Gênesis 19

Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Oras Uisneno feꞌ naꞌuab nok naiꞌ Abraham, In ameupt ein reꞌ tua nuaꞌ ein naan, annaon nkonon neun kota Sodom. Sin ntean ne te, maans ee he noi nmouf goen. Oras naan, naiꞌ Rot feꞌ ntoko nbi enoꞌ he ttaam teu kota naan. In niit tua nuaꞌ ein naan ate, in nnao nseun sin. In nriꞌtuu ma naꞌruriꞌ nbi sin maatk ein.
1 Ao anoitecer, os dois anjos chegaram à entrada da cidade de Sodoma. Ló estava sentado ali. Ao avistá-los, levantou-se para recebê-los. Deu-lhes boas-vindas, curvou-se com o rosto no chão
2 Rarit in naꞌuab am nak, “Sin amaꞌ arki! Au uskau ki he mkoen om iim meu au uim je feꞌ, tua. Maut he hi mifaun ma mtuup maan fai jes ambi ia. Nneis noi nmeu te, naꞌ hi mnao mkoon, tua.”
2 e disse: “Meus senhores, venham à minha casa para lavar os pés e sejam meus hóspedes esta noite. Amanhã, poderão levantar-se cedo e seguir viagem”. “Não”, responderam eles. “Passaremos a noite aqui, na praça da cidade.”
3 Mes naiꞌ Rot anfuriꞌ sin piut, tar antea sin nromin he ntuup antaahn ein anbin in umi. Onaim naiꞌ Rot sin ntunun utunuꞌ, ma nabaarb ein bukae, ma sin nbukaen buꞌ-buaꞌ.
3 Mas Ló insistiu muito e, por fim, eles o acompanharam até sua casa. Ló lhes preparou um banquete completo, com pão fresco sem fermento, e eles comeram.
4 Oras sin feꞌ ka ntupan fa feꞌe te, atoin ein Sodom, anaꞌ-koꞌu neman okeꞌ. Sin nhaken nfuun naan naiꞌ Rot in umi.
4 Ainda não tinham ido se deitar quando todos os homens de Sodoma, jovens e velhos, chegaram de toda parte da cidade e cercaram a casa.
5 Sin nhuun ein ma nakan naiꞌ Rot tafiꞌ-tafiꞌ am nak, “Hoe, Rot! Atoin nuaꞌ ein feꞌe na, etan mee? Mupoit sin neman, hai he miꞌbabiꞌ sin!”
5 Gritaram para Ló: “Onde estão os homens que vieram passar a noite em sua casa? Traga-os aqui fora para nós, para que tenhamos relações com eles!”.
6 Onaim naiꞌ Rot anpoi, rarit naꞌeek enoꞌ.
6 Ló saiu para conversar com os homens e fechou a porta atrás de si.
7 In naꞌuab am nak, “Aok-bian arki! Hi kaisaꞌ mmoeꞌ reꞌuf on naan meu au tamun ia.
7 “Por favor, meus irmãos, não cometam tamanha maldade”, suplicou.
8 Bait hi mneen feꞌ! Au aan feotn ii, tuaf nua. Sin muin rek-rekon, ma ao ꞌtemef feꞌ. Maut he au ꞌnonaꞌ ki sin. Hi he minsaaꞌ sin imsaꞌ, es reꞌ hi. Mes hi kaisaꞌ mmoeꞌ saaꞌ-saaꞌ meu au tamun ia. Tatuin hit haart ii te, au ro he ꞌpanat sin.”
8 “Escutem, tenho duas filhas virgens. Deixem-me trazê-las para fora, e vocês poderão fazer com elas o que desejarem. Mas, por favor, deixem os homens em paz, pois são meus hóspedes e estão sob minha proteção.”
9 Mes atoin Sodom sin nkoaꞌ ein am nak, “Ho kaisaꞌ mseor mok! Ho atoin amnemat. Ho atoin sonaꞌ. Onaim ho ka mmuiꞌ fa hak he mꞌator kai. Reko nneis ho muꞌroo muꞌko bare ia. Karu kaah fa te, hai mmoeꞌ reꞌuf meu ko, anneis naꞌko meu tua nuaꞌ ein naan!” Rarit sin ntitar ma nsapar napasib naiꞌ Rot. Ma sin arsin buꞌ-buaꞌ nnaon he ntuut nareuꞌ enoꞌ.
9 “Saia da frente!”, gritaram eles. “Esse sujeito é um estrangeiro que se mudou para a cidade e, agora, age como se fosse nosso juiz! Faremos a você coisas bem piores do que a seus hóspedes!” Então partiram para cima de Ló, tentando arrombar a porta.
10 Mes taum nuaꞌ ein naan, nsoron napoitan sin aꞌniimk ein ma nheer nataam naiꞌ Rot neu uim je nanan, ma sin naꞌseniꞌ enoꞌ.
10 Os dois anjos, porém, estenderam a mão, puxaram Ló para dentro da casa e trancaram a porta.
11 Rarit sin naforob atoin Sodom reꞌ abitan enoꞌ, etun sin nabre-reon goah he namin enoꞌ. Mes sin ka niit ee fa.
11 Depois, cegaram todos os homens, jovens e velhos, que estavam à porta, de modo que eles se cansaram e desistiram de invadir a casa.
12 — ausente —
12 Os anjos perguntaram a Ló: “Você tem outros parentes na cidade? Tire-os todos daqui: genros, filhos, filhas ou qualquer outro parente,
13 — ausente —
13 pois estamos prestes a destruir toda a cidade. O clamor contra ela é tão grande que chegou ao S enhor , e ele nos enviou para destruí-la”.
14 Onaim naiꞌ Rot annao naꞌuab nok atoin munif nua reꞌ nafrei in aan feotn ee, mnak, “Amneen mirek-rekoꞌ! Oras ia, maen ampoi rabah miꞌko kota ia nai! Natuin UISNENO he nareuꞌ niis kota ia!” Mes sin nateenb ein nak aiꞌ naiꞌ Rot napoi.
14 Então Ló correu para avisar os noivos de suas filhas: “Saiam depressa da cidade! O S enhor está prestes a destruí-la”. Os rapazes, porém, pensaram que ele estava brincando.
15 Neis noi nmeu te, Uisneno In ameupt ein naan, naꞌsekeꞌ naiꞌ Rot sin he naen anpoin rab-raab nai. Sin naꞌuab ein am nak, “Rot! Amfeen nai! Meik ho fee, ma ho aan feot nuaꞌ ein naan, maen ampoi misaitan kota ia nai. Kais-kaisaꞌ hi mmaet ruum-ruum, ma mimreuꞌ buaꞌ-buaꞌ mok kota ia.”
15 No dia seguinte, ao amanhecer, os anjos insistiram: “Rápido! Tome sua mulher e suas duas filhas que estão aqui! Saia agora mesmo, ou também morrerá quando a cidade for castigada!”.
16 Mes naiꞌ Rot feꞌ he naꞌeokb on. Te kaah, amneon ii, UISNENO he nsoi nafetin naan ee. Etun es taum nuaꞌ ein naan ansaok naan naiꞌ Rot in aꞌniman, in fee, ma in aan feot nuaꞌ ein naan, he napoitan sin naꞌkon kota naan.
16 Visto que Ló ainda hesitava, os anjos o tomaram pela mão, e também sua mulher e as duas filhas, e correram com eles para um lugar seguro, fora da cidade, pois o S enhor foi misericordioso.
17 Onaim tuaf es naꞌko reꞌ taum nuaꞌ ein naan, nak, “Maen miheer, he mmoin! Kaisaꞌ mniik! Kais misnaas ambi mneraꞌ! Maen amsae meu ꞌtoꞌef nee he hi mmoin!”
17 Quando estavam em segurança, fora da cidade, um dos anjos ordenou: “Corram e salvem-se! Não olhem para trás nem parem no vale! Fujam para as montanhas, ou serão destruídos!”.
18 Mes naiꞌ Rot nataah am nak, “Koi, aam! Kais on naan, tua!
18 Mas Ló suplicou: “Não, meu senhor!
19 Ho mturun kai he hai mmoin. Mes aꞌtoꞌef nee, naꞌroo! Kais-kaisaꞌ hai ka mtea maan fa nee te, amreuꞌt ii napein kai nbi raan atnanaꞌ, tua.
19 Os senhores foram muito bondosos comigo, salvaram minha vida e mostraram grande compaixão. Não posso, contudo, ir para as montanhas. A calamidade também me alcançaria ali, e bem depressa eu morreria.
20 Amkius miit. Anmuiꞌ naan kuan aan es ka naꞌroo fa naꞌko ia. Kuan reꞌ nee, ka matekaꞌ fa, natuin in aanꞌ-anaꞌ. Onaim karu ho mromi te, maut he hai mꞌain naa, henaꞌ hai mmoin, tua.”
20 Vejam, aqui perto há um vilarejo. É um lugar bem pequeno. Por favor, deixem-me ir para lá, e minha vida será salva”.
21 Onaim in nataah am nak, “Reko! Amnao nai! Au of ka ureuꞌ fa kuan reꞌ naan.
21 “Está bem”, disse o anjo. “Atenderei a seu pedido. Não destruirei o vilarejo.
22 Oras ia, hi maen nai meu kuan naan! Natuin au of ka ꞌmoeꞌ saaꞌ-saaꞌ fa feꞌ, karu hi ka mtea fa feꞌ.” Anmurai naꞌko oras naan, atoniꞌ nteek kuan naan nak, Soar, reꞌ in aꞌmoufn ii nak ‘anaꞌ’.
22 Mas vá logo! Fuja para ele, pois não posso fazer nada enquanto você não chegar lá.” (Isso explica por que a vila era conhecida como Zoar. )
23 Oras maans ee nsae te, naiꞌ Rot sin ntean Soar.
23 Ló chegou a Zoar quando o sol aparecia no horizonte.
24 Nok askeken, UISNENO nꞌopaꞌ uur-ai ma bariri reꞌ anpiin, ansaun neem naꞌko neno neu kota Sodom ma kota Gomora.
24 Então o S enhor fez chover do céu fogo e enxofre sobre Sodoma e Gomorra.
25 UISNENO nout nakratiꞌ koat ein naan ok-okeꞌ ma kuan ein reꞌ anbin bare naan, ma areꞌ kanan amonit, et mansian, muꞌit, ma hau anbin naan.
25 Destruiu-as completamente, além de outras cidades e vilas da planície, e exterminou todos os habitantes e toda a vegetação.
26 Oras naiꞌ Rot sin naenan, in fee je, anniik. Nok askeken ate, in njair nii masik.
26 A mulher de Ló, porém, olhou para trás enquanto o seguia e se transformou numa coluna de sal.
27 Nokaꞌ kik-kiku te, naiꞌ Abraham anfani nteniꞌ neu bare reꞌ afi naa in nhake ma ntabar UISNENO.
27 Naquela manhã, Abraão se levantou cedo e correu para o lugar onde tinha estado na presença do S enhor .
28 Onaim in napene nsaun neu Sodom ma Gomora ma karopu mneer koꞌu naan okeꞌ. In nkisu te, maus ein nsaen on neon goe kboꞌes-akboꞌes anbi mee-mee. Ma ai pinaꞌ naan nout niis areꞌ saaꞌ-saaꞌ.
28 Olhou para a planície, em direção a Sodoma e Gomorra, e viu colunas de fumaça subindo do lugar onde antes ficavam as cidades, como fumaça de uma fornalha.
29 Onaim oras Usiꞌ nout nakrat-ratiꞌ koat ein naan, In namnau In rais manbaꞌan neu naiꞌ Abraham. Etun In nturun ma napoit naiꞌ Rot naꞌko bare reꞌ In nareuꞌ goe naan.
29 Contudo, Deus atendeu ao pedido de Abraão e salvou Ló, tirando-o do meio da destruição que engoliu as cidades da planície.
30 Oras naan, naiꞌ Rot namtau he natua nabaar anbi kuan Soar. Es naan ate, in nok in aan feot nuaꞌ ein naan, nanain ein neun aꞌtoꞌef. Rarit sin natuan nbin nuat es.
30 Algum tempo depois, Ló deixou Zoar, pois tinha medo do povo de lá, e foi morar numa caverna nas montanhas com suas duas filhas.
31 Neot es, in aan feot unu, nak in oirf ee mnak, “Anbi bare ia, nfuun am nateef ka tiit-tiit fa atoniꞌ he nsao kit. Ma ka ꞌroo fa te, hit amaꞌ namnais kuun een, ma ka namsaꞌi ntein fa heen.
31 Certo dia, a filha mais velha disse à irmã: “Nesta região não resta homem algum com quem possamos ter relações, como fazem todas as pessoas. E logo nosso pai será velho demais para ter filhos.
32 Onaim reko nneis, hit tamauf hit amaꞌ. Rarit hit ttuup tokn ee. Maut he hit tamsaꞌib hit amaꞌ.”
32 Vamos embebedá-lo com vinho e então nos deitaremos com ele. Com isso, preservaremos nossa descendência por meio de nosso pai”.
33 Fain ite, sin naꞌinuꞌ sin aamf ee nok tua min-kase, tar anmafu nmaet. Rarit feot uun ee nnao ma ntuup nok in amaf. Mes aꞌnaef ee nmafu nmaet, onaim in ka nahiin fa neu in nmoeꞌ saaꞌ nok in aan feto.
33 Naquela noite, portanto, embebedaram o pai com vinho, e a filha mais velha teve relações com ele. E ele não percebeu quando ela se deitou nem quando se levantou.
34 Anmeu nfiin ite, feot unu naan, natoon neu in oirf ee mnak, “Fiin ii na, au ꞌtuup aꞌrair ꞌok hit amaꞌ. Mabeꞌ ia, ho sapaam. Hit tamafu ttein hit amaꞌ, rarit ho mtaam amtuup mok ne. Nok ranan naan, hit nua kit of tahoniꞌ ma ttaur hit amaꞌ in sufan.”
34 Na manhã seguinte, a filha mais velha disse à irmã mais nova: “Ontem à noite, tive relações com nosso pai. Vamos embebedá-lo com vinho outra vez hoje à noite, e você terá relações com ele. Com isso, preservaremos nossa descendência por meio de nosso pai”.
35 Mabeꞌ naan, sin namafu nteniꞌ ꞌnaef. Rarit aan feot aheit susu, nnao ma ntuup nok in amaf. Mes aꞌnaef ee nmafu nmaet, onaim in ka nahiin fa neu in nmoeꞌ saaꞌ nok in aan feto.
35 Naquela noite, portanto, voltaram a embebedar o pai com vinho, e a filha mais nova teve relações com ele. Mais uma vez, ele não percebeu quando ela se deitou nem quando se levantou.
36 Nok ranan naan, sin nua sin naꞌaup ein naꞌkon sin aam honif.
36 Como resultado, as duas filhas de Ló engravidaram do próprio pai.
37 Rarit naiꞌ Rot in aan feot unu nahoniꞌ riꞌaan moen jes. Feot unu naan nakanab in anah naan, naiꞌ Moap (reꞌ he noi humaꞌ meseꞌ on reꞌ kata es anteniꞌ, in aꞌmoufn ii ‘neem naꞌko amaꞌ’). In es reꞌ njair aam uuf neu atoin Moapas oras ia.
37 Quando a filha mais velha deu à luz um menino, chamou-o de Moabe. Ele se tornou o antepassado do povo conhecido até hoje como moabitas.
38 Rarit aan feot aheit suus goe, nahoniꞌ riꞌaan moen jes. In nakaanb ee, naiꞌ Ben Ami (in aꞌmoufn ii ‘riꞌanaꞌ naꞌko au nggoa’). In es anjair aam uuf neu atoin Amonas sin oras ia.
38 Quando a filha mais nova deu à luz um menino, chamou-o de Ben-Ami. Ele se tornou o antepassado do povo conhecido até hoje como amonitas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.