João 4

Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs BKJ

Sair da comparação
1 — ausente —
1 Portanto, quando o Senhor soube que os fariseus tinham ouvido que Jesus fazia e batizava mais discípulos do que João,
2 — ausente —
2 (embora o próprio Jesus não tenha batizado, mas os seus discípulos),
3 onaim In nok In atoup noinꞌ ein annaon nasaitan pah Yudea, he nfanin neun propinsi Galilea.
3 ele deixou a Judeia, e partiu novamente para a Galileia.
4 Mes sin ro he nnaon npeꞌon propinsi Samaria he nkonon neun Galilea.
4 E era-lhe necessário passar por Samaria.
5 Sin nnaon, onaim sin antean kota es anbi Samaria, kaan ee Sikar, anpaumaak anbi bare reꞌ kaꞌo Yakop anfee je neu in anah naiꞌ Yusuf.
5 Então ele chega a uma cidade de Samaria, que é chamada Sicar, perto das terras que Jacó deu a seu filho José.
6 — ausente —
6 Ora, o poço de Jacó estava ali. Jesus, pois, cansado da sua viagem, assentou-se assim junto do poço, e era cerca da hora sexta.
7 — ausente —
7 Então veio uma mulher de Samaria para tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 — ausente —
8 (Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimento).
9 Mes bifee naan naskeek, natuin atoin Yahudis biasa ka nromin fa he nseor gok nok atoin Samarias. Rarit in nataan nafaniꞌ Naiꞌ Yesus am nak, “Hae! Ho atoin Yahudis ko. Au reꞌ ia, atoin Samarias kau. Ho mtoit oe meu kau? Ho ka msaan fa, oo?”
9 Então, disse-lhe a mulher samaritana: Como é que tu, sendo um judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher de Samaria? Porque os judeus não se relacionam com os samaritanos.
10 Naiꞌ Yesus naꞌuab am nak, “On nai. Karu ho muhiin saaꞌ reꞌ Uisneno he nfee je neu mansian ii arsin, ma ho muhiin Kau, reꞌ Atoit oe mninuꞌ reꞌ ia Sekau, of ho mtoit mufaniꞌ oe muꞌko Kau. Rarit Au ꞌfee oe reꞌ neiki ꞌhonis.”
10 Jesus respondeu e disse-lhe: Se tu conheceras o dom de Deus, e quem é o que te diz: Dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Bifee naan nak, “Ho ka mmuiꞌ fa ꞌkuꞌi. Oe ꞌnoneꞌ reꞌ ia, mnanuꞌ msaꞌ. Ho he mupein oe reꞌ neiki ꞌhonis naan, muꞌko mee? Aiꞌ nmuiꞌ oe naan et mee ntein?
11 Disse-lhe a mulher: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Ho ka neu fa he mmaꞌtani mneis muꞌko hit kaꞌo Yakop! In es reꞌ anhain ma nafetin nain oe ꞌnoneꞌ ia neu kai. Ma in kuun ninu msaꞌ naꞌko oe ꞌnoneꞌ ia. In aanh ein, ma in muiꞌt ein on naan amsaꞌ.”
12 És tu maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e os seus filhos, e o seu gado?
13 Naiꞌ Yesus nataah am nak, “Mumnau, joo! Atoniꞌ reꞌ niun naꞌko oe ꞌnoneꞌ reꞌ ia, of anmeno ntein.
13 Jesus respondeu e disse-lhe: Qualquer que beber desta água terá sede novamente;
14 Mes karu atoniꞌ niun oe reꞌ Au ꞌfee je te, of ka nmeno ntein fa. Fin oe reꞌ Au ꞌfee je naan, on reꞌ oe mataꞌ es, reꞌ nboor ma npuur anpoi. Oe naan, neiki ꞌhonis abar-barat.”
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca terá sede, mas a água que eu lhe der, se fará nele uma fonte de água a jorrar para a vida eterna.
15 Bifee naan nak, “Karu on naan, Ho mfee kau oe naan nai, maut he au kais aꞌmeno ꞌtein! Nok ranan naan, au kais ꞌuum fani-fani he ꞌkui oe ꞌbi ia ꞌtein.”
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água, para que eu não tenha sede e não venha aqui tirá-la.
16 Rarit Naiꞌ Yesus nak, “On nai, fetoꞌ. Ho mfain feꞌ. Amhaman meik ho moen je feꞌ, rarit amfain uum meu ia.”
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama o teu marido e vem cá.
17 — ausente —
17 A mulher respondeu e disse: Eu não tenho marido. Disse-lhe Jesus: Tu disseste bem: Eu não tenho marido;
18 — ausente —
18 porque tu tiveste cinco maridos, e o que agora tens não é teu marido; isso disseste com verdade.
19 Onaim bifee naan nak, “Ai joo! Oras ia au uhini ꞌrair, Ho reꞌ ia, Uisneno In mafefa kniun es.
19 Disse-lhe a mulher: Senhor, Eu vejo que tu és um profeta.
20 Au he utaan. Hai atoin Samarias sin beꞌi-naꞌi naꞌbesan neun Uisneno nbin aꞌtoꞌef Gerisim Mes hi atoin Yahudis mak, karu he taꞌbees teu Uisneno, hit arkit ro he tnao teu Yerusalem. Anbi Ho te, reꞌ batuur ii, on mee?”
20 Nossos pais adoraram neste monte, e vós dizeis que é em Jerusalém o lugar onde o homem deve adorar.
21 Naiꞌ Yesus nataah am nak, “Fetoꞌ! Ampirsai meu Au uabk ii, fin ia ro batuur. Hit he taꞌbesan Uisneno tbi ꞌtoꞌef ia, aiꞌ tbi Yerusalem aaꞌ, of in oors ee ntea te, sin nua sin ka mapakeꞌ fa goen.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, crê-me, a hora vem, em que nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Hi atoin Samarias ka mihiin fa mfaun anmatoom nok hi miꞌbesan meu sekau. Mes hai atoin Yahudis mihiin rasi mfaun anmatoom nok Uisneno reꞌ hai miꞌbees meu Na. Fin In nroim he npaek kai he mfei ranan, maut he atoniꞌ bisa napein fetin naꞌko sin sanat ma penu sin.
22 Vós adorais o que não conheceis, nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação é dos judeus.
23 Of in oors ee ntea, es reꞌ nmurai naꞌko oras ia, atoniꞌ reꞌ naꞌbesan batuur neu hit Amaꞌ et sonaf neno tunan, sin naꞌbesan natuin In Asmanan, ma natuin saaꞌ reꞌ batuur. Fin Amaꞌ abit sonaf neno tunan anroim atoniꞌ human on reꞌ naan reꞌ naꞌbesan neu Na.
23 Mas a hora vem, e agora é, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade, porque o Pai procura a tais para adorá-lo.
24 Fin Uisneno naan, smanaf. Rarit atoniꞌ reꞌ naꞌbesan neu Na, ro he naꞌbesan natuin In Asmanan, ma natuin saaꞌ reꞌ batuur.”
24 Deus é um Espírito, e os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Bifee naan natoon am nak, “Au uhini ꞌrair Mesias naan he neem, reꞌ atoniꞌ nteek Ee mnak, ‘Kristus’, reꞌ Uisneno nbaꞌan he nreek Ee neem. Oras In neem, In of natoon nain areꞌ saaꞌ-saaꞌ neu kai.”
25 A mulher disse-lhe: Eu sei que vem o Messias, que se chama o Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Naiꞌ Yesus nataah am nak, “Tuaf naan, es reꞌ Au, reꞌ naꞌuab oras ia.”
26 Jesus disse-lhe: Eu o sou, o que fala contigo.
27 Nateef oras naan, In atoup noinꞌ ein nfain neman naꞌkon kota. Sin nsanmakan, natuin sin nkisun ate, Naiꞌ Yesus naꞌuab nok bifee Samarias tuaf es. Mes ka nmuiꞌ fa tuaf es, reꞌ he nataan bifee naan am nak, “Ho he mroim saaꞌ?” Ma ka nmuiꞌ fa tuaf es, reꞌ he nataan Naiꞌ Yesus am nak, “Nansaaꞌ am es Ho muꞌuab mok bifee reꞌ ia?”
27 E nisto vieram os seus discípulos e maravilharam-se de que ele estivesse falando com a mulher; todavia, nenhum homem lhe disse: O que tu procuras? Ou: Por que tu falas com ela?
28 Rarit bifee naan annao nasaitan in baer oe nbi bare naan, he nfain neu kota nanan. Onaim in natoon neu abitan naan am nak,
28 A mulher então, deixou o seu cântaro, e foi no caminho da cidade, e disse aos homens:
29 “Hae! Au uskau, iim he mkius miit Tuaf reꞌ ia feꞌ! Fin In nfei nain areꞌ saaꞌ ii ok-okeꞌ reꞌ au ꞌmoeꞌ ꞌiit sin. Kais-kaisaꞌ In reꞌ ia, Kristus, reꞌ Uisneno nbaꞌan he nreek Ee neem!”
29 Vinde, vede um homem que me disse todas as coisas que eu tenho feito; não é este o Cristo?
30 Rarit abitan kota naan anpoin nnaon he nkius Goe.
30 Então, eles saíram da cidade e foram até ele.
31 Oras bifee naan feꞌ nfain neu kota te, Naiꞌ Yesus In atoup noinꞌ ein naskau Goe mnak, “Aam Tungguru! Hai miskau he tbukae feꞌ, tua!”
31 Enquanto isso os seus discípulos lhe suplicavam, dizendo: Mestre, come.
32 Mes In nataah am nak, “Au ꞌmuꞌi ꞌrair bukae reꞌ hi ka mihiin je fa.”
32 Mas ele lhes disse: Eu tenho um alimento para comer, que vós não conheceis.
33 In atoup noinꞌ ein anmaktaan ein es nok es am nak, “On mee, es reꞌ ia? Sekau neem anfee Ne bukaet?”
33 Portanto, os discípulos diziam uns aos outros: Acaso algum homem lhe trouxe algo de comer?
34 Mes Naiꞌ Yesus naꞌuab am nak, “On nai. Uisneno nreek haefan Kau he ꞌmoeꞌ utuin In romin, ma unaob In mepu tar antea namsoup. Naan, on reꞌ bukaet neu Kau.
34 Jesus disse-lhes: O meu alimento é fazer a vontade daquele que me enviou, e completar a sua obra.
35 Hi mkius renen, rarit amsoꞌi mmak, ‘Funan haa feꞌ, naꞌ bisa tseik ma toun.’ Amneen! Au utoon ꞌeu ki. Karu hi mkius mirek-rekoꞌ reen ein oras ia, antea nrair in oors aa he tseik ma toun. Reen ein, on reꞌ too mfaun ein abitan nee reꞌ neman neu kit. Fin sin reꞌ naan, he npirsai Kau goen.
35 Não dizeis vós: Ainda há quatro meses, e então virá a colheita? Eis que eu vos digo: Levantai os vossos olhos, e vede os campos, porque eles já estão brancos para a colheita.
36 Ka on fa reꞌ naan aa goah, fin amnount ein reꞌ nbubun in afan anbi poꞌof, anmurai ntoup naan sin upan ma paꞌe. Sin reꞌ naan, on reꞌ tuaf reꞌ naruruꞌ ma nakriraꞌ ranan he atoniꞌ anpirsain neun Uisneno, rarit napenin ꞌmonit reꞌ batuur nabar-baar. Nok ranan naan, atoniꞌ reꞌ nbeben ma nseen fini, ma atoniꞌ reꞌ nseik ma noun in aafn ein, bisa nmariin nabu-buan.
36 E o que ceifa recebe salário, e ajunta fruto para a vida eterna; para que o que semeia e o que ceifa possam juntamente se regozijar.
37 Atoniꞌ nak, ‘Tuaf es anseen fini; tuaf bian es reꞌ anbubun in afan.’ Naan batuur, tua!
37 Porque nisto é verdadeiro o ditado: Um é o que semeia, e outro, o que ceifa.
38 Au ꞌhaefan ki he mnao mbubun afaf miꞌko atoniꞌ bian sin mepu. Batuur, hi ka es reꞌ ameupt ii fa, mes hi es reꞌ mipein upan ma paꞌe miꞌko sin maskeet ein.”
38 Eu vos enviei a ceifar onde vós não trabalhastes; outros homens trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Oras naan, too mfaun naꞌkon Samaria anbi kota naan reꞌ npirsain neun Naiꞌ Yesus, natuin bifee naan in uab nak, “In nfei nain areꞌ saaꞌ ii ok-okeꞌ reꞌ au ꞌmoeꞌ ꞌiit sin.”
39 E muitos samaritanos daquela cidade creram nele, por causa da palavra da mulher, que testificou: Ele me disse tudo que eu tenho feito.
40 Rarit oras sin neman neun Naiꞌ Yesus, sin ntoit Je mnak, “Usiꞌ, hai mtoit he Ho mutua mok kai nai mbi ia, tua!” Onaim In natua ntahan neno nua nbi bare naan.
40 Assim então os samaritanos foram até ele, e pediram-lhe que ficasse com eles; e ele ficou ali dois dias.
41 Ma too mfaun bian anpirsai Je amsaꞌ, natuin In uaban.
41 E muitos mais creram por causa da sua própria palavra;
42 Onaim sin natonan bifee naan am nak, “Afi naa, hai suma mneen ho uabam. Mes oras ia, hai mpirsai Je, natuin hai miit ma mneen kiim miꞌko Na. Hai mihiin batuur mak, Tuaf reꞌ ia, es reꞌ bisa nsoi nafetin kit arkit tbi pah-pinan ia taꞌko hit sanat ma penu sin.”
42 e diziam à mulher: Já não é pelo que disseste que nós cremos; porque nós mesmos o temos ouvido, e sabemos que este é verdadeiramente o Cristo, o Salvador do mundo.
43 Naiꞌ Yesus sin natuan nbin bare naan, rarit sin nnaon nkonon neun propinsi Galilea.
43 Ora, após os dois dias, ele partiu de lá, e foi para a Galileia.
44 (Neot es, Naiꞌ Yesus naꞌuab niit am nak, “Atoniꞌ ka nroim fa he nhormaat Uisneno In mafefa kninuꞌ nbi in kuan aa kuun.”)
44 Porque Jesus mesmo testificou que um profeta não tem honra na sua própria terra.
45 Unuꞌ te, oras ka fesat Paska fa feꞌ, too mfaun ein naꞌkon Galilea nnaon neun kota Yerusalem he nmoꞌen fesat neon koꞌu nbin naan. Onaim sin nkius nitan kuuk areꞌ saaꞌ reꞌ Naiꞌ Yesus anmoeꞌ sin anbi Yerusalem. Es naan ate, oras In anfani nbi Galilea, sin ntoup Goe nok reko.
45 Então, quando ele chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que fizera em Jerusalém no dia da festa; porque também eles foram à festa.
46 Rarit Naiꞌ Yesus sin annao nkonon he nfanin nteinꞌ ein neun kuan Kana et propinsi Galilea. In nabanit niit oe njair tua min-kase nbi bare naan.
46 Assim Jesus veio novamente a Caná da Galileia, onde ele da água fizera vinho. E havia ali um nobre, cujo filho estava enfermo em Cafarnaum.
47 Oras pegawe naan anneen nak, Naiꞌ Yesus anfain neem et Galilea naꞌko propinsi Yudea te, in annao neiki nsae neu Kana he naim Naiꞌ Yesus. Nateef anrair Je te, in ntoit he Naiꞌ Yesus neem narekoꞌ in anah. Fin riꞌanaꞌ naan he noi nmaet jen.
47 Ouvindo este que Jesus vinha da Judeia para a Galileia, foi até ele e pediu-lhe para descer e curar o seu filho, porque ele já estava à morte.
48 Naiꞌ Yesus naꞌuab neu pegawe naan am nak, “Karu hi ka miit Kau fa ꞌmoeꞌ rais sanmakat humaꞌ-humaꞌ, hi ka mroim fa he mpirsai Kau!”
48 Então, Jesus lhe disse: Se não virdes sinais e maravilhas, não crereis.
49 Pegawe naan nataah am nak, “Usiꞌ. Au uskau Ko he tkoen Ok teem feꞌ, tua. Fin kaah fa te, au aanh ee nmaet kuun een, tua.”
49 O nobre disse-lhe: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Rarit Naiꞌ Yesus naꞌuab am nak, “Amfain nai, natuin ho anah naan, anmoin.”
50 Disse-lhe Jesus: Vai pelo teu caminho, o teu filho vive. E o homem creu na palavra que Jesus lhe disse, e ele foi em seu caminho.
51 Oras in nfain, in ameupt ein neman ma nateef ee nbi ranan am nak, “Aam, kais amsuus nai, natuin ho aanh ee, anmoin, tua.”
51 E, enquanto ele descia, saíram-lhe ao encontro os seus servos e lhe contaram dizendo: O teu filho vive.
52 Rarit in nataan sin im nak, “Nareok es reꞌ nreuk fauk ii?”
52 Perguntou-lhes, pois, a que hora ele começara a melhorar; e disseram-lhe: Ontem à sétima hora a febre o deixou.
53 Rarit pegawe naan namnau nani mnak, in aanh ee nareok, nmurai naꞌko oras Naiꞌ Yesus naꞌuab am nak, “Aam, ho aanh ee, anmoin.” Onaim in uim je nanan sin arsin anpirsain neun Naiꞌ Yesus.
53 Assim o pai reconheceu que foi na mesma hora em que Jesus lhe dissera: O teu filho vive; e creu ele, e toda a sua casa.
54 Onaim rasi reꞌ ia, rais sanmakat no nuan ii reꞌ Naiꞌ Yesus anmoeꞌ sin oras In npoi naꞌko Yudea, he nnao neu Galilea.
54 Este foi o segundo milagre que Jesus fez, quando ele ia da Judeia para a Galileia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.