Gênesis 42

Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Oras naan, aam Yakop anneen biak ein naꞌuab ein am nak, anmuiꞌ penaꞌ-makaꞌ et pah Masir. Onaim in naꞌuab nok in aanh ein am nak, “Hae, riꞌaan ein! Hi mtook he mtakaꞌnanaꞌ on reꞌ naan, aa oo?
1 Quando Jacó soube que havia mantimentos no Egito, disse aos filhos: — Por que vocês estão aí de braços cruzados?
2 Au ꞌneen aꞌrair nak anmuꞌi mnahat et pah Masir. Reko nneis hi mnao he msoos kit. Maut he on naan ate, hit kaisaꞌ tamnaah atmaet.”
2 Ouvi dizer que no Egito há mantimentos. Vão até lá e comprem cereais para não morrermos de fome.
3 Rarit naiꞌ Yusuf in taatf ein reꞌ tuaf boꞌes naan, nabaarb ein he nnaon nsosan amnahat neun pah Masir.
3 Então os dez irmãos de José por parte de pai foram até o Egito para comprar mantimentos.
4 Mes naiꞌ Yakop ka nkonan fa naiꞌ Yusuf in orif naiꞌ Benjamin he nok sin. In natenab am nak, “Kais-kaisaꞌ riꞌanaꞌ naan napein siraak amsaꞌ on reꞌ in tataf.”
4 Mas Jacó não deixou que Benjamim, o irmão de José por parte de pai e de mãe, fosse com eles; ele tinha medo de que lhe acontecesse alguma desgraça.
5 Anbi mee-mee te, biak ein annenan nrarin nak anmuꞌi mnahat et pah Masir, es naan ate, too mfaun ii nnaon ma nsosan amnahat anbin naan. Amnahas naan, ro nanoon antean pah Kanaꞌan amsaꞌ. Rarit naiꞌ Yakop in aanh ein annaon ma nsosan amnahat anbin nee msaꞌ.
5 Os filhos de Jacó foram comprar mantimentos junto com outras pessoas, pois em todo o país de Canaã havia fome.
6 Oras naan, naiꞌ Yusuf anjair tua pirsaꞌi neu usif pah Masir. Karu sekau-sekau neem naꞌko mee-mee he nsoos penaꞌ-makaꞌ te, naiꞌ Yusuf es naꞌsosaꞌ nfeen sin. Es naꞌ oras in taatf ein neman ntean ate, sin nriꞌtuun ma nhormaat ee, tar antea sin nneek afu.
6 Como governador do Egito, era José quem vendia cereais às pessoas que vinham de outras terras. Quando os irmãos de José chegaram, eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
7 — ausente —
7 Logo que José viu os seus irmãos, ele os reconheceu, mas fez de conta que não os conhecia. E lhes perguntou com voz dura: — Vocês, de onde vêm? — Da terra de Canaã — responderam. — Queremos comprar mantimentos.
8 — ausente —
8 José reconheceu os seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Rarit naiꞌ Yusuf namnau in amneit ein unuꞌ feꞌ. In akaꞌtau sin am nak, “Au ka ꞌpirsai ki fa! Hi of asuntirus ki. Hi iim maim he mihiin pah Masir in maꞌniifk ein, rarit hi mtebi mfain he iim ma mbaan kai, aiꞌ?”
9 Então José lembrou dos sonhos que tinha tido a respeito deles e disse: — Vocês são espiões que vieram para ver os pontos fracos do nosso país.
10 Mes sin natahan am nak, “Kaah, tua! Hai reꞌ ia suma ho aetn aa kai. Batuur-batuur hai suma iim he msosa haa mnahat.
10 Eles responderam: — De modo nenhum, senhor. Nós, os seus criados, viemos para comprar mantimentos.
11 Hai arkai reꞌ ia, hai amaꞌ meseꞌ. Hai ka asuntirus kai fa, tua! Hai atoin rekon kai, tua.”
11 Somos filhos de um mesmo pai. Nós não somos espiões, senhor! Somos gente honesta.
12 Mes naiꞌ Yusuf naꞌuab naheer am nak, “Hoe! Hi mipoi. Kais amputa-kriu kau! Au uhiin ꞌain ꞌak hi asuntirus ki. Hi iim he maim pah reꞌ ia in maꞌniifk ein!”
12 — Não acredito — disse José. — Vocês vieram para ver os pontos fracos do nosso país.
13 Rarit sin npenan reꞌuf. Onaim sin natahan neun naiꞌ Yusuf am nak, “Kaah, tua! Hai reꞌ ia suma ho aetn aa kai. Hai iim miꞌko pah Kanaꞌan. Hai mmaꞌori-tatan boꞌes am nua. Hai arkai amaꞌ meseꞌ. Hai oriꞌ aheit suus goe namaikaꞌ nok hai amaꞌ. Ma hai oirf es anteniꞌ, annao namneuk.”
13 Eles disseram: — Nós moramos em Canaã. Somos ao todo doze irmãos, filhos do mesmo pai. Mas um irmão desapareceu, e o mais novo está neste momento com o nosso pai.
14 Naiꞌ Yusuf nataah sin am nak, “Kahaf! Batuur uab reꞌ feꞌe na au aaꞌ ee naan. Hi reꞌ ia ro asuntirus ki.
14 José respondeu: — É como eu disse: vocês são espiões.
15 Onaim hi ro he mfee kau bukti feꞌ, he au uhiin ꞌak hi uab ein feꞌe na batuur, aiꞌ kaah. Au ꞌsuup! Karu hi oriꞌ aheit suus goe ka mok ne neem fa neu ia te, hi ka bisa fa he mnao misaitan pah reꞌ ia!
15 E o jeito de provar que vocês estão dizendo a verdade é este: enquanto o irmão mais moço de vocês não vier para cá, vocês não sairão daqui. Isso eu juro pela vida do rei!
16 Onaim hi mpiir maan tuaf es he nnao naan hi oriꞌ neem neu ia. Biak ein, au ꞌtahan sin. Au he ꞌiit, hi uab ein naan batuur, aiꞌ kaah. Karu kaah fa te, namneo, hi reꞌ ia asuntirus ki.”
16 Um de vocês irá buscá-lo, mas os outros ficarão presos até que fique provado se estão ou não dizendo a verdade. Se não estão, é que vocês são espiões. Juro pela vida do rei!
17 Rarit naiꞌ Yusuf anrenu ma nataam sin neu bui je nanan, neno teun.
17 E os pôs na cadeia por três dias.
18 Neno teun on naan ate, naiꞌ Yusuf annao ma naꞌuab nok sin anbin bui je mnak, “Au reꞌ ia, umtausan Uisneno. Ma au utuin In roimn ee piut-piut. Au ufetin ki he hi mmoin. Mes hi ro he minokab uab es.
18 No terceiro dia José disse a eles: — Eu sou uma pessoa que
19 Karu hi uab ein batuur-batuur namneo te, hi ro he mikriraꞌ kau bukti. In raan aꞌpoiꞌ ji on nai: au ꞌtahan tuaf es anbi bui reꞌ ia. Hi bian amfain meu hi pah ee, he meiki mnahat meu hi nonot-asar sin. Natuin sin npao ki he mekin sin amnahat.
19 Se, de fato, são pessoas honestas, que um de vocês fique aqui na cadeia, e que os outros voltem para casa, levando mantimentos para matar a fome das suas famílias.
20 Rarit hi iim meik hi oirf aan, he njair bukti es, nak hi atoin neek amneꞌo. On naan ate, hi ka mipoi kau fa. Maut he nok ranan naan ate, au kais aꞌhukun uꞌmaet ki.”
20 Depois tragam aqui o seu irmão mais moço. Isso provará se vocês estão ou não dizendo a verdade; e, se estiverem, não serão mortos. Eles concordaram
21 Rarit sin naꞌuab ein es nok es am nak, “Neu! Reok goen! Oras ia hit tapein hit aꞌmoꞌek neno naan in aafn ii jen. Hit tmoeꞌ reꞌuf neu hit oriꞌ. Hit tkius tiit ee neu in nsuus anmaet, in ntoit neik haan sakoit he hit ttuurn ee, mes hit ka tfairoir je fa. Etun oras ia, hit tsuus on reꞌ ia msaꞌ.”
21 e disseram uns aos outros: — De fato, nós agora estamos sofrendo por causa daquilo que fizemos com o nosso irmão. Nós vimos a sua aflição quando pedia que tivéssemos pena dele, porém não nos importamos. Por isso agora é a nossa vez de ficarmos aflitos.
22 Onaim naiꞌ Ruben namnaub sin am nak, “Hae, sin au oriꞌ arki. Neno naan au ꞌtaar ki, he kais minsaaꞌ-saaꞌ riꞌanaꞌ naan! Mes hi ka mko-kosen main fa au uabak naan. Onaim oras ia, hit tseu fuan ii jen. Naiꞌ Usu in naaꞌ ee nsaen kit een.”
22 E Rúben disse assim: — Eu bem que disse que não maltratassem o rapaz, mas vocês não quiseram me ouvir. Por isso agora estamos pagando pela morte dele.
23 Sin naꞌuab ein on reꞌ naan, mes sin ka nahinin fa neu naiꞌ Yusuf nahiin sin uab. Natuin oras naiꞌ Yusuf naꞌuab nok sin ite, in npaek uab Masir. Rarit naꞌ anmuiꞌ akoniꞌ uabaꞌ naꞌbain ee neu sin npaek uab Ibrani.
23 Eles não sabiam que José estava entendendo o que diziam, pois ele tinha estado falando com eles por meio de um intérprete.
24 Anneen sin naꞌuab ein on naan ate, naiꞌ Yusuf annao nasaitan sin, ma nkae nmes-mees nbi bare reꞌ biak ein ka niit ee fa. Oras in nkae nrari te, in nfain neem neu sin. Rarit in nreek tuaf ma nfuut naiꞌ Simeon nbi in orif-tataf sin humak ma sin matak.
24 José saiu de perto deles e começou a chorar. Quando pôde falar outra vez, voltou, separou Simeão e mandou que fosse amarrado na presença deles.
25 Rarit naiꞌ Yusuf naprenat in ameupt ein he narain penaꞌ-makaꞌ neu in taatf ein sin aꞌkaor ein. Ma sin ro he ntao nafaniꞌ roit ein nbin aꞌkaor ein sin feefk ein. Rarit ansoo sin. In nrenu he nfeen sin betiꞌ msaꞌ. Ameupt ein naan anmoꞌen natuin naiꞌ Yusuf in aprenat.
25 José mandou que os empregados enchessem de mantimentos os sacos que os irmãos haviam trazido e que devolvessem o dinheiro de cada um, colocando-o nos sacos de mantimentos. E também que lhes dessem comida para a viagem. E assim foi feito.
26 Rarit naiꞌ Yusuf in taatf ein nasaeb aꞌkaor ein naan neun sin bikaes keledai ngguin. Rarit sin npoin ma nnaon nasaitan pah Masir.
26 Os irmãos de José carregaram os jumentos com os mantimentos que haviam comprado e foram embora.
27 Anbi raan atnanaꞌ, sin nasnasan. Oras tuaf es anfei in aꞌkaroꞌ he naꞌeku in bikaes keledai te, in niit in roit ein anbin aꞌkaor ee fefan.
27 Quando chegaram ao lugar onde iam passar a noite, um deles abriu um saco para dar comida ao seu animal e viu que o seu dinheiro estava ali na boca do saco de mantimentos.
28 In naskeek! Onaim in nhaman in orif-tataf sin am nak, “Hoi! Hi iim he mkius miit ia feꞌ! Hit tmate tkoon! Sin ntao nafaniꞌ au roit ein esan au ꞌkaroꞌ.”
28 Ele disse aos irmãos: — Vejam só! O meu dinheiro está aqui no meu saco de mantimentos! Eles devolveram! Todos ficaram muito assustados e, tremendo de medo, perguntavam uns aos outros: — O que será isso que Deus fez com a gente?
29 Rarit sin nnaon nkonon. Antean Kanaꞌan on naan ate, sin naretaꞌ neu sin aamf ee, saaꞌ-saaꞌ reꞌ sin nnaben niit ee, nmurai naꞌko sin nbin pah Masir, tar antea sin nfain neman.
29 Quando chegaram a Canaã, contaram a Jacó, o seu pai, tudo o que havia acontecido com eles. E disseram:
30 Sin natonan am nak, “Aam honiꞌ! Usif pah Masir in tua pirsaiꞌ je, maꞌtain reꞌuf. In naꞌuab aah amsaꞌ, ka tiit fa haan maꞌnuraꞌ. In ntubin ma ntuꞌiran kai, mnak hai mnao msuntiur in pah.
30 — Aquele homem, o governador do Egito, tratou a gente com brutalidade e nos acusou de termos ido ao seu país como espiões.
31 Mes hai mitaah am mak, ‘Kaah fa, tua! Hai miꞌuab batuur namneo, tua. Hai arkai reꞌ ia, ka asuntirus fa, tua.
31 Nós respondemos: “Somos homens honestos; não somos espiões.
32 Hai atoin neek rekon kai, tua. Hai mmaꞌori-tatan tuaf boꞌes am nua. Hai amaꞌ meseꞌ. Mes tuaf es naꞌko kai, nnao namneuk, ma aheit suus goe namaik nok hai amaꞌ et pah Kanaꞌan.’
32 Somos ao todo doze irmãos, filhos do mesmo pai. Mas um dos nossos irmãos desapareceu, e o mais novo está neste momento com o nosso pai em Canaã.”
33 Rarit kaes kouꞌ goe nak, ‘Au he ꞌsobaꞌ ki. Hi atoin amneot, aiꞌ kaah. Hi tuaf es ro he nabaar anbi ia. Hi bian amfain, meiki mnahat meu hi nonot-asar sin, he sin kaisaꞌ namnaah anmaten.
33 O governador respondeu: “Eu tenho um jeito de descobrir se vocês são homens honestos. Um de vocês ficará aqui comigo, e os outros vão voltar, levando um pouco de mantimento para as suas famílias, que estão passando fome.
34 Hi ro he meik hi oriꞌ neem neu ia feꞌ. Nok ranan naan ate, naꞌ au uhiin ꞌak hi ka asuntirus ki fa, mes batuur-batuur hi atoin neek amneꞌo. Onaim au of ufetiꞌ ki hi benuꞌ reꞌ au ꞌtaahn ee reꞌ naan. Ma au ꞌkonan ki he mnao meu mee-mee jah, ambi pah reꞌ ia.’ ”
34 Mas tragam aqui para mim o seu irmão mais novo. Assim, eu ficarei sabendo que vocês não são espiões, mas homens honestos. Aí entregarei o irmão de vocês, e vocês poderão ficar aqui negociando.”
35 Anpeo nrarin on naan ate, sin npukai sin aꞌkaor ein. Sin naskeken, natuin sin es-es ate, niit sin roit ein nbin sin aꞌkaor ein. Ankius on naan ate, naiꞌ Yakop nok in aanh ein namtau nmaten.
35 Aconteceu que, quando despejaram os mantimentos, cada um achou na boca do saco um saquinho com o seu dinheiro. Quando eles e o seu pai viram o dinheiro, ficaram com medo.
36 Rarit naiꞌ Yakop naꞌuab nok sin am nak, “Hi ꞌmoeꞌm ein, es naꞌ au aanh ein namnekun. Naiꞌ Usu namneuk goen. Amteniꞌ naiꞌ Meon. Oras ia hi he meiki mtein naiꞌ Min? Batuur-batuur hi he mhaꞌmuiꞌ kau, es reꞌ ia!”
36 Então Jacó disse: — Vocês querem que eu perca todos os meus filhos? José não está com a gente, e Simeão também não está. Agora vocês querem levar Benjamim, e quem sofre com tudo isso sou eu!
37 Onaim naiꞌ Ruben naꞌuab neu in aamf ee mnak, “Aam honiꞌ! Amfee kau naiꞌ Min. Au utaah. Au ꞌbaꞌan ꞌain, au ro he ꞌuum ꞌeik je nfain neem ꞌeu ko, aam honiꞌ. Mes karu kaah fa te, aam honiꞌ, ho mroor au aan moen nuaꞌ ein naan.”
37 Aí Rúben disse ao pai: — Deixe que eu tome conta de Benjamim; eu o trarei de volta para o senhor. Se não trouxer, o senhor pode matar os meus dois filhos.
38 Mes naiꞌ Yakop naꞌuab am nak, “Kahaf! Ka nabeiꞌ fa he hi meik naiꞌ Min. In tataf naiꞌ Usu nmate nrair. Oras ia, aar in nmees. Karu in napein siraak anbi raan atnanaꞌ te, hi misusab miis kau, au atoni mnasiꞌ ia, tar antea au ꞌtaam ꞌeu nopu ꞌmaten.”
38 Jacó respondeu: — O meu filho não vai com vocês. José, o irmão dele, está morto, e só ficou Benjamim. Alguma coisa poderia acontecer com ele na viagem que vão fazer, e assim vocês matariam de tristeza este velho.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.