Gênesis 43
Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs BKJ
1 Oras naan, amnahas anbi pah Kanaꞌan maꞌtain besi ntein.
1 E a fome era grave na terra.
2 Naiꞌ Yakop in uim je naan ee, nararin nrair amnaaht ein reꞌ neon goes ii, in aanh ein annaon nsoos sin naꞌkon pah Masir. Rarit in nak sin am nak, “Riꞌaan ein! Reko nneis hi mfain meu pah Masir, he msoos amtein kit amnahat feꞌ!”
2 E aconteceu que, quando eles terminaram de comer o trigo que haviam trazido do Egito, seu pai lhes disse: Ide novamente, comprai um pouco de alimento.
3 Mes naiꞌ Yahuda nataah am nak, “Aam honiꞌ! Neon goes ii, usif pah Masir in tua pirsaiꞌ je namnaub kai maꞌtaniꞌ nak, hai ka mibeiꞌ fa he mikriraꞌ hai huum ein meu ne, karu hai ka mok fa ho aan aheit susu naiꞌ Min!
3 E Judá falou com ele, dizendo: O homem nos afirmou solenemente, dizendo: Não vereis a minha face, exceto se vosso irmão estiver convosco.
4 Onaim aam honiꞌ. Ho ro he mkonan kai naiꞌ Min, he nok kai, henaꞌ hai mfain he msoos kit amnahat.
4 Se tu enviares nosso irmão conosco, desceremos para comprar-te alimento,
5 Mes karu ho ka mkonan kai fa naiꞌ Min ate, hai ka neu he mnao fa. Atoin Masir naan naꞌuab anrair on naan ate.”
5 mas se tu não o enviares, não desceremos, porque o homem nos disse: Não vereis a minha face, exceto se vosso irmão estiver convosco.
6 On nai te naiꞌ Yakop nakain sin am nak, “Nansaaꞌ am es hi mitonan atoniꞌ naan mak hi feꞌ ammuiꞌ oir muni es antein! Hi mami haa kau susat antein!”
6 E Israel disse: Por que agistes tão maldosamente comigo, ao contar ao homem que tínheis ainda um irmão?
7 Rarit sin nfuriꞌ naiꞌ Yakop am nak, “Aam honiꞌ! Atoniꞌ ne nataan piut, he nahiin kit nok nain hit uim je naan ee ok-okeꞌ. In nataan am nak, ‘On mee? Hi amaꞌ nmoin feꞌe, oo? Hi mmuiꞌ orif et hi umiꞌ feꞌe, oo?’ Onaim hai he mak saaꞌ antein! Onaim ro hai mitoon namneo goah. On nai te, sekau nahiin nain nak, in he nreun kai he hai mok naiꞌ Min on nee?”
7 E eles disseram: O homem nos perguntou particularmente por nossa condição, e por nossa parentela, dizendo: Vosso pai ainda está vivo? Tendes outro irmão? E lhe contamos de acordo com o teor destas palavras. Como poderíamos saber que ele diria: Trazei vosso irmão?
8 — ausente —
8 E Judá disse a Israel, seu pai: Envia o rapaz comigo, e nos levantaremos e partiremos, para que vivamos, e não morramos, tanto nós, como tu e também nossos pequenos.
9 — ausente —
9 Eu serei fiador por ele; da minha mão o exigirás. Se eu não o trouxer a ti, e o colocar diante de ti, então deixa-me carregar a culpa para sempre,
10 Bait hai kais ampao ꞌroo-ꞌroo te, hai mnao ma mfain iim no nua goen.”
10 porque se não tivéssemos demorado, certamente agora já teríamos retornado uma segunda vez.
11 Rarit sin aamf ee nak, “Karu on naan ate, hi mmoeꞌ on nai: hi mnao mait meik hau fuaꞌ ma fuboon reko naꞌko hit pah. Esan reꞌ: bumbu sin, hau oef reꞌ foo meniꞌ, reꞌu he ttuis, oin hau, kanari, ma knaaꞌ bian. Rarit meik sin meu usif pah Masir in tua pirsaꞌi naan, ma mitoon am mak hai baerꞌ ein reꞌ ia njarin ook-sonun neu ko.
11 E o seu pai, Israel, disse-lhes: Se precisa ser assim agora, fazei-o: tomai os melhores frutos da terra em vossos vasos, e levai um presente ao homem, um pouco de bálsamo, um pouco de mel, especiarias e mirra, nozes e amêndoas.
12 Hi msaꞌ meiki mtein roit amsaꞌ anfain no nua naꞌko oras neon goes ii hi mnao. Natuin hi ro he mnonaꞌ mifaniꞌ roit ein reꞌ hi miit sin anbin hi ꞌkaor ein neon goes ii. Kais-kaisaꞌ sin es reꞌ antaon nsaan sin.
12 E levai dinheiro em dobro em vossas mãos. E o dinheiro que foi trazido novamente na boca dos vossos sacos, levai-o novamente em vossas mãos. Talvez tenha sido um erro.
13 Hi mok hi oriꞌ, mes natiꞌ mfain iim rabah, oo!
13 Levai também vosso irmão, e levantai-vos, ide novamente ao homem;
14 Au ꞌon-ꞌonen, karu Uisneno reꞌ Akuasat Maꞌtaniꞌ, nabanit usif pah Masir in tua pirsaꞌi naan he nkasian ki. He karu reko te, in nnonaꞌ nafaniꞌ ki au anah naiꞌ Min am naiꞌ Meon, he hi mfain iim buꞌ-buaꞌ. Mes karu au aanh ein namnekun okeꞌ te, maut he au usaah susat ia nkoon piut.”
14 e o Deus Todo-Poderoso vos dê misericórdia diante do homem, para que ele possa enviar vosso outro irmão, e Benjamim. Se eu for privado de meus filhos, privado serei.
15 Rarit sin nnaon ma nakbuaꞌ ein baer ook-soun ein am roit, he neikin nnaon neun pah Masir. Sin nok naiꞌ Benjamin amsaꞌ. Antean nee te, sin nnaon nbaiseun naiꞌ Yusuf.
15 E os homens tomaram o presente, e levaram dinheiro em dobro nas suas mãos, e a Benjamim, e se levantaram, e desceram ao Egito, e se colocaram diante de José.
16 Oras naiꞌ Yusuf niit naiꞌ Benjamin nok in taatf ein ate, in nreek aꞌnaak mepu nbi in umi mnak, “Hoe! Meik atoin ein reꞌ ia ntaman neun au umi! Rarit amroor bijae jes, mihaan ee rek-reko. Sin ro he nbukaen nok kau oras maans ee naꞌpuup.”
16 E quando José viu Benjamim com eles, disse ao administrador de sua casa: Levai estes homens para casa, e mata um animal, e prepara, porque estes homens comerão comigo ao meio-dia.
17 Rarit aꞌnakat naan nmoeꞌ natuin naiꞌ Yusuf in aprenat. Onaim in nnao naat sin neu naiꞌ Yusuf in umi.
17 E o homem fez como José ordenara, e o homem levou os homens para a casa de José.
18 Oras sin nnaon neun naiꞌ Yusuf in umi, in taatf ein namtaun nmaten. Anbin raan ee te, sin naꞌuab ein am nak, “Amoo! Nansaaꞌ am es in nreun he neik kit teu ia? Kais-kaisaꞌ in he nasusab kit, natuin roit ein reꞌ sin nfee nafaniꞌ kit sin anbin hit iꞌkaor ein neon goes ii. Sin nmoeꞌ napo-poi kit he neem naat kit teu ia, he nok askeken ate, sin nheek kit, ma nmoeꞌ kit atjair sin aten. Rarit sin nasiik naan hit bikaes keledai ngguin okeꞌ.”
18 E os homens ficaram temerosos, porque eles foram levados à casa de José, e disseram: Por causa do dinheiro que foi devolvido aos nossos sacos na primeira vez fomos trazidos aqui, para procurarem motivo contra nós, e se arremessar sobre nós, e nos tomar por escravos, e a nossos jumentos.
19 Etun oras sin npaumaak naiꞌ Yusuf in uim je te, sin nataan aꞌnakat naan am nak,
19 E se aproximaram do administrador da casa de José, e conversaram com ele à porta da casa,
20 “Aam, kais mutoꞌ-toꞌon kai. Neon goes ii, hai iim amsoos miit amnahat ambi ia.
20 e disseram: Ó Senhor, viemos, na verdade, a primeira vez para comprar alimento,
21 — ausente —
21 e aconteceu que, quando chegamos à hospedaria, abrimos nossos sacos e eis que o dinheiro de cada homem estava na boca de seu saco, nosso dinheiro em todo o seu peso, e o trouxemos nas nossas mãos novamente.
22 — ausente —
22 E outro dinheiro trouxemos nas nossas mãos para comprar alimento; não sabemos quem colocou o nosso dinheiro em nossos sacos.
23 Rarit aꞌnakat naan nataah sin am nak, “Hi mtaꞌ-taaꞌ kiim. Kais mimtau! Of oniꞌ hi Uisneon nggoe es anfee tetus neu ki nbi hi ꞌkaor ein naan. Neon goes ii, au ꞌtoup urair hi roit ein naan okeꞌ. Hi ka mmuiꞌ fa tusaꞌ!” Rarit in napoit naiꞌ Simeon naꞌko bui je he nabua nok sin.
23 E ele disse: Paz esteja convosco, não temais. Vosso Deus, e o Deus de vosso pai, deu-vos um tesouro em vossos sacos; eu recebi o vosso dinheiro. E ele lhes trouxe Simeão.
24 Onaim sin ntaman okeꞌ neu naiꞌ Yusuf in umi. Rarit aꞌnakat naan anfeen sin oe ma nafaun sin haek ein. In naꞌekuꞌ sin bikaes keledai ngguin amsaꞌ.
24 E o homem conduziu os homens à casa de José, e lhes deu água, e eles lavaram seus pés, e ele deu forragem aos seus jumentos.
25 Rarit in natoon am nak, “Hi of ambukae mok hai aam usiꞌ oras maans ii naꞌpuup.” Oras sin npao naiꞌ Yusuf he neem nateef nok sin ite, sin nꞌator ook-soun ein naan.
25 E eles prepararam o presente para José, que viria ao meio-dia, porque ouviram que eles deveriam comer pão ali.
26 Oras naiꞌ Yusuf neem antea te, sin nriꞌtuun ok-okeꞌ nbin in human ma in matan. Rarit sin nnonaꞌ ook-soun ein neu na.
26 E quando José veio para casa, trouxeram-lhe o presente que estava nas mãos deles para dentro da casa, e se curvaram diante dele com a face em terra.
27 Rarit naiꞌ Yusuf nataan sin am nak, “On mee? Hi arki mꞌao-minaꞌ, oo? Hi ama mnasiꞌ on mee? In nꞌao-minaꞌ msaꞌ, aa oo?”
27 E ele lhes perguntou sobre seu bem-estar, e disse: Está bem o vosso pai, o velho de quem falastes? Ele ainda está vivo?
28 Sin natahan am nak, “Ho ate mnais ee, reꞌ hai aam honiꞌ, et reꞌ nee. In nꞌao-miin, tua.” Onaim sin naꞌruir ein ma nhormaat anteinꞌ ee.
28 E eles responderam: Teu servo, nosso pai, está com boa saúde, ele ainda está vivo. E eles curvaram sua cabeça, e fizeram reverência.
29 Rarit naiꞌ Yusuf nait matan am ankius niit in orif naiꞌ Benjamin. Sin nua sin, ainaf ma amaf meseꞌ. Onaim in nak, “Ooo! Hi oriꞌ aheit susu reꞌ neon goes ii hi miton-toon ee ji, es reꞌ ia!”
29 E ele levantou seus olhos, e viu seu irmão Benjamim, filho de sua mãe, e disse: Este é vosso irmão mais jovem, do qual me falastes? E ele disse: Deus seja gracioso contigo, meu filho.
30 Ankius naiꞌ Benjamin on naan ate, naiꞌ Yusuf in rasi mnaut neu in oirf ee he noi npeꞌ-peeꞌ jah een. Natuin in nneek niis in orif naiꞌ Benjamin. In ka bisa ntahan naan fa in nekan naan antein. Onaim in nnao ntaam neu in keeꞌn ee rabah. Rarit in nkae nmeꞌ-meꞌur anbi naan.
30 E José se apressou, pois as suas entranhas se moveram para com seu irmão. E ele procurou onde chorar, e entrou na sua câmara, e chorou ali.
31 Ankae nrari te, in nnao nameu in human. In nafaniꞌ in nekan, rait in nnao nateef nok sin. Onaim in nreun in ameupt ein uim je naan ee, he nabaarb ein bukaet neun mei.
31 E ele lavou sua face, e saiu, e se conteve, e disse: Ponde o pão.
32 Sin nabarab bukaet neu naiꞌ Yusuf anbi mei jes in nmees kuun. In orif-tataf sin nbukaen nbin mei jes aꞌtetaꞌ. In ameupt ein, nbukaen nbin mei jes kuuk. Natuin atoin Masir sin nnaben ate sin nhaiꞌniis sin tuak ein karu sin nbukaen buꞌ-buaꞌ nok atoin Ibranis sin.
32 E colocaram para ele à parte, e para eles à parte, e à parte para os egípcios que comiam com ele, porque os egípcios não podiam comer pão com os hebreus, porque isso é abominação para os egípcios.
33 Aꞌnakat naan anꞌator anrair he naiꞌ Yusuf in orif-tataf sin antokon nmabain ein nok naiꞌ Yusuf. In nꞌator sin he ntokon nmaktun-tuin ein nmurai naꞌko atoin kouꞌ goe ntea aheit susu. Oras sin ankius niit reꞌ moꞌet reꞌ ia te, sin nsanmakan.
33 E assentaram-se diante dele, o primogênito de acordo com seu direito de nascimento, e o mais jovem de acordo com sua juventude, e os homens se maravilharam entre si.
34 Rarit naiꞌ Yusuf anꞌator he in ameupt ein naan naitin bukaet naꞌkon in mei je neun in orif-tataf sin. Sin ntoupun humaꞌ meseꞌ. Mes naiꞌ Benjamin antoupu mfaun anneis no niim naꞌko in taatf ein naan. Rarit sin nbukaen tar antea sin namsenan batuur-batuur.
34 E de si mesmo ele tomou porções para eles, mas a porção de Benjamim era cinco vezes maior do que as dos outros. E eles beberam, e se alegraram com ele.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.