Gênesis 44
Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs NTLH
1 Sin nbukaen nrarin ate, naiꞌ Yusuf naꞌseꞌ-seꞌo aꞌnaak mepu nbi in uim je mnak, “Hoe! Ho mnao murai penaꞌ-makaꞌ meu atoin ein ia sin aꞌkaor ein naan, nahen-henun. Rarit ho mtao mufaniꞌ sin roit ein es-es ate meu sin aꞌkaor ein naan.
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 Rarit ho mait au ꞌkoom noin muit ee, ma mtao goe meu aheit suus goe in aꞌkaor aan.” Onaim in nmoeꞌ natuin naiꞌ Yusuf in aprenat.
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Maan reꞌ snaat ee nsae te, naiꞌ Yusuf nafetin sin nok sin bikaes keledai ngguin he nnaon nfanin ma neikin amnahat.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 Sin nnaon ka ꞌroo fa feꞌ naꞌkon kota naan ate, naiꞌ Yusuf natoon neu aꞌnakat naan am nak, “Ho mnao mriuꞌ mutuin atoin ein naan rabah. Karu mupein sin ite, ho mak sin am mak, ‘Nansaaꞌ am es hi mmoeꞌ maufinu meu ꞌnaef ee? Hi mbaras in neek reok goe nok moeꞌ reꞌuf on naan!
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 On mee mꞌes hi mibaak meik hai aꞌnaak te in aꞌkoom noin muit ee? Hi ka mihiin fa, oo? Naan ka npaek je fa he nbukae oe nmees jah. Anpaek je he naim atoniꞌ in uan, natuin aꞌkomaꞌ naan matuaꞌ ate! Hi moeꞌm ein ia, ro reuꞌ besi!’ ”
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 Rarit aꞌnakat naan nriuꞌ natuin sin tar antea napein sin. Onaim in natoon neu sin natuin ahaa naiꞌ Yusuf in uaban feꞌe na.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 Rarit sin npenan mates am nak, “Aam, ho sairt ii, on mee? Hai msuup. Hai ka neu he mibeiꞌ fa he mmoeꞌ reꞌuf on naan!
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 Ho muhiim kuum. Roit ein reꞌ neon goes ii nbin hai ꞌkaor ein naan, hai mfee sin nfanin neu ko. Onaim hai ka mibeiꞌ fa he mibaak hi aꞌnaak te in aꞌkomaꞌ naan naꞌko in umi. Hai ka neu he mibaak fa, tua!
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Aam, ho mpukai ma mtae kuum. Mupein aꞌkomaꞌ naan anbi sekau in aꞌkaor ate, amhukun misan! Maut he hai bian ii, mjair ate meu ko.”
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 Rarit aꞌnakat naan naꞌuab am nak, “Kahaf! On nai. Karu au ꞌiit ee nbi sekau te, in reꞌ naan anjair au ate. Hi bian ii, mnao mkoon.”
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 Onaim sin nasanut aꞌkaor ein naan, rabah. Rarit sin npukai nain sin.
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 Onaim aꞌnakat naan anparikas aꞌkaor ein naan barisi, nmurai naꞌko atoin kouꞌ goe iin je, ntea aheit suus goe iin je. Onaim in niit aꞌkoom noin mutiꞌ naan, anbi naiꞌ Benjamin in aꞌkaroꞌ.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 Ankius nitan on naan ate, naiꞌ Benjamin in taatf ein sin neek ein akratiꞌ-krait ein. Rarit sin nasaeb nafaniꞌ sin aꞌkaor ein neun sin bikaes keledai ngguin, he ntaman nfanin neun kota.
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 Oras sin ntean naiꞌ Yusuf in uim je te, in nbi naan feꞌ. Onaim sin nriꞌtuun anbin naiꞌ Yusuf in human ma in matan.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 Rarit naiꞌ Yusuf naskarak sin am nak, “Hoe! Nansaaꞌ am es hi mmoeꞌ kau on reꞌ ia? Hi ka mihiin fa? Aꞌnaet on reꞌ au, anpaek reꞌu reꞌ he naim atoniꞌ in uan.”
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 Rarit naiꞌ Yahuda nataah am nak, “Airoo! Uisneno npukai napoitan hit saant ein. Rarit hai he mak saaꞌ ntein, tua? Hai he mimneob hai tuam ein on mee, tua! Karu ho mtahan hai oriꞌ te, reko nneis ho mtahan kai okeꞌ. Mait kai mjair ho aten.”
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 Mes naiꞌ Yusuf nataah am nak, “Kahaf! Niit aꞌkomaꞌ naan anbi sekau te, in es reꞌ he njair au ate! Hi bian ii, mifrei. Amfain nai meu hi amaꞌ!”
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Rarit naiꞌ Yahuda nnao npaumak-maak naiꞌ Yusuf, ma naꞌuab am nak, “Au ꞌbaiseun, tua. Au uhiin ꞌak ho kuasam naan natai nok uisf ee in kuasan kuun. Natuin rasi naan, kais mutoꞌon kau, tua. Au ꞌtoit mainuan he au uꞌsitiꞌ aan aꞌkreꞌo, tua.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 Neon goes ii, ho mutaan kai mmak, ‘Hi amaꞌ nok hi oriꞌ tuaf es etan naa feꞌe, oo?’
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 Rarit hai mitaah am mak, ‘Hai amaꞌ namnasi nrair. Hai oriꞌ aheit suus goe meseꞌ. Oras nahoins ee te, hai amaꞌ namnais jen. Aheet suus goe in taatf ee, nmate nrair, tua. Sin nua sin, sin ainf ee nmate nrair. Onaim oras ia, hai oriꞌ aheit susu naan, in nmees. Es naꞌ hai amaꞌ nneek niis ne.’
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 Rarit ho mreun kai he hai meik hai oriꞌ, he ho miit ee.
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 Onaim hai mitaah am mak, ‘Riꞌanaꞌ reꞌ ne, ka neu he nnao nporiꞌ fa hai amaꞌ. Karu in nnao npoirn ee te, hai amaꞌ ro he nmaet kuun nai, es reꞌ naan.’
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 On nai te, ho mutaah am mak, ‘Karu hi ka meik fa hi oriꞌ naan ate, hi ka neu he miit amtein kau fa heen.’
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 Rarit hai mfain. Hai mtean hai amaꞌ ne te, hai mitoon main rasin reꞌ ho muꞌuab sin meu kai.
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 Aꞌroo-ꞌroo te, hai mnaaht ein oekꞌ ein. Rarit hai amaꞌ anreek kai he mfain iim amtein meu pah Masir he msoos amnahat.
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 Mes hai mitaah am mak, ‘Aam honiꞌ! Hai ka neu he mnao fa meu ne ntein. Natuin uisf ee in tua pirsaiꞌ je, naꞌuab nain nak, karu hai ka mok fa hai oriꞌ te, hai ka neu he miit amtein fa in human. Onaim hai ro he meik hai oriꞌ aheit susu naan feꞌ, henaꞌ hai mnao.’
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 Rarit hai amaꞌ naꞌuab am nak, ‘Hi mihiin main. Au fee bi Rahel in aanh ein, tuaf nua goah.
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 Ahuunt ee nnao namneuk. Oniꞌ muiꞌ fui ngguin npius goe ma neku nrair je. Es naꞌ ntea oras ia, au ka ꞌiit aꞌteinꞌ ee fa.
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 Karu hi mait meik aheit suus gui ntein miꞌko kau, ma in napein siraak ate, hi mtao mtein kau susat meu au atoni mnasiꞌ kau gui, he ꞌmaet nai.’
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
32 Saaꞌ antein, au ꞌbaꞌan urair ꞌeu au amaꞌ ꞌak, au utaah riꞌanaꞌ ia. Au ꞌbaꞌan ꞌeu au amaꞌ, karu au ka ꞌeik ufaniꞌ fa riꞌanaꞌ ia ꞌeu ne, maut he au utaah kuuk sanat naan, tar antea au ꞌmaet.
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 Onaim au ꞌbaiseun, tua. Maut he au umaik aꞌbi ia he ꞌseun ee, henatiꞌ au es reꞌ aꞌjair ho ate. Maut he in nfain nok in taatf ein.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Karu riꞌanaꞌ ia ka nok fa te, au ka neu he ꞌfain fa. Au ka neu he ꞌtahan aan fa au tuak, karu au ꞌiit au amaꞌ ansuus tar anmaet.”
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.