verdade, porque não estou sozinho, mas comigo está o Pai que me enviou.
17 Kais amnikan! Fin matuꞌi nbi hi Atoran rais pirsait am nak, “Karu nmuiꞌ saksii tuaf nua reꞌ naꞌuab rasi humaꞌ meseꞌ, naan saah ma batuur!”
17 Ora, na vossa lei está escrito: O testemunho de duas pessoas é digno de fé {Dt 19,15}.
18 Onaim ka Au ꞌmees fa reꞌ ꞌjair saksii nmatoom nok Au tuak. Fin Au Amaꞌ reꞌ nhaefan Kau njair saksii naꞌuab anmatoom nok Kau msaꞌ.”
18 Eu dou testemunho de mim mesmo; e meu Pai, que me enviou, o dá também.
19 Sin natanan am nak, “Te ho Amaꞌ naan, et mee?”
19 Perguntaram-lhe: Onde está teu Pai? Respondeu Jesus: Não conheceis nem a mim nem a meu Pai; se me conhecêsseis, certamente conheceríeis também a meu Pai.
20 Rasin reꞌ ia ok-okeꞌ, Naiꞌ Yesus natoon sin oras In nanoniꞌ tuaf anbi Uim Onen Uuf, anpaumaak anbi bare reꞌ sin anpaek je he nabuab ein roi kolekte. Ka tiit fa tuaf es he nheek Ee, natuin in oors ee ka ntea fa feꞌ.
20 Estas palavras proferiu Jesus ensinando no templo, junto aos cofres de esmola. Mas ninguém o prendeu, porque ainda não era chegada a sua hora.
21 Naiꞌ Yesus antuut antein neu sin im nak, “Au of aꞌnao usaitan ki, he ꞌnao ꞌeu bare ꞌtetaꞌ. Hi of mam-maim Kau, mes ka miteef Kau fa, fin hi ka mmuiꞌ fa hak he mnao meu bare naan. Ma oras hi mmaet, hi misaah hi sanat feꞌ.”
21 Jesus disse-lhes: Eu me vou, e procurar-me-eis e morrereis no vosso pecado. Para onde eu vou, vós não podeis ir.
22 Rarit atoin Yahudis sin aꞌnaet ma kaes kouꞌn ein anmaktaan ein es nok es am nak, “In naꞌuab saaꞌ es reꞌ ia? In he nakfirit niis on, aa oo? Fin In nak, ‘Hi ka bisa mnao fa meu bare naan.’ ”
22 Perguntavam os judeus: Será que ele se vai matar, pois diz: Para onde eu vou, vós não podeis ir?
23 Onaim Naiꞌ Yesus naꞌuab neu sin am nak, “Hi miꞌko pah reꞌ et aꞌpinan. Mes Au uꞌko neon goe tnanan. Hi atoniꞌ miꞌko pah-pinan ia. Mes Au ka uꞌko fa pah-pinan ia.
23 Ele lhes disse: Vós sois cá de baixo, eu sou lá de cima. Vós sois deste mundo, eu não sou deste mundo.
24 Es naan ate, Au utoon feꞌe na ꞌak, oras hi mmaet, hi mroi ma misaah hi sanat ma penu sin feꞌ. Fin karu hi ka mpirsai fa mak, Au reꞌ ia, es reꞌ Kristus, reꞌ Uisneno nreek Ee neem, oras hi mmaet, hi mroi ma misaah hi sanat ma penu sin feꞌ.”
24 Por isso vos disse: morrereis no vosso pecado; porque, se não crerdes o que eu sou, morrereis no vosso pecado.
25 Rarit sin nataan Ee mnak, “Hoe! Te Ho reꞌ ia, sekau?”
25 Quem és tu?, perguntaram-lhe eles então. Jesus respondeu: Exatamente o que eu vos declaro.
26 Anmuiꞌ rasi mfaun reꞌ Au bisa utoon anmatoom nok ki. Hi saant ein namfaun amsaꞌ. Mes Au ka ururuꞌ ma ukriraꞌ fa rasin naan. Reꞌ nhaef Kau ꞌuum aꞌbi ia gui, oras In naꞌuab, In suma naꞌuab nahiin rasi reꞌ batuur aah. Ma Au suma utoon ꞌeu mansian abit pah-pinan ia, rasin reꞌ Au ꞌneen sin uꞌko Na.”
26 Tenho muitas coisas a dizer e a julgar a vosso respeito, mas o que me enviou é verdadeiro e o que dele ouvi eu o digo ao mundo.
27 (In sairt ii nak, In Amaf abit sonaf neno tunan. Mes sin ka nheek naan fa In sarit naan.)
27 Eles, porém, não compreenderam que ele lhes falava do Pai.
28 Rarit Naiꞌ Yesus naꞌuab antein am nak, “Oras hi mikfirit amrair Kau, Mansian Batuur-Batuur reꞌ ia, nbi hau nehe te, naꞌ hi mihini mmak, Au reꞌ ia, es reꞌ Kristus. Ma Au ka ꞌmoeꞌ fa saaꞌ-saaꞌ uꞌko Au tuak ii kuuk, mes Au suma unoniꞌ tuaf anmatoom nok rasin reꞌ Au Amaꞌ abit sonaf neno tunan nanoniꞌ Kau.
28 Jesus então lhes disse: Quando tiverdes levantado o Filho do Homem, então conhecereis quem sou e que nada faço de mim mesmo, mas falo do modo como o Pai me ensinou.
29 Reꞌ anhaef Kau nok Kau piut amsaꞌ. In ka nkonan niit Kau fa ꞌmees, natuin Au ꞌmoeꞌ utuin In romin piut.”
29 Aquele que me enviou está comigo; ele não me deixou sozinho, porque faço sempre o que é do seu agrado.
30 Oras Naiꞌ Yesus natoon rasin ia te, anmuiꞌ too mfaun reꞌ anpirsai Je.
30 Tendo proferido essas palavras, muitos creram nele.
31 Rarit Naiꞌ Yesus naꞌuab neu atoin Yahudis sin reꞌ npirsai Je mnak, “Karu hi mmoni mmafuut mok Au noinꞌ ein, ma hi minoniꞌ piut miꞌko Au te, hi mjair Au atoup noinꞌ ein reꞌ batuur.
31 E Jesus dizia aos judeus que nele creram: Se permanecerdes na minha palavra, sereis meus verdadeiros discípulos;
32 Rarit hi bisa mihiin rasi humaꞌ-humaꞌ reꞌ batuur. Ma rasin reꞌ batuur naan, esan reꞌ nafetin ki, he hi kais amjair ate mtein.”
32 conhecereis a verdade e a verdade vos livrará.
33 Rarit sin nprotesan am nak, “Hai reꞌ ia, ka mjair fa ate meu tuaf bian! Fin hai reꞌ ia, kaꞌo Abraham in sufan-kaꞌun! Onaim nansaaꞌ am es Ho muꞌuab am mak, hi of mipein fetin?”
33 Replicaram-lhe: Somos descendentes de Abraão e jamais fomos escravos de alguém. Como dizes tu: Sereis livres?
34 Onaim Naiꞌ Yesus naꞌuab am nak, “Reꞌ Au uꞌuab naan, ro batuur. Fin mansian ein arsin reꞌ nmonin nbin ꞌmoeꞌ sanat, sin njarin on reꞌ ate, reꞌ suma natun-tuin aah saant ee in romin.
34 Respondeu Jesus: Em verdade, em verdade vos digo: todo homem que se entrega ao pecado é seu escravo.
35 Mes natiꞌ te, on nai: atoin ate sin ka biasa natuan nkonon fa nbin uim jes. Fin suma usiꞌ in anah, reꞌ natua nkono nbi naan.
35 Ora, o escravo não fica na casa para sempre, mas o filho sim, fica para sempre.
36 Onaim karu Au, Uisneno In Anah, Au ꞌnoes ꞌain hi saant am penu sin ite, hi mipeni mrair fetin, ma ka mjair fa ate meu sanat naan antein. Nok ranan naan, hi mipein fetin batuur, ma kais mituin sanat naan in romin antein!
36 Se, portanto, o Filho vos libertar, sereis verdadeiramente livres.
37 Au uhini ꞌrair ki, hi es reꞌ kaꞌo Abraham in sufan-kaꞌun. Maski on naan, mes hi mam-maim ranan piut he miꞌmaet Kau, natuin hi ka mroim fa he mtoup Au rais noniꞌ. Fin anbi hi neekm ein, ka nmuiꞌ fa bare ntein he mihiik ma mipaan Au Uab ein.
37 Bem sei que sois a raça de Abraão; mas quereis matar-me, porque a minha palavra não penetra em vós.
38 Au utoon rasin reꞌ Au ꞌkisu ꞌrair sin, reꞌ Au Amaꞌ naruruꞌ ma nakriraꞌ nrair sin neu Kau. Ma hi mmoeꞌ mituin rasin reꞌ sin hi amaꞌ natoon anrair sin neu ki.”
38 Eu falo o que vi junto de meu Pai; e vós fazeis o que aprendestes de vosso pai.
39 Sin natahan am nak, “Hai reꞌ ia, kaꞌo Abraham in sufan-kaꞌun!”
39 Nosso pai, replicaram eles, é Abraão. Disse-lhes Jesus: Se fôsseis filhos de Abraão, faríeis as obras de Abraão.
40 Mes kaꞌo Abraham ka nmoeꞌ niit fa maufinu on reꞌ hi! Fin hi mam-maim ranan he miꞌmaet Kau. Te kaah, Au reꞌ ia es reꞌ utoon ꞌeu ki rasin reꞌ batuur, reꞌ Au ꞌneen sin uꞌko Uisneno.
40 Mas, agora, procurais tirar-me a vida, a mim que vos falei a verdade que ouvi de Deus! Isso Abraão não o fez.
41 Hi ꞌmoeꞌm ein, ro tebes, ka naꞌroo fa naꞌko hi amaꞌ in iꞌmoeꞌk ein.”
41 Vós fazeis as obras de vosso pai. Retrucaram-lhe eles: Nós não somos filhos da fornicação; temos um só pai: Deus.
42 Onaim Naiꞌ Yesus natonan sin im nak, “Mes karu Uisneno batuur-batuur anjair hi Amaꞌ, tebes hi ro he mneek Kau. Fin Au mneemk ii uꞌko Na, ma Au es reꞌ ia. Au ka ꞌuum fa utuin Au roimk ii kuuk. Mes Au ꞌuum, utuin In es anhaefan Kau.
42 Jesus replicou: Se Deus fosse vosso pai, vós me amaríeis, porque eu saí de Deus. É dele que eu provenho, porque não vim de mim mesmo, mas foi ele quem me enviou.
43 Nansaaꞌ am es hi ka mihiin fa Au uab ein aan? Oniꞌ natuin hi ka mroim fa he mneen ate!
43 Por que não compreendeis a minha linguagem? É porque não podeis ouvir a minha palavra.
44 Hi reꞌ ia, humaꞌ meseꞌ on reꞌ nitu ꞌnakaf. Fin hi mroim he mmoeꞌ mituin in romin! Naꞌko oras ahun-hunut, in aroor mansian. In nraban rais reko, fin in ntorak nain areꞌ saaꞌ-saaꞌ reꞌ batuur. Karu in nputa-kriu te, naan in monin. Fin in reꞌ naan aputa-kriut, ma apoit ee tuan!
44 Vós tendes como pai o demônio e quereis fazer os desejos de vosso pai. Ele era homicida desde o princípio e não permaneceu na verdade, porque a verdade não está nele. Quando diz a mentira, fala do que lhe é próprio, porque é mentiroso e pai da mentira.
45 Au reꞌ ia, es reꞌ utoon rasi reꞌ batuur. Mes hi ka mpirsai Kau fa.
45 Mas eu, porque vos digo a verdade, não me credes.
46 Neu! Sekau naꞌko ki bisa miruruꞌ ma mikriraꞌ bukti mmak, Au ꞌmoeꞌ sanat? Au ꞌsanmaak! Karu Au uꞌuab batuur, nansaaꞌ am es hi ka mpirsai Kau fa?
46 Quem de vós me acusará de pecado? Se vos falo a verdade, por que me não credes?
47 Tuaf reꞌ In amneemn ee naꞌko Uisneno, nneen In Kabin ma Prenat. Mes hi reꞌ ia, hi ka miꞌko fa Uisneno, es naan ate hi ka mroim fa he mneen Kau.”
47 Quem é de Deus ouve as palavras de Deus, e se vós não as ouvis é porque não sois de Deus.
48 Atoin Yahudis sin aꞌnaet ma kaes kouꞌn ein natahan am nak, “Hoe! Hai miꞌuab batuur. Fin hai miꞌuab amrair mak, Ho reꞌ ia, ka atoin Yahudis batuur-batuur fa, mes Ho reꞌ ia atoin Samarias. Ho mniut sae msaꞌ!”
48 Responderam então os judeus: Não dizemos com razão que és samaritano, e que estás possesso de um demônio?
49 Rarit Naiꞌ Yesus nataah am nak, “Au ka ꞌniut sae fa, tua. Au ꞌhormaat Au Amaꞌ abit sonaf neno tunan, mes hi ka mhormaat Kau fa.
49 Respondeu-lhes Jesus: Eu não estou possesso de demônio, mas honro a meu Pai. Vós, porém, me ultrajais!
50 Au ka ꞌaikas fa Au tuak ii he ururuꞌ ma ukriraꞌ Au pinak ma krahak kuuk. Mes anmuiꞌ Tuaf es, reꞌ he naruruꞌ ma nakriraꞌ Au pinak ma krahak. Maut he In kuun es reꞌ nafeek nak, Au uabak batuur, aiꞌ kaah?!
50 Não busco a minha glória. Há quem a busque e ele fará justiça.
51 Ro tebes, Au Uab ein, batuur! Rarit atoniꞌ reꞌ nneen ma nmoeꞌ natuin Au Uab ein naan, of ka nmaet fa.”
51 Em verdade, em verdade vos digo: se alguém guardar a minha palavra, não verá jamais a morte.
52 Annenan on naan ate, atoin Yahudis sin aꞌnaet ein natoon Ee mnak, “Oras ia hai mihiin mak, Ho muꞌuab tafiꞌ-tafiꞌ on reꞌ amaunut, natuin Ho mniut sae mrair. Fin kaꞌo Abraham anmate msaꞌ. Uisneno In mafefa kniunꞌ ein anmaten amsaꞌ. Mes Ho mak, ‘atoniꞌ reꞌ nneen ma nmoeꞌ natuin Au Uab ein naan, of ka nmaet fa.’ Batuur ho mumaun umrair!
52 Disseram-lhe os judeus: Agora vemos que és possuído de um demônio. Abraão morreu, e também os profetas. E tu dizes que, se alguém guardar a tua palavra, jamais provará a morte...
53 Aiꞌ Ho mutenab mak, Ho maꞌtaniꞌ mneis muꞌko asae nenot kaꞌo Abraham? Aiꞌ Ho maꞌtaniꞌ mneis muꞌko Uisneno In mafefa kniunꞌ ein reꞌ nmate nrarin? Ho mutenab mak, Ho reꞌ ia, sekau?!”
53 És acaso maior do que nosso pai Abraão? E, entretanto, ele morreu... e os profetas também. Quem pretendes ser?
54 Onaim Naiꞌ Yesus nataah am nak, “Karu Au ꞌaikas Au tuak ii, atoniꞌ ka ntoup reko fa. Te kaah, Au ka ꞌaikas fa Au tuak ii kuuk, mes Au Amaꞌ es reꞌ nait naꞌrat-ratan Kau. In reꞌ naan, reꞌ hi mmanakuꞌ mmak, In anjair hi Uisneno.
54 Respondeu Jesus: Se me glorifico a mim mesmo, a minha glória não é nada; meu Pai é quem me glorifica, aquele que vós dizeis ser o vosso Deus
55 Mes hi ka mihiin Je fa. Au es reꞌ uhiin Je batuur. Karu Au ꞌak Au ka uhiin Je fa, Au apoit Kau on reꞌ hi. Mes Au uhiin Je batuur, ma Au ꞌmoeꞌ utuin In Kabin ma Prenat amsaꞌ.
55 e, contudo, não o conheceis. Eu, porém, o conheço e, se dissesse que não o conheço, seria mentiroso como vós. Mas conheço-o e guardo a sua palavra.
56 Hi kaꞌo Abraham in neekn ee nmariin anneis, oras in nhaat ma npao he nkius niit Kau ꞌuum. In niit anrair, rarit in nnaben ate, nanokab ma namtiis inrair.”
56 Abraão, vosso pai, exultou com o pensamento de ver o meu dia. Viu-o e ficou cheio de alegria.
57 Atoin Yahudis sin aꞌnaet ein naꞌuab neun Ee mnak, “Ho ka mmoin maan fa toon boꞌ niim fa feꞌe msaꞌ! Mes Ho mak, Ho mkius miit amrair kaꞌo Abraham. Batuur, aa oo?”
57 Os judeus lhe disseram: Não tens ainda cinqüenta anos e viste Abraão!...
58 Onaim Naiꞌ Yesus nataah am nak, “Batuur! Fin kaꞌo Abraham ka nmoin fa feꞌ, mes Au ꞌmoin ꞌain.”
58 Respondeu-lhes Jesus: Em verdade, em verdade vos digo: antes que Abraão fosse, eu sou.
59 Rarit atoin ein naan naitin fatu he npoir Je, natuin In naikas In tuan ee nahuum on reꞌ Uisneno. Mes In nnao naꞌkor-koroꞌ he npoi naꞌko Uim Onen Uuf ee in kintal.
59 A essas palavras, pegaram então em pedras para lhas atirar. Jesus, porém, se ocultou e saiu do templo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.