Gênesis 45

Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Anneen on naan ate, naiꞌ Yusuf in neekn ee kratiꞌ-kratiꞌ, tar antea in ka ntahan naan fa in tuan ii ntein nbi in ameupt ein sin maatk ein. Etun in nreun sin he npoin, he in bisa nmees nok in orif-tataf sin. Nok ranan naan ate, in bisa natoon in tuan ee neu sin.
1 Então, José, não se podendo conter diante de todos os que estavam com ele, bradou: Fazei sair a todos da minha presença! E ninguém ficou com ele, quando José se deu a conhecer a seus irmãos.
2 Rarit ameupt ein npoin okeꞌ. Onaim naiꞌ Yusuf ankae nmeꞌ-meꞌur ma npin-pinus. In ameupt ein, atoin Masir, reꞌ nhaken nbin moen ee, anneen amsaꞌ. Ma abitan uisf ee in soonf ee nnenan amsaꞌ.
2 E levantou a voz em choro, de maneira que os egípcios o ouviam e também a casa de Faraó.
3 Rarit naiꞌ Yusuf natoon namneo goah neu in orif-tataf sin am nak, “Airoo, tua. Au reꞌ ia, naiꞌ Usu kau. Hi oriꞌ. Hit arkit atmaꞌori-tatan. Hit amaꞌ feꞌ nmoni, oo?”
3 E disse a seus irmãos: Eu sou José; vive ainda meu pai? E seus irmãos não lhe puderam responder, porque ficaram atemorizados perante ele.
4 Rarit naiꞌ Yusuf nak sin am nak, “Hae! Amsiriꞌ iim he mpaumaak kau feꞌ!”
4 Disse José a seus irmãos: Agora, chegai-vos a mim. E chegaram-se. Então, disse: Eu sou José, vosso irmão, a quem vendestes para o Egito.
5 Amneon ii, hi miꞌsosaꞌ kau goen. Mes kais mimtau, ma kais ammatoe ma mmasanan es nok es. Natuin Uisneno es neik kau ꞌuum aꞌtea ia, he ꞌjair ahunut ꞌeu ki. Nok ranan naan, In npaek kau he In nafetin naan too mfaun ii, he sin kaisaꞌ namnaah anmaten.
5 Agora, pois, não vos entristeçais, nem vos irriteis contra vós mesmos por me haverdes vendido para aqui; porque, para conservação da vida, Deus me enviou adiante de vós.
6 Oras ia, amnaahs ii feꞌ nnao naan toon nua. Aar toon niim feꞌ. Oras naan, ka tiit tain fa tuaf es he ntoof aiꞌ nkaun, nseen, ma ka tiit fa reen jes reꞌ he nmuiꞌ penaꞌ-makaꞌ.
6 Porque já houve dois anos de fome na terra, e ainda restam cinco anos em que não haverá lavoura nem colheita.
7 Nok ranan reꞌ hit ka tahiin tain je fa reꞌ ia, Uisneno neik kau ꞌuum uhuun uꞌko ki. Henatiꞌ naꞌko hi arki, ma hi anah-upuf sin napenin aꞌhonis.
7 Deus me enviou adiante de vós, para conservar vossa sucessão na terra e para vos preservar a vida por um grande livramento.
8 Onaim in batuurn ii, ka hi es ammoeꞌ kau fa he au ꞌuum aꞌtea ia, mes Uisneno In aꞌmoꞌen. In es nait kau ꞌjair uisf ee in tua pirsaꞌi ꞌbi pah Masir ia. Onaim au ꞌjair aꞌnakat aꞌbi uisf ee in sonaf. Ka tiit tain fa es he nneis naꞌko kau.
8 Assim, não fostes vós que me enviastes para cá, e sim Deus, que me pôs por pai de Faraó, e senhor de toda a sua casa, e como governador em toda a terra do Egito.
9 Onaim oras ia, hi mfain rabah nai, he mitoon au uabak reꞌ ia meu hit amaꞌ, mak on nai: ‘Aam honiꞌ, ho anah naiꞌ Yusuf anmoin feꞌ! In njair kaes koꞌu et pah Masir. In naskau ko aam honiꞌ, he mnao meu pah Masir rabah nai, tua.
9 Apressai-vos, subi a meu pai e dizei-lhe: Assim manda dizer teu filho José: Deus me pôs por senhor em toda terra do Egito; desce a mim, não te demores.
10 Aam honiꞌ of ho mupein mainuan he mutua mbi pah Gosen mpaumaak ee. Bare naan mainuan. Onaim hi bisa mituuk ma miꞌekuꞌ hi ꞌbib-kasen, aꞌbibin, ma bijae ngguin ok-okeꞌ. In ntoit ko msaꞌ, he uum meik ho anah-upuf sin, nok nain sin uim je naan ee, ma sin baer pusaak ein ok-okeꞌ he mitua mibaar ambi nee, tua.
10 Habitarás na terra de Gósen e estarás perto de mim, tu, teus filhos, os filhos de teus filhos, os teus rebanhos, o teu gado e tudo quanto tens.
11 Karu aam honiꞌ mutua mbi Gosen ate, in bisa npairoir ko nbi nee. Natuin amnaahs ii aar toon niim antein feꞌ. Onaim in of anꞌator he aam honiꞌ mok ho nonot-asar sin, ma ho muiꞌt ein ok-okeꞌ ka nkuran ma nrabuꞌ fa saaꞌ-saaꞌ, tua.’ ”
11 Aí te sustentarei, porque ainda haverá cinco anos de fome; para que não te empobreças, tu e tua casa e tudo o que tens.
12 Naiꞌ Yusuf natoon anrair on naan ate, in naꞌuab antein am nak, “Oras ia, hi miit meik hi matam, aa oo? Ho msaꞌ, Min. Au reꞌ ia, ho tataꞌ naiꞌ Yusuf teb-tebe.
12 Eis que vedes por vós mesmos, e meu irmão Benjamim vê também, que sou eu mesmo quem vos fala.
13 Onaim mitoon meu hit amaꞌ mak, au kuasat aꞌbi pah Masir reꞌ ia, kouꞌ reꞌuf. Ma miretaꞌ meu hit amaꞌ saaꞌ-saaꞌ reꞌ hi miit sin. Rarit hi meik je neem rabah nai meu ia!”
13 Anunciai a meu pai toda a minha glória no Egito e tudo o que tendes visto; apressai-vos e fazei descer meu pai para aqui.
14 Rarit in nhoo ma nneek in orif naiꞌ Benjamin, ma sin nua sin ankaen.
14 E, lançando-se ao pescoço de Benjamim, seu irmão, chorou; e, abraçado com ele, chorou também Benjamim.
15 In anhoo ma nneek in taatf ein meseꞌ-meseꞌ msaꞌ. Rarit naꞌ sin nmurai naꞌuab ein nok ne.
15 José beijou a todos os seus irmãos e chorou sobre eles; depois, seus irmãos falaram com ele.
16 Rarit, oras uisf ee nok in aꞌnaak meupn ein annenan nak naiꞌ Yusuf in orif-tataf sin neman, sin nmariin anmaten.
16 Fez-se ouvir na casa de Faraó esta notícia: São vindos os irmãos de José; e isto foi agradável a Faraó e a seus oficiais.
17 Onaim uisf ee naꞌuab neu naiꞌ Yusuf am nak, “Yusuf! Mutoon meu sin ho benuꞌ, he sin nasaeb ein penaꞌ-makaꞌ neu sin bikaes keledai ngguin, he neikin nnaon neun pah Kanaꞌan.
17 Disse Faraó a José: Dize a teus irmãos: Fazei isto: carregai os vossos animais e parti; tornai à terra de Canaã,
18 Rarit amreun sin he neik ho amaꞌ ma nonot-asar sin neman okeꞌ, he sin nfooꞌ neman neun ia nai. Au of aꞌfeen sin afu ma bare reꞌ reko nneis nbi pah Masir ia, he sin natuan ma nmonin nbin naan, ma sin napenin amnahat naꞌko bare naan.
18 tomai a vosso pai e a vossas famílias e vinde para mim; dar-vos-ei o melhor da terra do Egito, e comereis a fartura da terra.
19 Amreun sin he sin neik nanin akreet bikaseꞌ fauk naꞌko ia, he sin nasaeb riꞌaan ein, ma ho amaꞌ.
19 Ordena-lhes também: Fazei isto: levai da terra do Egito carros para vossos filhinhos e para vossas mulheres, trazei vosso pai e vinde.
20 Kais sin natenab baer pusaak ein reꞌ sin ka bisa neik sin fa. Natuin pah Masir ia, naheun nok bareꞌ reꞌ arekot. Sin of anpaar sin.”
20 Não vos preocupeis com coisa alguma dos vossos haveres, porque o melhor de toda a terra do Egito será vosso.
21 Anneen on naan ate, naiꞌ Yusuf anfee kreet bikaseꞌ fauk, ma betiꞌ nbi ranan, natuin uisf ee in kabin. Ma in orif-tataf sin nabaarb ein he nfanin natuin uisf ee in kabin.
21 E os filhos de Israel fizeram assim. José lhes deu carros, conforme o mandado de Faraó; também lhes deu provisão para o caminho.
22 Naiꞌ Yusuf anfeen sin tai feꞌu msaꞌ, es ate paasn es. Mes in nfeen naiꞌ Benjamin roi mutiꞌ fuaꞌ natun teun, ma tai feꞌu pasan niim.
22 A cada um de todos eles deu vestes festivais, mas a Benjamim deu trezentas moedas de prata e cinco vestes festivais.
23 In nsonuꞌ neu in aam hoin fe baer saaꞌ-saaꞌ reꞌ nareok naꞌko pah Masir, ma nasaeb sin nbi bikaes keledai mone boꞌes. In nfee naꞌbabaꞌ ntein penaꞌ-makaꞌ, utunuꞌ, ma mnahat humaꞌ-humaꞌ, nasaeb sin neun bikaes keledai ainaf boꞌes. In nꞌook-beit sin neu oras sin ntebi nfain neman neun pah Masir.
23 Também enviou a seu pai dez jumentos carregados do melhor do Egito, e dez jumentos carregados de cereais e pão, e provisão para o seu pai, para o caminho.
24 Rarit in nnao naseonaꞌ sin, ma namnaub sin am nak, “Natiꞌ hi kaisaꞌ mmatoe mbi raan ee, joo!”
24 E despediu os seus irmãos. Ao partirem, disse-lhes: Não contendais pelo caminho.
25 Rarit sin nnaon nfanin neun sin aamf ee et pah Kanaꞌan.
25 Então, subiram do Egito, e vieram à terra de Canaã, a Jacó, seu pai,
26 Antean ne te, sin natonan sin aamf ee mnak, “Aam honiꞌ! Ho anah naiꞌ Yusuf anmoin feꞌ. In kaes koꞌu et pah Masir! In nnaaꞌ aprenat.”
26 e lhe disseram: José ainda vive e é governador de toda a terra do Egito. Com isto, o coração lhe ficou como sem palpitar, porque não lhes deu crédito.
27 Mes oras sin natonan nrair naiꞌ Yusuf in uab ein naan, ma in niit akreet bikaseꞌ reꞌ naiꞌ Yusuf ansoun ee he nasaeb neik je neu pah Masir te, naꞌ in npirsai.
27 Porém, havendo-lhe eles contado todas as palavras que José lhes falara, e vendo Jacó, seu pai, os carros que José enviara para levá-lo, reviveu-se-lhe o espírito.
28 Onaim in naꞌuab am nak, “Airoo! Au aanh ee nmoin feꞌ! On reꞌ naan ate, naꞌ au ꞌmariin. Au ro he ꞌnao ꞌkius ꞌaan ee feꞌ, naꞌ au ꞌmate msaꞌ, reko.”
28 E disse Israel: Basta; ainda vive meu filho José; irei e o verei antes que eu morra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 45, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.