Gênesis 47
Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs BKJ
1 — ausente —
1 Então, José veio e contou a Faraó, e disse: Meu pai e meus irmãos, e seus rebanhos, e seu gado, e tudo que eles possuem vieram da terra de Canaã; e eis que eles estão na terra de Gósen.
2 — ausente —
2 E ele tomou alguns de seus irmãos, cinco homens, e os apresentou a Faraó.
3 Rarit uisf ee nataan am nak, “Hi meupn ein es reꞌ saaꞌ?”
3 E Faraó disse a seus irmãos: Qual é a vossa ocupação? E eles disseram a Faraó: Teus servos são pastores, tanto nós como também nossos pais.
4 Oras ia, pah Kanaꞌan nafauk-nai koꞌu, tar antea ka tiit fa mnahat ma huun antein. Etun hai iim meu pah reꞌ ia he mitua mtahan. Hai meik hai muiꞌt ein amsaꞌ. Onaim oras ia, hai mbaiseun ko usiꞌ, mkonan kai he hai mitua mbi pah Gosen, he hai mituuk hai muiꞌt ein anbin naan.”
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para peregrinar nesta terra, porque teus servos não têm pastagem para seus rebanhos. Porque a fome é dolorida na terra de Canaã, por isso, suplicamos-te agora, deixa que teus servos habitem na terra de Gósen.
5 Rarit uisf ee natoon in roimn ee neu naiꞌ Yusuf am nak, “Oras ia, ho amaꞌ ma sin ho benuꞌ etan ia.
5 E Faraó falou a José, dizendo: Teu pai e teus irmãos vieram a ti.
6 Onaim sin napenin mainuan he sin natuan nbin ia on reꞌ sin pah akuuk. Au mahiink ii te, pah Gosen naan, bare reꞌ reko nneis nbi pah reꞌ ia. Onaim reko nneis sin natuan nbin reꞌ naan. Ma karu sin natuuk muꞌit am reko te, maut he sin natuuk au ngguin anbin naan amsaꞌ.”
6 A terra do Egito está diante de ti; no melhor da terra faze teu pai e teus irmãos habitar; na terra de Gósen, deixa-os habitar. E se tu conheces algum homem de atividade entre eles, então faze-os responsáveis por meu gado.
7 Rarit naiꞌ Yusuf naꞌekub ma natefab in aamf ee nok usif. Onaim naiꞌ Yakop anꞌonen he Uisneno nfee tetus neu usif naan.
7 E José trouxe Jacó, seu pai, e o colocou diante de Faraó, e Jacó abençoou Faraó.
8 Onaim uisf ee nataan am nak, “Aam, ho toon fauk een?”
8 E Faraó disse a Jacó: Quantos anos tu tens?
9 Naiꞌ Yakop nataah am nak, “Au ꞌmoin ꞌaan toon nautn es boꞌ teun, mes au ka utua ubaar ꞌiit fa feꞌ ꞌbi baer jes. Au beꞌi-naꞌi sin on naan amsaꞌ. Karu au he utaib ok, ꞌok sin ite, au toon aꞌmoin ji, feꞌ ka mfaun fa feꞌ. Mes naheun nok suust am nanaꞌrenat.”
9 E Jacó disse a Faraó: Os dias da minha peregrinação são cento e trinta anos. Poucos e maus têm sido os dias dos anos da minha vida, e não alcançaram aos dias dos anos da vida de meus pais nos dias de suas peregrinações.
10 Onaim naiꞌ Yakop antoti ntein Uisneno he nfee tetus-athoen neu usif pah Masir naan. Rarit sin nbaisenun ma nheer ok naꞌko uisf ee in matan, ma ntebi nfanin.
10 E Jacó abençoou Faraó, e saiu da presença de Faraó.
11 Rarit naiꞌ Yusuf natuin uisf ee in kabin, onaim in nruur bare neu sin nbi pah Gosen. Afu bare naan, mrian ii kah een. (Sin nakanab bare naan nbi neon amunit nak, ‘Rameses’.) Onaim naiꞌ Yusuf in amaf ma in orif-tataf sin natua nabaran nbin bare naan.
11 E José estabeleceu seu pai e seus irmãos, e lhes deu posses na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 Rarit naiꞌ Yusuf nataah ma nasaah mnahat neu in amaf, ma in orif-tataf sin, sin fee-anah sin, naꞌko aꞌnaet tar antea aꞌbaut ein.
12 E José sustentou seu pai, e seus irmãos, e toda a casa de seu pai com pão, de acordo com suas famílias.
13 Anbi oras naan, ka tiit tain fa mnahat anbi mee-mee. Amnaahs ii ntaman kuan-bare, kota mpah. Naꞌko pah Masir ntea pah Kanaꞌan mansian ein nꞌore nmaten. Sin ka nabeꞌin fa he nmoꞌen saaꞌ-saaꞌ, natuin sin namnahan nmaten.
13 E não havia pão em toda a terra, porque a fome era muito dolorida, de modo que a terra do Egito e toda a terra de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Rarit biak ein neman naꞌkon bare-bare neun pah Masir, ma areꞌ bare-bare nbi pah Kanaꞌan, he nsosan amnahat naꞌkon naiꞌ Yusuf. Onaim in naꞌbuaꞌ roit ein naan ok-okeꞌ, rarit in nnao natunuꞌ sin anbin uisf ee in sonaf.
14 E José ajuntou todo o dinheiro que foi encontrado na terra do Egito, e na terra de Canaã, pelo trigo que eles compravam, e José levou o dinheiro para a casa de Faraó.
15 Oras naan, abitan pah Masir ma pah Kanaꞌan sin nararin roit. Onaim sin ka nsoos nabeꞌin fa mnahat. Rarit sin neman neun naiꞌ Yusuf he ntotin. Sin naꞌuab ein am nak, “Usiꞌ! Hai mbaiseun ko, tua. Amfee kai mnahat, he hai kaisaꞌ mimnaah ammaet. Natuin hai mirair roit, tua.”
15 E quando o dinheiro acabou na terra do Egito, e na terra de Canaã, todos os egípcios vieram a José, e disseram: Dá-nos pão, por que morreremos na tua presença? Pois o dinheiro acabou.
16 Rarit naiꞌ Yusuf nataah am nak, “Karu batuur-batuur hi mirair roit ate, hi mmoeꞌ on nai: mtuki mnahat nok hi muiꞌt ein naan. Au of aꞌfee ki mnahat.”
16 E José disse: Dai o vosso gado, e eu vos darei pelo vosso gado, se não há dinheiro.
17 Rarit sin nnonaꞌ sin muiꞌt ein neun naiꞌ Yusuf he ntukin amnahat. Muiꞌt ein esan reꞌ: sin bijae ngguin, bikaseꞌ, bikaes keledai, ꞌbibi, ma sin ꞌbib-kasen. Natuin toon naan, naiꞌ Yusuf anꞌator on reꞌ naan.
17 E eles levaram seu gado a José, e José lhes deu pão em troca pelos cavalos, e pelos rebanhos, e pelo gado dos rebanhos, e pelos jumentos. E durante aquele ano ele os alimentou em troca de todo o seu gado.
18 Toon amneemt ii te, sin nfain neman neun naiꞌ Yusuf. Sin nbaisenun am nak, “Usiꞌ! Hai ro mbaiseun namneo goah, tua. Hai roit ma muꞌit, ho mtuik maan kuum sin een, tua. Oras ia, hai he mait saaꞌ antein. Hai ruman ankon-koon. Arahaa hai tuam ein anmes-mesen, nok hai afu ꞌteets ein.
18 Quando aquele ano terminou, vieram a ele no segundo ano, e lhe disseram: Não ocultaremos a meu senhor que o nosso dinheiro acabou. Meu senhor também tem nossos rebanhos de gado. Nada nos sobrou diante da vista do meu senhor, exceto nossos corpos e nossas terras.
19 Kais amkonan kai he hai mmaet. Karu hai mmate te, sekau es reꞌ he npairoir hai afun naan!? Reko nneis, ho mait kai mjair ho aten. Ho mtoup hai afun naan, he ho mpaar kuum sin. Rarit ho mfee kai fini he hai mseen sin meu ko, tua. Onaim ho mfee kai mnahat natuin hai mihaeb om ambi ho renen. Asar hai kaisaꞌ mmaet!”
19 Por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós, como a nossa terra? Compra a nós e a nossa terra por pão, e nós e nossa terra seremos servos de Faraó, e dá-nos semente, para que possamos viver, e não morrer, para que a terra não seja desolada.
20 Natuin oras amnahas naan maꞌtain besi, etun abitan pah Masir sin naꞌsosaꞌ nain sin aufn ein ok-okeꞌ. Onaim naiꞌ Yusuf ansoos nain afun naan he njair usif pah Masir in auf pusaak ein.
20 E José comprou toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam, cada homem, o seu campo, porque a fome prevalecia sobre eles. Assim, a terra passou a ser de Faraó.
21 Nok ranan naan, abitan pah Masir sin njarin ate neun usif pah Masir.
21 E quanto ao povo, ele os removeu para as cidades, desde uma extremidade das fronteiras do Egito até a outra extremidade.
22 Mes naiꞌ Yusuf ka nsoos fa aꞌnaak pirsait ein sin afun, natuin uisf ee nfeen sin mnahat piut. Etun sin ka naꞌsosaꞌ fa sin afun.
22 Somente a terra dos sacerdotes ele não comprou, pois os sacerdotes possuíam uma porção atribuída por Faraó, e comiam a sua porção que Faraó lhes dava; por isso, eles não venderam suas terras.
23 Oras naan, naiꞌ Yusuf naꞌuab neu too gui mnak, “Oras ia, hi mfain ate meu usif pah Masir. Au ꞌsoos aꞌrair hi aufn ee neu usif. Onaim hi mait finin reꞌ ia nai, he mnao mseen sin neun renen naan.
23 Então José disse a seu povo: Eis que neste dia comprei a vós e a vossa terra para Faraó. Vede, aqui há semente para vós, e semeareis a terra.
24 Oras sekit ma mnonut ate, hi mbait batis niim. Baits es neu usif. Neisk ein paaꞌ haa, bian hi mait fini, ma bian hi mait sin ntaam amnahat neu ki ok-okeꞌ.”
24 E acontecerá que, das colheitas, dareis uma quinta parte a Faraó, e quatro partes serão vossas, para semear o campo, e para vosso alimento, e para os da vossa família, e para alimento para os vossos pequenos.
25 Rarit sin natahan am nak, “Koe aam. Ho msoi maan kai naꞌko amnahas ia, tua. Onaim hai mtoit makasi, tua. Maut he hai mjair ate meu hit usiꞌ, tua.”
25 E eles disseram: Tu salvaste as nossas vidas. Que encontremos graça à vista de meu senhor, e nós seremos servos de Faraó.
26 Rarit naiꞌ Yusuf anpaek atoran naan anjair prenat anbi pah Masir. Etun sin nbatin batis niim naꞌko areꞌ penaꞌ-makaꞌ reꞌ sin nseik ma noun sin naan. Sapaaf es neu usif. Haaꞌ ein neun sin kuuk. Suma aꞌnaak pirsait ein sin aufn ee, uisf ee ka nsoos ein fa. Prenat naan, sin feꞌ anpaek je nnao nkoon.
26 E José fez esta lei sobre a terra do Egito até este dia, que Faraó deveria ter a quinta parte, exceto a terra dos sacerdotes, que não se tornou de Faraó.
27 Anmurai oras naan, atoin Israelas sin natuan nabaran nbin pah Gosen, et pah koꞌu Masir. Sin anjarin atoin amuꞌit. Ma sin nahoin ein ma nmaꞌbaab ok piut-piut.
27 E Israel habitou na terra do Egito, na região de Gósen; e eles tinham posses ali, e cresceram, e se multiplicaram grandemente.
28 Anbi pah Masir naan, naiꞌ Yakop anmoin naan toon boꞌes am hiut, tar antea in nmoin naan nabu-bua toon nautn es boꞌ haa mhiut.
28 E Jacó viveu na terra do Egito por dezessete anos. Assim, toda a idade de Jacó foi cento e quarenta e sete anos.
29 Oras in neno ꞌmaetn ee npaumak-maak een ate, in noꞌen naiꞌ Yusuf ma natoon ee mnak, “Usu! Au ꞌnaben, ka ꞌroo fa heen ate, Uisneno noꞌen nafaniꞌ kau goen. Onaim au ꞌtoit ko, karu ho mneek kau te, ho msuup mak ho ka msuub kau fa mbi pah Masir ia.
29 E chegando-se o tempo que Israel devia morrer. Ele chamou seu filho José, e lhe disse: Se agora eu encontrei graça à tua vista, rogo-te que ponhas tua mão debaixo da minha coxa, e age com bondade e verdade para comigo: Não me enterres, rogo-te, no Egito,
30 Ho ro he meik mufaniꞌ au aok-taꞌuk ia he msuub ee meu hit beꞌi-naꞌi sin nopun, ma msuub kau ꞌbi nee. Ho amaꞌ kau gui, au roimk ii on reꞌ naan.”
30 mas quando eu descansar com meus pais, tu me levarás para fora do Egito, e me enterrarás no lugar de sepultamento deles. E ele disse: Eu farei como tu disseste.
31 Onaim naiꞌ Yakop naꞌuab am nak, “Karu ho mroim mutuin kau on naan ate, oras ia ho msuup, mak ho mroim mutuin ho amaꞌ in romin.”
31 E ele disse: Jura-me. E ele lhe jurou. E Israel se curvou sobre a cabeceira da cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.