Gênesis 47
Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs ARIB
1 — ausente —
1 Então veio José, e informou a Faraó, dizendo: Meu pai e meus irmãos, com seus rebanhos e seu gado, e tudo o que têm, chegaram da terra de Canaã e estão na terra de Gósen.
2 — ausente —
2 E tomou dentre seus irmãos cinco homens e os apresentou a Faraó.
3 Rarit uisf ee nataan am nak, “Hi meupn ein es reꞌ saaꞌ?”
3 Então perguntou Faraó a esses irmãos de José: Que ocupação é a vossa; Responderam-lhe: Nós, teus servos, somos pastores de ovelhas, tanto nós como nossos pais.
4 Oras ia, pah Kanaꞌan nafauk-nai koꞌu, tar antea ka tiit fa mnahat ma huun antein. Etun hai iim meu pah reꞌ ia he mitua mtahan. Hai meik hai muiꞌt ein amsaꞌ. Onaim oras ia, hai mbaiseun ko usiꞌ, mkonan kai he hai mitua mbi pah Gosen, he hai mituuk hai muiꞌt ein anbin naan.”
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para peregrinar nesta terra; porque não há pasto para os rebanhos de teus servos, porquanto a fome é grave na terra de Canaã; agora, pois, rogamos-te permitas que teus servos habitem na terra de Gósen.
5 Rarit uisf ee natoon in roimn ee neu naiꞌ Yusuf am nak, “Oras ia, ho amaꞌ ma sin ho benuꞌ etan ia.
5 Então falou Faraó a José, dizendo: Teu pai e teus irmãos vieram a ti;
6 Onaim sin napenin mainuan he sin natuan nbin ia on reꞌ sin pah akuuk. Au mahiink ii te, pah Gosen naan, bare reꞌ reko nneis nbi pah reꞌ ia. Onaim reko nneis sin natuan nbin reꞌ naan. Ma karu sin natuuk muꞌit am reko te, maut he sin natuuk au ngguin anbin naan amsaꞌ.”
6 a terra do Egito está diante de ti; no melhor da terra faze habitar teu pai e teus irmãos; habitem na terra de Gósen. E se sabes que entre eles há homens capazes, põe-nos sobre os pastores do meu gado.
7 Rarit naiꞌ Yusuf naꞌekub ma natefab in aamf ee nok usif. Onaim naiꞌ Yakop anꞌonen he Uisneno nfee tetus neu usif naan.
7 Também José introduziu a Jacó, seu pai, e o apresentou a Faraó; e Jacó abençoou a Faraó.
8 Onaim uisf ee nataan am nak, “Aam, ho toon fauk een?”
8 Então perguntou Faraó a Jacó: Quantos são os dias dos anos da tua vida?
9 Naiꞌ Yakop nataah am nak, “Au ꞌmoin ꞌaan toon nautn es boꞌ teun, mes au ka utua ubaar ꞌiit fa feꞌ ꞌbi baer jes. Au beꞌi-naꞌi sin on naan amsaꞌ. Karu au he utaib ok, ꞌok sin ite, au toon aꞌmoin ji, feꞌ ka mfaun fa feꞌ. Mes naheun nok suust am nanaꞌrenat.”
9 Respondeu-lhe Jacó: Os dias dos anos das minhas peregrinações são cento e trinta anos; poucos e maus têm sido os dias dos anos da minha vida, e não chegaram aos dias dos anos da vida de meus pais nos dias das suas peregrinações.
10 Onaim naiꞌ Yakop antoti ntein Uisneno he nfee tetus-athoen neu usif pah Masir naan. Rarit sin nbaisenun ma nheer ok naꞌko uisf ee in matan, ma ntebi nfanin.
10 E Jacó abençoou a Faraó, e saiu da sua presença.
11 Rarit naiꞌ Yusuf natuin uisf ee in kabin, onaim in nruur bare neu sin nbi pah Gosen. Afu bare naan, mrian ii kah een. (Sin nakanab bare naan nbi neon amunit nak, ‘Rameses’.) Onaim naiꞌ Yusuf in amaf ma in orif-tataf sin natua nabaran nbin bare naan.
11 José, pois, estabeleceu a seu pai e seus irmãos, dando-lhes possessão na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 Rarit naiꞌ Yusuf nataah ma nasaah mnahat neu in amaf, ma in orif-tataf sin, sin fee-anah sin, naꞌko aꞌnaet tar antea aꞌbaut ein.
12 E José sustentou de pão seu pai, seus irmãos e toda a casa de seu pai, segundo o número de seus filhos.
13 Anbi oras naan, ka tiit tain fa mnahat anbi mee-mee. Amnaahs ii ntaman kuan-bare, kota mpah. Naꞌko pah Masir ntea pah Kanaꞌan mansian ein nꞌore nmaten. Sin ka nabeꞌin fa he nmoꞌen saaꞌ-saaꞌ, natuin sin namnahan nmaten.
13 Ora, não havia pão em toda a terra, porque a fome era mui grave; de modo que a terra do Egito e a terra de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Rarit biak ein neman naꞌkon bare-bare neun pah Masir, ma areꞌ bare-bare nbi pah Kanaꞌan, he nsosan amnahat naꞌkon naiꞌ Yusuf. Onaim in naꞌbuaꞌ roit ein naan ok-okeꞌ, rarit in nnao natunuꞌ sin anbin uisf ee in sonaf.
14 Então José recolheu todo o dinheiro que se achou na terra do Egito, e na terra de Canaã, pelo trigo que compravam; e José trouxe o dinheiro à casa de Faraó.
15 Oras naan, abitan pah Masir ma pah Kanaꞌan sin nararin roit. Onaim sin ka nsoos nabeꞌin fa mnahat. Rarit sin neman neun naiꞌ Yusuf he ntotin. Sin naꞌuab ein am nak, “Usiꞌ! Hai mbaiseun ko, tua. Amfee kai mnahat, he hai kaisaꞌ mimnaah ammaet. Natuin hai mirair roit, tua.”
15 Quando se acabou o dinheiro na terra do Egito, e na terra de Canaã, vieram todos os egípcios a José, dizendo: Dá-nos pão; por que morreremos na tua presença? porquanto o dinheiro nos falta.
16 Rarit naiꞌ Yusuf nataah am nak, “Karu batuur-batuur hi mirair roit ate, hi mmoeꞌ on nai: mtuki mnahat nok hi muiꞌt ein naan. Au of aꞌfee ki mnahat.”
16 Respondeu José: Trazei o vosso gado, e vo-lo darei por vosso gado, se falta o dinheiro.
17 Rarit sin nnonaꞌ sin muiꞌt ein neun naiꞌ Yusuf he ntukin amnahat. Muiꞌt ein esan reꞌ: sin bijae ngguin, bikaseꞌ, bikaes keledai, ꞌbibi, ma sin ꞌbib-kasen. Natuin toon naan, naiꞌ Yusuf anꞌator on reꞌ naan.
17 Então trouxeram o seu gado a José; e José deu-lhes pão em troca dos cavalos, e das ovelhas, e dos bois, e dos jumentos; e os sustentou de pão aquele ano em troca de todo o seu gado.
18 Toon amneemt ii te, sin nfain neman neun naiꞌ Yusuf. Sin nbaisenun am nak, “Usiꞌ! Hai ro mbaiseun namneo goah, tua. Hai roit ma muꞌit, ho mtuik maan kuum sin een, tua. Oras ia, hai he mait saaꞌ antein. Hai ruman ankon-koon. Arahaa hai tuam ein anmes-mesen, nok hai afu ꞌteets ein.
18 Findo aquele ano, vieram a José no ano seguinte e disseram-lhe: Não ocultaremos ao meu senhor que o nosso dinheiro está todo gasto; as manadas de gado já pertencem a meu senhor; e nada resta diante de meu senhor, senão o nosso corpo e a nossa terra;
19 Kais amkonan kai he hai mmaet. Karu hai mmate te, sekau es reꞌ he npairoir hai afun naan!? Reko nneis, ho mait kai mjair ho aten. Ho mtoup hai afun naan, he ho mpaar kuum sin. Rarit ho mfee kai fini he hai mseen sin meu ko, tua. Onaim ho mfee kai mnahat natuin hai mihaeb om ambi ho renen. Asar hai kaisaꞌ mmaet!”
19 por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós como a nossa terra? Compra-nos a nós e a nossa terra em troca de pão, e nós e a nossa terra seremos servos de Faraó; dá-nos também semente, para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique desolada.
20 Natuin oras amnahas naan maꞌtain besi, etun abitan pah Masir sin naꞌsosaꞌ nain sin aufn ein ok-okeꞌ. Onaim naiꞌ Yusuf ansoos nain afun naan he njair usif pah Masir in auf pusaak ein.
20 Assim José comprou toda a terra do Egito para Faraó; porque os egípcios venderam cada um o seu campo, porquanto a fome lhes era grave em extremo; e a terra ficou sendo de Faraó.
21 Nok ranan naan, abitan pah Masir sin njarin ate neun usif pah Masir.
21 Quanto ao povo, José fê-lo passar às cidades, desde uma até a outra extremidade dos confins do Egito.
22 Mes naiꞌ Yusuf ka nsoos fa aꞌnaak pirsait ein sin afun, natuin uisf ee nfeen sin mnahat piut. Etun sin ka naꞌsosaꞌ fa sin afun.
22 Somente a terra dos sacerdotes não a comprou, porquanto os sacerdotes tinham rações de Faraó, e eles comiam as suas rações que Faraó lhes havia dado; por isso não venderam a sua terra.
23 Oras naan, naiꞌ Yusuf naꞌuab neu too gui mnak, “Oras ia, hi mfain ate meu usif pah Masir. Au ꞌsoos aꞌrair hi aufn ee neu usif. Onaim hi mait finin reꞌ ia nai, he mnao mseen sin neun renen naan.
23 Então disse José ao povo: Hoje vos tenho comprado a vós e a vossa terra para Faraó; eis aí tendes semente para vós, para que semeeis a terra.
24 Oras sekit ma mnonut ate, hi mbait batis niim. Baits es neu usif. Neisk ein paaꞌ haa, bian hi mait fini, ma bian hi mait sin ntaam amnahat neu ki ok-okeꞌ.”
24 Há de ser, porém, que no tempo as colheitas dareis a quinta parte a Faraó, e quatro partes serão vossas, para semente do campo, e para o vosso mantimento e dos que estão nas vossas casas, e para o mantimento de vossos filhinho.
25 Rarit sin natahan am nak, “Koe aam. Ho msoi maan kai naꞌko amnahas ia, tua. Onaim hai mtoit makasi, tua. Maut he hai mjair ate meu hit usiꞌ, tua.”
25 Responderam eles: Tu nos tens conservado a vida! achemos graça aos olhos de meu senhor, e seremos servos de Faraó.
26 Rarit naiꞌ Yusuf anpaek atoran naan anjair prenat anbi pah Masir. Etun sin nbatin batis niim naꞌko areꞌ penaꞌ-makaꞌ reꞌ sin nseik ma noun sin naan. Sapaaf es neu usif. Haaꞌ ein neun sin kuuk. Suma aꞌnaak pirsait ein sin aufn ee, uisf ee ka nsoos ein fa. Prenat naan, sin feꞌ anpaek je nnao nkoon.
26 José, pois, estabeleceu isto por estatuto quanto ao solo do Egito, até o dia de hoje, que a Faraó coubesse o quinto a produção; somente a terra dos sacerdotes não ficou sendo de Faraó.
27 Anmurai oras naan, atoin Israelas sin natuan nabaran nbin pah Gosen, et pah koꞌu Masir. Sin anjarin atoin amuꞌit. Ma sin nahoin ein ma nmaꞌbaab ok piut-piut.
27 Assim habitou Israel na terra do Egito, na terra de Gósen; e nela adquiriram propriedades, e frutificaram e multiplicaram-se muito.
28 Anbi pah Masir naan, naiꞌ Yakop anmoin naan toon boꞌes am hiut, tar antea in nmoin naan nabu-bua toon nautn es boꞌ haa mhiut.
28 E Jacó viveu na terra do Egito dezessete anos; de modo que os dias de Jacó, os anos da sua vida, foram cento e quarenta e sete anos.
29 Oras in neno ꞌmaetn ee npaumak-maak een ate, in noꞌen naiꞌ Yusuf ma natoon ee mnak, “Usu! Au ꞌnaben, ka ꞌroo fa heen ate, Uisneno noꞌen nafaniꞌ kau goen. Onaim au ꞌtoit ko, karu ho mneek kau te, ho msuup mak ho ka msuub kau fa mbi pah Masir ia.
29 Quando se aproximava o tempo da morte de Israel, chamou ele a José, seu filho, e disse-lhe: Se tenho achado graça aos teus olhos, põe a mão debaixo da minha coxa, e usa para comigo de benevolência e de verdade: rogo-te que não me enterres no Egito;
30 Ho ro he meik mufaniꞌ au aok-taꞌuk ia he msuub ee meu hit beꞌi-naꞌi sin nopun, ma msuub kau ꞌbi nee. Ho amaꞌ kau gui, au roimk ii on reꞌ naan.”
30 mas quando eu dormir com os meus pais, levar-me-ás do Egito e enterrar-me-ás junto à sepultura deles. Respondeu José: Farei conforme a tua palavra.
31 Onaim naiꞌ Yakop naꞌuab am nak, “Karu ho mroim mutuin kau on naan ate, oras ia ho msuup, mak ho mroim mutuin ho amaꞌ in romin.”
31 E Jacó disse: Jura-me; e ele lhe jurou. Então Israel inclinou-se sobre a cabeceira da cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.