Gênesis 42
Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs VC
1 Oras naan, aam Yakop anneen biak ein naꞌuab ein am nak, anmuiꞌ penaꞌ-makaꞌ et pah Masir. Onaim in naꞌuab nok in aanh ein am nak, “Hae, riꞌaan ein! Hi mtook he mtakaꞌnanaꞌ on reꞌ naan, aa oo?
1 Jacó, sabendo que havia trigo no Egito, disse aos seus filhos: "Por que estais olhando uns para os outros?
2 Au ꞌneen aꞌrair nak anmuꞌi mnahat et pah Masir. Reko nneis hi mnao he msoos kit. Maut he on naan ate, hit kaisaꞌ tamnaah atmaet.”
2 Eu soube que há trigo no Egito. Descei lá e comprai-o para nós; poderemos assim viver e escaparemos à morte."
3 Rarit naiꞌ Yusuf in taatf ein reꞌ tuaf boꞌes naan, nabaarb ein he nnaon nsosan amnahat neun pah Masir.
3 E os dez irmãos de José desceram ao Egito para comprar trigo.
4 Mes naiꞌ Yakop ka nkonan fa naiꞌ Yusuf in orif naiꞌ Benjamin he nok sin. In natenab am nak, “Kais-kaisaꞌ riꞌanaꞌ naan napein siraak amsaꞌ on reꞌ in tataf.”
4 Jacó não deixou partir com seus irmãos Benjamim, irmão de José, "com medo, pensava ele, de que lhe acontecesse alguma desgraça."
5 Anbi mee-mee te, biak ein annenan nrarin nak anmuꞌi mnahat et pah Masir, es naan ate, too mfaun ii nnaon ma nsosan amnahat anbin naan. Amnahas naan, ro nanoon antean pah Kanaꞌan amsaꞌ. Rarit naiꞌ Yakop in aanh ein annaon ma nsosan amnahat anbin nee msaꞌ.
5 Os filhos de Israel chegaram, pois, no meio de uma multidão de outros para comprar víveres, porque a fome reinava na terra de Canaã.
6 Oras naan, naiꞌ Yusuf anjair tua pirsaꞌi neu usif pah Masir. Karu sekau-sekau neem naꞌko mee-mee he nsoos penaꞌ-makaꞌ te, naiꞌ Yusuf es naꞌsosaꞌ nfeen sin. Es naꞌ oras in taatf ein neman ntean ate, sin nriꞌtuun ma nhormaat ee, tar antea sin nneek afu.
6 José era o governador de toda a região, e era ele quem vendia o trigo a todo o mundo. Desde sua chegada, os irmãos de José prostraram-se diante dele com o rosto por terra.
7 — ausente —
7 José reconheceu-os imediatamente, mas, comportando-se com eles como um estrangeiro, disse-lhes com rudeza: "Donde vindes?" "Da terra de Canaã, responderam eles, para comprar víveres."
8 — ausente —
8 Foi assim que José reconheceu a seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Rarit naiꞌ Yusuf namnau in amneit ein unuꞌ feꞌ. In akaꞌtau sin am nak, “Au ka ꞌpirsai ki fa! Hi of asuntirus ki. Hi iim maim he mihiin pah Masir in maꞌniifk ein, rarit hi mtebi mfain he iim ma mbaan kai, aiꞌ?”
9 E lembrava-se dos sonhos que tivera outrora a respeito deles; disse-lhes: "Vós sois espiões: viestes explorar os pontos fracos do país."
10 Mes sin natahan am nak, “Kaah, tua! Hai reꞌ ia suma ho aetn aa kai. Batuur-batuur hai suma iim he msosa haa mnahat.
10 "Não, meu senhor, responderam, teus servos vieram comprar víveres.
11 Hai arkai reꞌ ia, hai amaꞌ meseꞌ. Hai ka asuntirus kai fa, tua! Hai atoin rekon kai, tua.”
11 Somos todos filhos dum mesmo pai, somos gente honesta; teus servos não são espiões."
12 Mes naiꞌ Yusuf naꞌuab naheer am nak, “Hoe! Hi mipoi. Kais amputa-kriu kau! Au uhiin ꞌain ꞌak hi asuntirus ki. Hi iim he maim pah reꞌ ia in maꞌniifk ein!”
12 "Não é verdade -, disse-lhes ele, viestes explorar os pontos fracos do país."
13 Rarit sin npenan reꞌuf. Onaim sin natahan neun naiꞌ Yusuf am nak, “Kaah, tua! Hai reꞌ ia suma ho aetn aa kai. Hai iim miꞌko pah Kanaꞌan. Hai mmaꞌori-tatan boꞌes am nua. Hai arkai amaꞌ meseꞌ. Hai oriꞌ aheit suus goe namaikaꞌ nok hai amaꞌ. Ma hai oirf es anteniꞌ, annao namneuk.”
13 Eles responderam: "Somos doze irmãos, filhos dum mesmo pai, na terra de Canaã. O mais novo está agora em casa de nosso pai, o outro já não existe."
14 Naiꞌ Yusuf nataah sin am nak, “Kahaf! Batuur uab reꞌ feꞌe na au aaꞌ ee naan. Hi reꞌ ia ro asuntirus ki.
14 José disse-lhes: "É bem como eu disse: sois espiões.
15 Onaim hi ro he mfee kau bukti feꞌ, he au uhiin ꞌak hi uab ein feꞌe na batuur, aiꞌ kaah. Au ꞌsuup! Karu hi oriꞌ aheit suus goe ka mok ne neem fa neu ia te, hi ka bisa fa he mnao misaitan pah reꞌ ia!
15 Sereis, aliás, postos à prova: pela vida do faraó, não saireis daqui antes que tenha vindo vosso irmão mais novo.
16 Onaim hi mpiir maan tuaf es he nnao naan hi oriꞌ neem neu ia. Biak ein, au ꞌtahan sin. Au he ꞌiit, hi uab ein naan batuur, aiꞌ kaah. Karu kaah fa te, namneo, hi reꞌ ia asuntirus ki.”
16 Mandai um de vós buscá-lo; enquanto isso, ficareis prisioneiros. Vossas palavras serão assim provadas, e veremos se dissestes a verdade. Do contrário, pela vida do faraó, sois espiões!"
17 Rarit naiꞌ Yusuf anrenu ma nataam sin neu bui je nanan, neno teun.
17 E mandou metê-los numa prisão durante três dias.
18 Neno teun on naan ate, naiꞌ Yusuf annao ma naꞌuab nok sin anbin bui je mnak, “Au reꞌ ia, umtausan Uisneno. Ma au utuin In roimn ee piut-piut. Au ufetin ki he hi mmoin. Mes hi ro he minokab uab es.
18 No terceiro dia, José disse-lhes: "Fazei isto, e vivereis, porque sou cheio do temor a Deus.
19 Karu hi uab ein batuur-batuur namneo te, hi ro he mikriraꞌ kau bukti. In raan aꞌpoiꞌ ji on nai: au ꞌtahan tuaf es anbi bui reꞌ ia. Hi bian amfain meu hi pah ee, he meiki mnahat meu hi nonot-asar sin. Natuin sin npao ki he mekin sin amnahat.
19 Se sois gente de bem, que um dentre vós fique detido em prisão; e os outros partam levando o trigo para alimentar vossas famílias.
20 Rarit hi iim meik hi oirf aan, he njair bukti es, nak hi atoin neek amneꞌo. On naan ate, hi ka mipoi kau fa. Maut he nok ranan naan ate, au kais aꞌhukun uꞌmaet ki.”
20 Trazei-me então vosso irmão mais novo, para que eu possa verificar a verdade de vossas palavras, e não morrereis." Foi o que fizeram.
21 Rarit sin naꞌuab ein es nok es am nak, “Neu! Reok goen! Oras ia hit tapein hit aꞌmoꞌek neno naan in aafn ii jen. Hit tmoeꞌ reꞌuf neu hit oriꞌ. Hit tkius tiit ee neu in nsuus anmaet, in ntoit neik haan sakoit he hit ttuurn ee, mes hit ka tfairoir je fa. Etun oras ia, hit tsuus on reꞌ ia msaꞌ.”
21 Disseram uns aos outros: "Em verdade, expiamos o crime cometido contra o nosso irmão, porque víamos a angústia de sua alma quando ele nos suplicava, e não o escutamos! Eis por que veio sobre nós esta desgraça!"
22 Onaim naiꞌ Ruben namnaub sin am nak, “Hae, sin au oriꞌ arki. Neno naan au ꞌtaar ki, he kais minsaaꞌ-saaꞌ riꞌanaꞌ naan! Mes hi ka mko-kosen main fa au uabak naan. Onaim oras ia, hit tseu fuan ii jen. Naiꞌ Usu in naaꞌ ee nsaen kit een.”
22 "Não vos tinha eu dito, disse-lhes Rubem, para não pecardes contra o menino? Não quisestes ouvir-me, e eis agora que nos é reclamado o seu sangue!"
23 Sin naꞌuab ein on reꞌ naan, mes sin ka nahinin fa neu naiꞌ Yusuf nahiin sin uab. Natuin oras naiꞌ Yusuf naꞌuab nok sin ite, in npaek uab Masir. Rarit naꞌ anmuiꞌ akoniꞌ uabaꞌ naꞌbain ee neu sin npaek uab Ibrani.
23 Ora, não sabiam que José os compreendia, porque lhes tinha falado por meio de um intérprete.
24 Anneen sin naꞌuab ein on naan ate, naiꞌ Yusuf annao nasaitan sin, ma nkae nmes-mees nbi bare reꞌ biak ein ka niit ee fa. Oras in nkae nrari te, in nfain neem neu sin. Rarit in nreek tuaf ma nfuut naiꞌ Simeon nbi in orif-tataf sin humak ma sin matak.
24 E José afastou-se deles para chorar. Voltou em seguida e falou-lhes; e escolheu Simeão, ao qual mandou prender na presença deles.
25 Rarit naiꞌ Yusuf naprenat in ameupt ein he narain penaꞌ-makaꞌ neu in taatf ein sin aꞌkaor ein. Ma sin ro he ntao nafaniꞌ roit ein nbin aꞌkaor ein sin feefk ein. Rarit ansoo sin. In nrenu he nfeen sin betiꞌ msaꞌ. Ameupt ein naan anmoꞌen natuin naiꞌ Yusuf in aprenat.
25 José ordenou depois que se enchessem de trigo os seus sacos, e que se pusesse o dinheiro de cada um em seu saco de viagem, e também que se lhes dessem provisões para o caminho: assim foi feito.
26 Rarit naiꞌ Yusuf in taatf ein nasaeb aꞌkaor ein naan neun sin bikaes keledai ngguin. Rarit sin npoin ma nnaon nasaitan pah Masir.
26 Eles carregaram o trigo sobre os seus jumentos e partiram.
27 Anbi raan atnanaꞌ, sin nasnasan. Oras tuaf es anfei in aꞌkaroꞌ he naꞌeku in bikaes keledai te, in niit in roit ein anbin aꞌkaor ee fefan.
27 Na estalagem, abrindo um deles o seu saco para dar de comer ao seu jumento, viu que o seu dinheiro estava na boca do saco.
28 In naskeek! Onaim in nhaman in orif-tataf sin am nak, “Hoi! Hi iim he mkius miit ia feꞌ! Hit tmate tkoon! Sin ntao nafaniꞌ au roit ein esan au ꞌkaroꞌ.”
28 "Devolveram-me o meu dinheiro, disse ele aos seus irmãos; ei-lo aqui no meu saco!" Desfaleceu-se-lhes o coração, e, tomados de espanto, disseram uns aos outros: "Que é isto que Deus nos fez?"
29 Rarit sin nnaon nkonon. Antean Kanaꞌan on naan ate, sin naretaꞌ neu sin aamf ee, saaꞌ-saaꞌ reꞌ sin nnaben niit ee, nmurai naꞌko sin nbin pah Masir, tar antea sin nfain neman.
29 Voltaram para junto de Jacó, seu pai, na terra de Canaã, e contaram-lhe nestes termos tudo o que lhes tinha acontecido:
30 Sin natonan am nak, “Aam honiꞌ! Usif pah Masir in tua pirsaiꞌ je, maꞌtain reꞌuf. In naꞌuab aah amsaꞌ, ka tiit fa haan maꞌnuraꞌ. In ntubin ma ntuꞌiran kai, mnak hai mnao msuntiur in pah.
30 "O homem que governa o país nos falou asperamente e nos tomou por espiões.
31 Mes hai mitaah am mak, ‘Kaah fa, tua! Hai miꞌuab batuur namneo, tua. Hai arkai reꞌ ia, ka asuntirus fa, tua.
31 Dissemos-lhe que éramos gente honesta, e não espiões;
32 Hai atoin neek rekon kai, tua. Hai mmaꞌori-tatan tuaf boꞌes am nua. Hai amaꞌ meseꞌ. Mes tuaf es naꞌko kai, nnao namneuk, ma aheit suus goe namaik nok hai amaꞌ et pah Kanaꞌan.’
32 que éramos doze irmãos, filhos dum mesmo pai, dos quais um já não existia mais, e o mais novo estava no momento com nosso pai, na terra de Canaã.
33 Rarit kaes kouꞌ goe nak, ‘Au he ꞌsobaꞌ ki. Hi atoin amneot, aiꞌ kaah. Hi tuaf es ro he nabaar anbi ia. Hi bian amfain, meiki mnahat meu hi nonot-asar sin, he sin kaisaꞌ namnaah anmaten.
33 O governador do país disse-nos: por isso reconhecerei se sois gente de bem: deixai junto de mim um de vossos irmãos, levai o trigo que precisais para alimentar vossas famílias, e parti.
34 Hi ro he meik hi oriꞌ neem neu ia feꞌ. Nok ranan naan ate, naꞌ au uhiin ꞌak hi ka asuntirus ki fa, mes batuur-batuur hi atoin neek amneꞌo. Onaim au of ufetiꞌ ki hi benuꞌ reꞌ au ꞌtaahn ee reꞌ naan. Ma au ꞌkonan ki he mnao meu mee-mee jah, ambi pah reꞌ ia.’ ”
34 Conduzir-me-eis então vosso irmão mais novo: assim saberei que não sois espiões, mas gente honesta. Eu vos devolverei então vosso irmão, e podereis negociar no país."
35 Anpeo nrarin on naan ate, sin npukai sin aꞌkaor ein. Sin naskeken, natuin sin es-es ate, niit sin roit ein nbin sin aꞌkaor ein. Ankius on naan ate, naiꞌ Yakop nok in aanh ein namtau nmaten.
35 E, esvaziando os seus sacos, eis que o pacote de dinheiro de cada um se encontrava em seu saco. Quando eles e seu pai viram seu dinheiro, tiveram medo.
36 Rarit naiꞌ Yakop naꞌuab nok sin am nak, “Hi ꞌmoeꞌm ein, es naꞌ au aanh ein namnekun. Naiꞌ Usu namneuk goen. Amteniꞌ naiꞌ Meon. Oras ia hi he meiki mtein naiꞌ Min? Batuur-batuur hi he mhaꞌmuiꞌ kau, es reꞌ ia!”
36 Jacó disse-lhes: "Vós me tirais os meus filhos! José já não existe, Simeão tampouco, e quereis me tomar ainda Benjamim! Tudo vem cair sobre mim!"
37 Onaim naiꞌ Ruben naꞌuab neu in aamf ee mnak, “Aam honiꞌ! Amfee kau naiꞌ Min. Au utaah. Au ꞌbaꞌan ꞌain, au ro he ꞌuum ꞌeik je nfain neem ꞌeu ko, aam honiꞌ. Mes karu kaah fa te, aam honiꞌ, ho mroor au aan moen nuaꞌ ein naan.”
37 Rubem disse-lhe: "Tira a vida aos meus dois filhos, se eu não te reconduzir Benjamim! Confia-o a mim: eu to reconduzirei."
38 Mes naiꞌ Yakop naꞌuab am nak, “Kahaf! Ka nabeiꞌ fa he hi meik naiꞌ Min. In tataf naiꞌ Usu nmate nrair. Oras ia, aar in nmees. Karu in napein siraak anbi raan atnanaꞌ te, hi misusab miis kau, au atoni mnasiꞌ ia, tar antea au ꞌtaam ꞌeu nopu ꞌmaten.”
38 "Meu filho, tornou Jacó, não descerá convosco, porque seu irmão morreu, e só resta ele. Se lhe acontecesse um acidente nesta viagem que ides fazer, faríeis descer os meus cabelos brancos à habitação dos mortos, sob o peso da dor."
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.