Gênesis 19
Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs NAA
1 Oras Uisneno feꞌ naꞌuab nok naiꞌ Abraham, In ameupt ein reꞌ tua nuaꞌ ein naan, annaon nkonon neun kota Sodom. Sin ntean ne te, maans ee he noi nmouf goen. Oras naan, naiꞌ Rot feꞌ ntoko nbi enoꞌ he ttaam teu kota naan. In niit tua nuaꞌ ein naan ate, in nnao nseun sin. In nriꞌtuu ma naꞌruriꞌ nbi sin maatk ein.
1 Ao anoitecer, os dois anjos chegaram a Sodoma. Ló estava sentado junto ao portão da cidade. Quando viu os anjos, levantou-se e, indo ao encontro deles, prostrou-se com o rosto em terra
2 Rarit in naꞌuab am nak, “Sin amaꞌ arki! Au uskau ki he mkoen om iim meu au uim je feꞌ, tua. Maut he hi mifaun ma mtuup maan fai jes ambi ia. Nneis noi nmeu te, naꞌ hi mnao mkoon, tua.”
2 e lhes disse: — Por favor, meus senhores, venham para a casa deste servo de vocês. Poderão passar a noite, lavar os pés, levantar-se de madrugada e seguir o seu caminho. Mas eles responderam: — Não; passaremos a noite na praça.
3 Mes naiꞌ Rot anfuriꞌ sin piut, tar antea sin nromin he ntuup antaahn ein anbin in umi. Onaim naiꞌ Rot sin ntunun utunuꞌ, ma nabaarb ein bukae, ma sin nbukaen buꞌ-buaꞌ.
3 Ló insistiu tanto, que eles foram e entraram na casa dele. Deu-lhes um banquete, fez assar uns pães sem fermento, e eles comeram.
4 Oras sin feꞌ ka ntupan fa feꞌe te, atoin ein Sodom, anaꞌ-koꞌu neman okeꞌ. Sin nhaken nfuun naan naiꞌ Rot in umi.
4 Mas, antes que eles se deitassem, os homens daquela cidade cercaram a casa. Eram os homens de Sodoma, tanto os moços como os velhos, sim, todo o povo de todos os lados.
5 Sin nhuun ein ma nakan naiꞌ Rot tafiꞌ-tafiꞌ am nak, “Hoe, Rot! Atoin nuaꞌ ein feꞌe na, etan mee? Mupoit sin neman, hai he miꞌbabiꞌ sin!”
5 E chamaram Ló e lhe disseram: — Onde estão os homens que, à noitinha, entraram na sua casa? Traga-os aqui fora para que abusemos deles.
6 Onaim naiꞌ Rot anpoi, rarit naꞌeek enoꞌ.
6 Então Ló foi até a porta, fechou-a atrás de si
7 In naꞌuab am nak, “Aok-bian arki! Hi kaisaꞌ mmoeꞌ reꞌuf on naan meu au tamun ia.
7 e lhes disse: — Meus irmãos, peço-lhes que não cometam essa maldade.
8 Bait hi mneen feꞌ! Au aan feotn ii, tuaf nua. Sin muin rek-rekon, ma ao ꞌtemef feꞌ. Maut he au ꞌnonaꞌ ki sin. Hi he minsaaꞌ sin imsaꞌ, es reꞌ hi. Mes hi kaisaꞌ mmoeꞌ saaꞌ-saaꞌ meu au tamun ia. Tatuin hit haart ii te, au ro he ꞌpanat sin.”
8 Olhem aqui! Tenho duas filhas, virgens, e vou trazê-las para vocês. Façam com elas o que quiserem, porém não façam nada a estes homens, porque se acham sob a proteção do meu teto.
9 Mes atoin Sodom sin nkoaꞌ ein am nak, “Ho kaisaꞌ mseor mok! Ho atoin amnemat. Ho atoin sonaꞌ. Onaim ho ka mmuiꞌ fa hak he mꞌator kai. Reko nneis ho muꞌroo muꞌko bare ia. Karu kaah fa te, hai mmoeꞌ reꞌuf meu ko, anneis naꞌko meu tua nuaꞌ ein naan!” Rarit sin ntitar ma nsapar napasib naiꞌ Rot. Ma sin arsin buꞌ-buaꞌ nnaon he ntuut nareuꞌ enoꞌ.
9 Eles, porém, disseram: — Saia daí! E acrescentaram: — Ele é estrangeiro, veio morar entre nós e pretende ser juiz em tudo? Vamos fazer com você pior do que com eles. E atiraram-se contra o homem, contra Ló, e se aproximaram para arrombar a porta.
10 Mes taum nuaꞌ ein naan, nsoron napoitan sin aꞌniimk ein ma nheer nataam naiꞌ Rot neu uim je nanan, ma sin naꞌseniꞌ enoꞌ.
10 Porém os homens, estendendo a mão, puxaram Ló para dentro e fecharam a porta.
11 Rarit sin naforob atoin Sodom reꞌ abitan enoꞌ, etun sin nabre-reon goah he namin enoꞌ. Mes sin ka niit ee fa.
11 E feriram de cegueira os que estavam do lado de fora, desde o menor até o maior, de modo que se cansaram à procura da porta.
12 — ausente —
12 Então os homens disseram a Ló: — Você tem aqui mais alguém dos seus? Genro, filhos, filhas, todos quantos você tem na cidade, faça-os sair daqui,
13 — ausente —
13 pois vamos destruir este lugar, porque o seu clamor tem aumentado, chegando até a presença do Senhor , e o Senhor nos enviou a destruí-lo.
14 Onaim naiꞌ Rot annao naꞌuab nok atoin munif nua reꞌ nafrei in aan feotn ee, mnak, “Amneen mirek-rekoꞌ! Oras ia, maen ampoi rabah miꞌko kota ia nai! Natuin UISNENO he nareuꞌ niis kota ia!” Mes sin nateenb ein nak aiꞌ naiꞌ Rot napoi.
14 Então Ló saiu e foi falar com os seus genros, os que estavam para casar com as suas filhas. Ele disse: — Levantem-se e saiam deste lugar, porque o Mas eles pensaram que Ló estava brincando.
15 Neis noi nmeu te, Uisneno In ameupt ein naan, naꞌsekeꞌ naiꞌ Rot sin he naen anpoin rab-raab nai. Sin naꞌuab ein am nak, “Rot! Amfeen nai! Meik ho fee, ma ho aan feot nuaꞌ ein naan, maen ampoi misaitan kota ia nai. Kais-kaisaꞌ hi mmaet ruum-ruum, ma mimreuꞌ buaꞌ-buaꞌ mok kota ia.”
15 Ao amanhecer, os anjos apressaram Ló, dizendo: — Levante-se, pegue a sua mulher e as suas duas filhas, que aqui se encontram, e saia daqui, para que você não morra quando a cidade for castigada.
16 Mes naiꞌ Rot feꞌ he naꞌeokb on. Te kaah, amneon ii, UISNENO he nsoi nafetin naan ee. Etun es taum nuaꞌ ein naan ansaok naan naiꞌ Rot in aꞌniman, in fee, ma in aan feot nuaꞌ ein naan, he napoitan sin naꞌkon kota naan.
16 Como, porém, ele se demorasse, aqueles homens o pegaram pela mão, a ele, a sua mulher e as duas filhas, sendo-lhe o Senhor misericordioso, e o tiraram, e o puseram fora da cidade.
17 Onaim tuaf es naꞌko reꞌ taum nuaꞌ ein naan, nak, “Maen miheer, he mmoin! Kaisaꞌ mniik! Kais misnaas ambi mneraꞌ! Maen amsae meu ꞌtoꞌef nee he hi mmoin!”
17 Havendo-os levado para fora, um deles disse: — Corra, para sair daqui com vida! Não olhe para trás, nem pare em toda a campina. Fuja para o monte, para que você não morra.
18 Mes naiꞌ Rot nataah am nak, “Koi, aam! Kais on naan, tua!
18 Mas Ló disse a eles: — Assim não, meu Senhor!
19 Ho mturun kai he hai mmoin. Mes aꞌtoꞌef nee, naꞌroo! Kais-kaisaꞌ hai ka mtea maan fa nee te, amreuꞌt ii napein kai nbi raan atnanaꞌ, tua.
19 Eis que o teu servo encontrou favor diante dos teus olhos, e engrandeceste a tua misericórdia para comigo, salvando-me a vida. Mas não posso fugir para o monte, pois receio que a destruição vá me alcançar, e eu morra.
20 Amkius miit. Anmuiꞌ naan kuan aan es ka naꞌroo fa naꞌko ia. Kuan reꞌ nee, ka matekaꞌ fa, natuin in aanꞌ-anaꞌ. Onaim karu ho mromi te, maut he hai mꞌain naa, henaꞌ hai mmoin, tua.”
20 Eis aqui perto uma cidadezinha para a qual eu posso fugir. Ela é bem pequena. Permita que eu fuja para lá — ela é bem pequena, não é verdade? —, e nela poderei salvar a minha vida.
21 Onaim in nataah am nak, “Reko! Amnao nai! Au of ka ureuꞌ fa kuan reꞌ naan.
21 O anjo respondeu: — Quanto a isso, estou de acordo, para não destruir a cidade de que você acaba de falar.
22 Oras ia, hi maen nai meu kuan naan! Natuin au of ka ꞌmoeꞌ saaꞌ-saaꞌ fa feꞌ, karu hi ka mtea fa feꞌ.” Anmurai naꞌko oras naan, atoniꞌ nteek kuan naan nak, Soar, reꞌ in aꞌmoufn ii nak ‘anaꞌ’.
22 Vá depressa e refugie-se nela; pois nada posso fazer, enquanto você não tiver chegado lá. Por isso, a cidade recebeu o nome de Zoar.
23 Oras maans ee nsae te, naiꞌ Rot sin ntean Soar.
23 O sol estava nascendo sobre a terra, quando Ló entrou em Zoar.
24 Nok askeken, UISNENO nꞌopaꞌ uur-ai ma bariri reꞌ anpiin, ansaun neem naꞌko neno neu kota Sodom ma kota Gomora.
24 Então o Senhor fez chover enxofre e fogo sobre Sodoma e Gomorra. Isso veio da parte do Senhor , desde os céus.
25 UISNENO nout nakratiꞌ koat ein naan ok-okeꞌ ma kuan ein reꞌ anbin bare naan, ma areꞌ kanan amonit, et mansian, muꞌit, ma hau anbin naan.
25 Ele destruiu aquelas cidades, e toda a campina, e todos os moradores das cidades, e o que nascia na terra.
26 Oras naiꞌ Rot sin naenan, in fee je, anniik. Nok askeken ate, in njair nii masik.
26 E a mulher de Ló olhou para trás e virou uma estátua de sal.
27 Nokaꞌ kik-kiku te, naiꞌ Abraham anfani nteniꞌ neu bare reꞌ afi naa in nhake ma ntabar UISNENO.
27 Na manhã seguinte, Abraão se levantou de madrugada e foi para o lugar onde tinha estado na presença do Senhor .
28 Onaim in napene nsaun neu Sodom ma Gomora ma karopu mneer koꞌu naan okeꞌ. In nkisu te, maus ein nsaen on neon goe kboꞌes-akboꞌes anbi mee-mee. Ma ai pinaꞌ naan nout niis areꞌ saaꞌ-saaꞌ.
28 Abraão olhou para Sodoma e Gomorra e para toda a terra da campina e viu que da terra subia fumaça, como se fosse a fumaça de uma fornalha.
29 Onaim oras Usiꞌ nout nakrat-ratiꞌ koat ein naan, In namnau In rais manbaꞌan neu naiꞌ Abraham. Etun In nturun ma napoit naiꞌ Rot naꞌko bare reꞌ In nareuꞌ goe naan.
29 Assim, quando destruiu as cidades da campina, Deus se lembrou de Abraão e tirou Ló do meio da destruição, quando subverteu as cidades em que Ló tinha morado.
30 Oras naan, naiꞌ Rot namtau he natua nabaar anbi kuan Soar. Es naan ate, in nok in aan feot nuaꞌ ein naan, nanain ein neun aꞌtoꞌef. Rarit sin natuan nbin nuat es.
30 Ló partiu de Zoar e habitou no monte, ele e as duas filhas, porque receavam permanecer em Zoar. Ló habitou numa caverna, e com ele as duas filhas.
31 Neot es, in aan feot unu, nak in oirf ee mnak, “Anbi bare ia, nfuun am nateef ka tiit-tiit fa atoniꞌ he nsao kit. Ma ka ꞌroo fa te, hit amaꞌ namnais kuun een, ma ka namsaꞌi ntein fa heen.
31 Então a primogênita disse à mais moça: — Nosso pai está velho, e não há homem na terra que venha unir-se conosco, segundo o costume de toda terra.
32 Onaim reko nneis, hit tamauf hit amaꞌ. Rarit hit ttuup tokn ee. Maut he hit tamsaꞌib hit amaꞌ.”
32 Venha, vamos embebedá-lo com vinho, deitemo-nos com ele e conservemos a descendência de nosso pai.
33 Fain ite, sin naꞌinuꞌ sin aamf ee nok tua min-kase, tar anmafu nmaet. Rarit feot uun ee nnao ma ntuup nok in amaf. Mes aꞌnaef ee nmafu nmaet, onaim in ka nahiin fa neu in nmoeꞌ saaꞌ nok in aan feto.
33 Naquela noite, deram de beber vinho a seu pai. E, entrando a primogênita, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
34 Anmeu nfiin ite, feot unu naan, natoon neu in oirf ee mnak, “Fiin ii na, au ꞌtuup aꞌrair ꞌok hit amaꞌ. Mabeꞌ ia, ho sapaam. Hit tamafu ttein hit amaꞌ, rarit ho mtaam amtuup mok ne. Nok ranan naan, hit nua kit of tahoniꞌ ma ttaur hit amaꞌ in sufan.”
34 No dia seguinte, a primogênita disse à mais nova: — Ontem à noite, deitei-me com o meu pai. Vamos embebedá-lo também esta noite; entre e deite-se com ele, para que preservemos a descendência de nosso pai.
35 Mabeꞌ naan, sin namafu nteniꞌ ꞌnaef. Rarit aan feot aheit susu, nnao ma ntuup nok in amaf. Mes aꞌnaef ee nmafu nmaet, onaim in ka nahiin fa neu in nmoeꞌ saaꞌ nok in aan feto.
35 De novo, naquela noite, deram de beber vinho a seu pai. E, entrando a mais nova, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
36 Nok ranan naan, sin nua sin naꞌaup ein naꞌkon sin aam honif.
36 E assim as duas filhas de Ló ficaram grávidas do próprio pai.
37 Rarit naiꞌ Rot in aan feot unu nahoniꞌ riꞌaan moen jes. Feot unu naan nakanab in anah naan, naiꞌ Moap (reꞌ he noi humaꞌ meseꞌ on reꞌ kata es anteniꞌ, in aꞌmoufn ii ‘neem naꞌko amaꞌ’). In es reꞌ njair aam uuf neu atoin Moapas oras ia.
37 A primogênita deu à luz um filho e lhe deu o nome de Moabe. Este é o pai dos moabitas, até o dia de hoje.
38 Rarit aan feot aheit suus goe, nahoniꞌ riꞌaan moen jes. In nakaanb ee, naiꞌ Ben Ami (in aꞌmoufn ii ‘riꞌanaꞌ naꞌko au nggoa’). In es anjair aam uuf neu atoin Amonas sin oras ia.
38 A mais nova também deu à luz um filho e lhe deu o nome de Ben-Ami. Este é o pai dos amonitas, até o dia de hoje.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.