João 4

Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 — ausente —
1 Jesus sabia que os fariseus tinham ouvido dizer que ele batizava e fazia mais discípulos que João,
2 — ausente —
2 embora Jesus mesmo não os batizasse, e sim seus discípulos.
3 onaim In nok In atoup noinꞌ ein annaon nasaitan pah Yudea, he nfanin neun propinsi Galilea.
3 Assim, deixou a Judeia e voltou para a Galileia.
4 Mes sin ro he nnaon npeꞌon propinsi Samaria he nkonon neun Galilea.
4 No caminho, teve de passar por Samaria.
5 Sin nnaon, onaim sin antean kota es anbi Samaria, kaan ee Sikar, anpaumaak anbi bare reꞌ kaꞌo Yakop anfee je neu in anah naiꞌ Yusuf.
5 Chegou ao povoado samaritano de Sicar, perto do campo que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 — ausente —
6 O poço de Jacó ficava ali, e Jesus, cansado da longa caminhada, sentou-se junto ao poço, por volta do meio-dia.
7 — ausente —
7 Pouco depois, uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse: “Por favor, dê-me um pouco de água para beber”.
8 — ausente —
8 Naquele momento, seus discípulos tinham ido ao povoado comprar comida.
9 Mes bifee naan naskeek, natuin atoin Yahudis biasa ka nromin fa he nseor gok nok atoin Samarias. Rarit in nataan nafaniꞌ Naiꞌ Yesus am nak, “Hae! Ho atoin Yahudis ko. Au reꞌ ia, atoin Samarias kau. Ho mtoit oe meu kau? Ho ka msaan fa, oo?”
9 A mulher ficou surpresa, pois os judeus se recusam a ter qualquer contato com os samaritanos. “Você é judeu, e eu sou uma mulher samaritana”, disse ela a Jesus. “Como é que me pede água para beber?”
10 Naiꞌ Yesus naꞌuab am nak, “On nai. Karu ho muhiin saaꞌ reꞌ Uisneno he nfee je neu mansian ii arsin, ma ho muhiin Kau, reꞌ Atoit oe mninuꞌ reꞌ ia Sekau, of ho mtoit mufaniꞌ oe muꞌko Kau. Rarit Au ꞌfee oe reꞌ neiki ꞌhonis.”
10 Jesus respondeu: “Se ao menos você soubesse que presente Deus tem para você e com quem está falando, você me pediria e eu lhe daria água viva”.
11 Bifee naan nak, “Ho ka mmuiꞌ fa ꞌkuꞌi. Oe ꞌnoneꞌ reꞌ ia, mnanuꞌ msaꞌ. Ho he mupein oe reꞌ neiki ꞌhonis naan, muꞌko mee? Aiꞌ nmuiꞌ oe naan et mee ntein?
11 “Mas você não tem corda nem balde, e o poço é muito fundo”, disse ela. “De onde tiraria essa água viva?
12 Ho ka neu fa he mmaꞌtani mneis muꞌko hit kaꞌo Yakop! In es reꞌ anhain ma nafetin nain oe ꞌnoneꞌ ia neu kai. Ma in kuun ninu msaꞌ naꞌko oe ꞌnoneꞌ ia. In aanh ein, ma in muiꞌt ein on naan amsaꞌ.”
12 Além do mais, você se considera mais importante que nosso antepassado Jacó, que nos deu este poço? Como pode oferecer água melhor que esta que Jacó, seus filhos e seus animais bebiam?”
13 Naiꞌ Yesus nataah am nak, “Mumnau, joo! Atoniꞌ reꞌ niun naꞌko oe ꞌnoneꞌ reꞌ ia, of anmeno ntein.
13 Jesus respondeu: “Quem bebe desta água logo terá sede outra vez,
14 Mes karu atoniꞌ niun oe reꞌ Au ꞌfee je te, of ka nmeno ntein fa. Fin oe reꞌ Au ꞌfee je naan, on reꞌ oe mataꞌ es, reꞌ nboor ma npuur anpoi. Oe naan, neiki ꞌhonis abar-barat.”
14 mas quem bebe da água que eu dou nunca mais terá sede. Ela se torna uma fonte que brota dentro dele e lhe dá a vida eterna”.
15 Bifee naan nak, “Karu on naan, Ho mfee kau oe naan nai, maut he au kais aꞌmeno ꞌtein! Nok ranan naan, au kais ꞌuum fani-fani he ꞌkui oe ꞌbi ia ꞌtein.”
15 “Por favor, senhor, dê-me dessa água!”, disse a mulher. “Assim eu nunca mais terei sede nem precisarei vir aqui para tirar água.”
16 Rarit Naiꞌ Yesus nak, “On nai, fetoꞌ. Ho mfain feꞌ. Amhaman meik ho moen je feꞌ, rarit amfain uum meu ia.”
16 “Vá buscar seu marido”, disse Jesus.
17 — ausente —
17 “Não tenho marido”, respondeu a mulher. Jesus disse: “É verdade. Você não tem marido,
18 — ausente —
18 pois teve cinco maridos e não é casada com o homem com quem vive agora. Certamente você disse a verdade”.
19 Onaim bifee naan nak, “Ai joo! Oras ia au uhini ꞌrair, Ho reꞌ ia, Uisneno In mafefa kniun es.
19 “O senhor deve ser profeta”, disse a mulher.
20 Au he utaan. Hai atoin Samarias sin beꞌi-naꞌi naꞌbesan neun Uisneno nbin aꞌtoꞌef Gerisim Mes hi atoin Yahudis mak, karu he taꞌbees teu Uisneno, hit arkit ro he tnao teu Yerusalem. Anbi Ho te, reꞌ batuur ii, on mee?”
20 “Então diga-me: por que os judeus insistem que Jerusalém é o único lugar de adoração, enquanto nós, os samaritanos, afirmamos que é aqui, no monte Gerizim, onde nossos antepassados adoraram?”
21 Naiꞌ Yesus nataah am nak, “Fetoꞌ! Ampirsai meu Au uabk ii, fin ia ro batuur. Hit he taꞌbesan Uisneno tbi ꞌtoꞌef ia, aiꞌ tbi Yerusalem aaꞌ, of in oors ee ntea te, sin nua sin ka mapakeꞌ fa goen.
21 Jesus respondeu: “Creia em mim, mulher, está chegando a hora em que já não importará se você adora o Pai neste monte ou em Jerusalém.
22 Hi atoin Samarias ka mihiin fa mfaun anmatoom nok hi miꞌbesan meu sekau. Mes hai atoin Yahudis mihiin rasi mfaun anmatoom nok Uisneno reꞌ hai miꞌbees meu Na. Fin In nroim he npaek kai he mfei ranan, maut he atoniꞌ bisa napein fetin naꞌko sin sanat ma penu sin.
22 Vocês, samaritanos, sabem muito pouco a respeito daquele a quem adoram. Nós adoramos com conhecimento, pois a salvação vem por meio dos judeus.
23 Of in oors ee ntea, es reꞌ nmurai naꞌko oras ia, atoniꞌ reꞌ naꞌbesan batuur neu hit Amaꞌ et sonaf neno tunan, sin naꞌbesan natuin In Asmanan, ma natuin saaꞌ reꞌ batuur. Fin Amaꞌ abit sonaf neno tunan anroim atoniꞌ human on reꞌ naan reꞌ naꞌbesan neu Na.
23 Mas está chegando a hora, e de fato já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. O Pai procura pessoas que o adorem desse modo.
24 Fin Uisneno naan, smanaf. Rarit atoniꞌ reꞌ naꞌbesan neu Na, ro he naꞌbesan natuin In Asmanan, ma natuin saaꞌ reꞌ batuur.”
24 Pois Deus é Espírito, e é necessário que seus adoradores o adorem em espírito e em verdade”.
25 Bifee naan natoon am nak, “Au uhini ꞌrair Mesias naan he neem, reꞌ atoniꞌ nteek Ee mnak, ‘Kristus’, reꞌ Uisneno nbaꞌan he nreek Ee neem. Oras In neem, In of natoon nain areꞌ saaꞌ-saaꞌ neu kai.”
25 A mulher disse: “Eu sei que o Messias (aquele que é chamado Cristo) virá. Quando vier, ele nos explicará tudo”.
26 Naiꞌ Yesus nataah am nak, “Tuaf naan, es reꞌ Au, reꞌ naꞌuab oras ia.”
26 Então Jesus lhe disse: “Sou eu, o que fala com você!”.
27 Nateef oras naan, In atoup noinꞌ ein nfain neman naꞌkon kota. Sin nsanmakan, natuin sin nkisun ate, Naiꞌ Yesus naꞌuab nok bifee Samarias tuaf es. Mes ka nmuiꞌ fa tuaf es, reꞌ he nataan bifee naan am nak, “Ho he mroim saaꞌ?” Ma ka nmuiꞌ fa tuaf es, reꞌ he nataan Naiꞌ Yesus am nak, “Nansaaꞌ am es Ho muꞌuab mok bifee reꞌ ia?”
27 Naquele momento, seus discípulos voltaram. Ficaram surpresos de encontrá-lo falando com uma mulher, mas nenhum deles se atreveu a perguntar: “O que o senhor quer?” ou “Por que conversa com ela?”.
28 Rarit bifee naan annao nasaitan in baer oe nbi bare naan, he nfain neu kota nanan. Onaim in natoon neu abitan naan am nak,
28 A mulher deixou sua vasilha de água junto ao poço e correu de volta para o povoado, dizendo a todos:
29 “Hae! Au uskau, iim he mkius miit Tuaf reꞌ ia feꞌ! Fin In nfei nain areꞌ saaꞌ ii ok-okeꞌ reꞌ au ꞌmoeꞌ ꞌiit sin. Kais-kaisaꞌ In reꞌ ia, Kristus, reꞌ Uisneno nbaꞌan he nreek Ee neem!”
29 “Venham ver um homem que me disse tudo que eu já fiz na vida! Será que não é ele o Cristo?”.
30 Rarit abitan kota naan anpoin nnaon he nkius Goe.
30 Então as pessoas saíram do povoado para vê-lo.
31 Oras bifee naan feꞌ nfain neu kota te, Naiꞌ Yesus In atoup noinꞌ ein naskau Goe mnak, “Aam Tungguru! Hai miskau he tbukae feꞌ, tua!”
31 Enquanto isso, os discípulos insistiam com Jesus: “Rabi, coma alguma coisa”.
32 Mes In nataah am nak, “Au ꞌmuꞌi ꞌrair bukae reꞌ hi ka mihiin je fa.”
32 Ele, porém, respondeu: “Eu tenho um tipo de alimento que vocês não conhecem”.
33 In atoup noinꞌ ein anmaktaan ein es nok es am nak, “On mee, es reꞌ ia? Sekau neem anfee Ne bukaet?”
33 Os discípulos perguntaram uns aos outros: “Será que alguém lhe trouxe comida?”.
34 Mes Naiꞌ Yesus naꞌuab am nak, “On nai. Uisneno nreek haefan Kau he ꞌmoeꞌ utuin In romin, ma unaob In mepu tar antea namsoup. Naan, on reꞌ bukaet neu Kau.
34 Então Jesus explicou: “Meu alimento consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e em terminar a sua obra.
35 Hi mkius renen, rarit amsoꞌi mmak, ‘Funan haa feꞌ, naꞌ bisa tseik ma toun.’ Amneen! Au utoon ꞌeu ki. Karu hi mkius mirek-rekoꞌ reen ein oras ia, antea nrair in oors aa he tseik ma toun. Reen ein, on reꞌ too mfaun ein abitan nee reꞌ neman neu kit. Fin sin reꞌ naan, he npirsai Kau goen.
35 Vocês não costumam dizer: ‘Ainda faltam quatro meses para a colheita’? Mas eu lhes digo: despertem e olhem em volta. Os campos estão maduros para a colheita.
36 Ka on fa reꞌ naan aa goah, fin amnount ein reꞌ nbubun in afan anbi poꞌof, anmurai ntoup naan sin upan ma paꞌe. Sin reꞌ naan, on reꞌ tuaf reꞌ naruruꞌ ma nakriraꞌ ranan he atoniꞌ anpirsain neun Uisneno, rarit napenin ꞌmonit reꞌ batuur nabar-baar. Nok ranan naan, atoniꞌ reꞌ nbeben ma nseen fini, ma atoniꞌ reꞌ nseik ma noun in aafn ein, bisa nmariin nabu-buan.
36 Os que colhem já recebem salário, e os frutos que ajuntam são as pessoas que passam a ter a vida eterna. Que alegria espera tanto o que semeia como o que colhe!
37 Atoniꞌ nak, ‘Tuaf es anseen fini; tuaf bian es reꞌ anbubun in afan.’ Naan batuur, tua!
37 Vocês conhecem o ditado: ‘Um semeia e outro colhe’. E é verdade.
38 Au ꞌhaefan ki he mnao mbubun afaf miꞌko atoniꞌ bian sin mepu. Batuur, hi ka es reꞌ ameupt ii fa, mes hi es reꞌ mipein upan ma paꞌe miꞌko sin maskeet ein.”
38 Eu envio vocês para colher onde não semearam; outros realizaram o trabalho, e agora vocês ajuntarão a colheita”.
39 Oras naan, too mfaun naꞌkon Samaria anbi kota naan reꞌ npirsain neun Naiꞌ Yesus, natuin bifee naan in uab nak, “In nfei nain areꞌ saaꞌ ii ok-okeꞌ reꞌ au ꞌmoeꞌ ꞌiit sin.”
39 Muitos samaritanos do povoado creram em Jesus por causa daquilo que a mulher relatou: “Ele me disse tudo que eu já fiz!”.
40 Rarit oras sin neman neun Naiꞌ Yesus, sin ntoit Je mnak, “Usiꞌ, hai mtoit he Ho mutua mok kai nai mbi ia, tua!” Onaim In natua ntahan neno nua nbi bare naan.
40 Quando saíram para vê-lo, insistiram que ficasse no povoado. Jesus permaneceu ali dois dias,
41 Ma too mfaun bian anpirsai Je amsaꞌ, natuin In uaban.
41 e muitos outros ouviram sua palavra e creram.
42 Onaim sin natonan bifee naan am nak, “Afi naa, hai suma mneen ho uabam. Mes oras ia, hai mpirsai Je, natuin hai miit ma mneen kiim miꞌko Na. Hai mihiin batuur mak, Tuaf reꞌ ia, es reꞌ bisa nsoi nafetin kit arkit tbi pah-pinan ia taꞌko hit sanat ma penu sin.”
42 Então disseram à mulher: “Agora cremos, não apenas por causa do que você nos contou, mas porque nós mesmos o ouvimos. Agora sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo”.
43 Naiꞌ Yesus sin natuan nbin bare naan, rarit sin nnaon nkonon neun propinsi Galilea.
43 Depois daqueles dois dias, Jesus partiu para a Galileia.
44 (Neot es, Naiꞌ Yesus naꞌuab niit am nak, “Atoniꞌ ka nroim fa he nhormaat Uisneno In mafefa kninuꞌ nbi in kuan aa kuun.”)
44 Ele mesmo tinha dito que um profeta não é honrado em sua própria terra.
45 Unuꞌ te, oras ka fesat Paska fa feꞌ, too mfaun ein naꞌkon Galilea nnaon neun kota Yerusalem he nmoꞌen fesat neon koꞌu nbin naan. Onaim sin nkius nitan kuuk areꞌ saaꞌ reꞌ Naiꞌ Yesus anmoeꞌ sin anbi Yerusalem. Es naan ate, oras In anfani nbi Galilea, sin ntoup Goe nok reko.
45 Mas, uma vez que os galileus haviam estado em Jerusalém para a festa da Páscoa e visto tudo que Jesus fizera, eles o receberam.
46 Rarit Naiꞌ Yesus sin annao nkonon he nfanin nteinꞌ ein neun kuan Kana et propinsi Galilea. In nabanit niit oe njair tua min-kase nbi bare naan.
46 Enquanto Jesus viajava pela Galileia, chegou a Caná, onde tinha transformado água em vinho. Perto dali, em Cafarnaum, havia um oficial do governo cujo filho estava muito doente.
47 Oras pegawe naan anneen nak, Naiꞌ Yesus anfain neem et Galilea naꞌko propinsi Yudea te, in annao neiki nsae neu Kana he naim Naiꞌ Yesus. Nateef anrair Je te, in ntoit he Naiꞌ Yesus neem narekoꞌ in anah. Fin riꞌanaꞌ naan he noi nmaet jen.
47 Quando soube que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi até ele e suplicou que fosse a Cafarnaum para curar seu filho, que estava à beira da morte.
48 Naiꞌ Yesus naꞌuab neu pegawe naan am nak, “Karu hi ka miit Kau fa ꞌmoeꞌ rais sanmakat humaꞌ-humaꞌ, hi ka mroim fa he mpirsai Kau!”
48 Jesus exclamou: “Jamais crerão, a menos que vejam sinais e maravilhas!”.
49 Pegawe naan nataah am nak, “Usiꞌ. Au uskau Ko he tkoen Ok teem feꞌ, tua. Fin kaah fa te, au aanh ee nmaet kuun een, tua.”
49 O oficial implorou: “Senhor, por favor, venha antes que meu filho morra”.
50 Rarit Naiꞌ Yesus naꞌuab am nak, “Amfain nai, natuin ho anah naan, anmoin.”
50 “Volte!”, disse Jesus. “Seu filho viverá.” O homem creu nas palavras de Jesus e partiu para casa.
51 Oras in nfain, in ameupt ein neman ma nateef ee nbi ranan am nak, “Aam, kais amsuus nai, natuin ho aanh ee, anmoin, tua.”
51 Enquanto estava a caminho, alguns de seus servos vieram a seu encontro com a notícia de que seu filho estava vivo e bem.
52 Rarit in nataan sin im nak, “Nareok es reꞌ nreuk fauk ii?”
52 Ele perguntou quando o menino havia começado a melhorar, e eles responderam: “Ontem à tarde, à uma hora, a febre subitamente desapareceu!”.
53 Rarit pegawe naan namnau nani mnak, in aanh ee nareok, nmurai naꞌko oras Naiꞌ Yesus naꞌuab am nak, “Aam, ho aanh ee, anmoin.” Onaim in uim je nanan sin arsin anpirsain neun Naiꞌ Yesus.
53 Então o pai percebeu que havia sido naquele exato momento que Jesus tinha dito: “Seu filho viverá”. E o oficial e todos de sua casa creram em Jesus.
54 Onaim rasi reꞌ ia, rais sanmakat no nuan ii reꞌ Naiꞌ Yesus anmoeꞌ sin oras In npoi naꞌko Yudea, he nnao neu Galilea.
54 Esse foi o segundo sinal que Jesus realizou na Galileia, depois que veio da Judeia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.