Atos 27

Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Rarit gubernur Festus nafeek he nsonuꞌ naiꞌ Paulus neu keser et kota Roma, he in es reꞌ nafeek rasi naan. Rarit in nnonaꞌ naiꞌ Paulus nok atoin bui bian amsaꞌ, neu aꞌnaak soraurs es, kaan ee naiꞌ Julius, he neik sin neu propinsi Itali. Naiꞌ Julius naan, soraru ꞌnakaf naꞌko soraurs ein reꞌ anpao keser.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Neno naan, au (es reꞌ naiꞌ Lukas) ꞌnao ꞌaat ꞌok naiꞌ Paulus amsaꞌ. Tamba tuaf es naꞌko propinsi Makedonia, kota Tesalonika, kaan ee naiꞌ Aristarkus. Hai arkai msae bnao oe jes reꞌ neem naꞌko kota Atramitum. Natuin rencana, bnao oe naan of in he nnao neis nok bare-bare nbi propinsi Asia.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Hai mpoi miꞌko Kaisarea, nokaꞌ te, hai mtean kota Sidon. Aꞌnaak sorarus naiꞌ Julius in ka nansaaꞌ fa naiꞌ Paulus, ma nreek naiꞌ Paulus he nnao naim sekau reꞌ in nahiin sin anbi kota naan. In teenb ii, he sin bisa nfeen naiꞌ Paulus saaꞌ reꞌ in nperluu goe oras sin nbin tasi tnanaꞌ.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Rarit hai arkai msae mfain meu bnao oe naan, ma mnao mkoon. Mes anin naꞌko bnao oe naan in matan maineun ii kah een, tar antea bnao oe naan ka bisa fa he nnao. Onaim sin ntebi bnao oe naan, ma nnao npeoꞌ puru Siprus ma Siria sin atnaank ein, he nak hai kais mipein anin naan.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Naꞌko naan, hai mnao mreif tasi nbi propinsi Kilikia ma propinsi Pamfilia sin maatk ein. Hai mnao piut, tar hai mtea kota Mira, et pah Likia. Amtean naan, hai msaun misaitan bnao oe naan.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Oras hai mbi Mira, naiꞌ Julius nataif on he naim bnao ꞌtetaꞌ reꞌ he nnao neu pah Itali. In napeni bnao goes naꞌko kota Aleksandria, reꞌ he nnao neu Itali. In nreek kai okeꞌ he msae meu bnao oe naan.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Hai mnao maan neno fauk een, mes abnao oe naan ka nnao nten-teniꞌ fa, natuin anin naꞌko in matan maineun ii kah een. Hai mhae mmaet, tar amhaumaak kota Knidus. Mes anin naan anfuu naheer feꞌ amsaꞌ, onaim hai mnao mreif meu puru Kreta, he miniinb om miꞌko anin. Rarit hai mkoon paanf es, kaan ee, Salmone.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Bnao oe ia, nnao nok susat nanaꞌrenat, tar hai mkoon panaf naan, mitun-tuin aah puru Kreta in ninin, naꞌ hai mtean baer jes, kaan ee, Labuan Amasat. Bare naan, anmapaumaakn ein nok kota Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Anbi naan, ameupt ein abnao oe naan nasnasan aꞌkreꞌo, fin hai mnao ꞌroo goen, mes hai ka mtean Itali fa feꞌ. Oras naan, Neno Saok Sanat atoin Yahudis ankonon nrair jen. In oetn ii nak, ain koꞌu ma oik koꞌu of he nfoe. Ameupt ein nmaktaan ein he hai mnao mkoon, aiꞌ kaah. Anneen on naan ate, naiꞌ Paulus naꞌuab am nak,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Au aok-bian arki! Au uꞌuab ꞌaan akreꞌo. Au utenab, karu hit he tnao tkoon, of hit tapein suust am nanaꞌrenat. Of abnao ia nreman nmaet, baerꞌ ein nreman, ma hit of atmaet okeꞌ msaꞌ.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Mes naiꞌ Julius ka natniin fa naiꞌ Paulus. In npirsai nanesib neu anaaꞌ abnao ma abnao tuaf. Fin sin nabaarb ein he nnao npoin naꞌkon bare naan.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 In amreuꞌn ii, Labuan Amasat naan, in ka mamut fa karu bnao oe ro he nhaek anbi oras oikn ein anfoen. Onaim amfaut ein nak sin nromin he hai mnao mkoon meu kota Feniks. Sin roimk ein ii, karu reko te, hai mitua mtahan ambi naan, tar antea oras oikn ein nasnasan. Kota Feniks naan, puru Kreta in bare reꞌ mamut neu bnao oe, natuin in naniinb on naꞌko ain toon, ma ka napein fa okin koꞌu.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Oras anin haaꞌ-nuaꞌ anmurai nfuu kreꞌo-kreꞌo, sin nak, aiꞌ ain reko he sin bisa npaek je, he nnaon neu kota Feniks. Sin nak, “Anin ia, reko. Iim he tnao nai!” Onaim sin nasaeb bonit, ma nasaeb layar, ma hai mnao mibnono haa tais je ninin.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 — ausente —
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 — ausente —
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Oikn ein npesan kai mtean puur aan es, kaan ee, Kauda. Oras naan, kofaꞌ baiꞌ je natuin kai nbi bnao goe in koitn ee feꞌ, ma sin nheer ee nok tani. Rarit hai mheer misaeb kofaꞌ baꞌi naan, neu bnao goe tunan. Hai mhae mmaet.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Oras kofaꞌ baꞌi naan antea bnao goe tunan, sin npuun bnao naan nok tani nfuun am nateef, he npanat he kais-kaisaꞌ bnao naan in hau ꞌbeen ein natpois ein, ma oe tais ii ntaam. Sin namtaun amsaꞌ, kais-kaisaꞌ oikn ii anpesan abnao naan, ma npoirn ee neu snae kbatus Sirtis et pah Afrika. Onaim sin nasanut boin atboes, he naꞌbaunaꞌ bnao naan in aꞌnaon ee kreꞌo.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Ain koꞌu naan, nasnibaꞌ bnao neu ꞌrii ma ꞌneꞌu. Nokaꞌ te, ameupt ein nait inporin bruaꞌ bnao naan neun tasi.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Anmeu te, anin naan feꞌ anfoe. Onaim sin namtaun nsesan. Es naan ate, sin nait inporin bnao naan in abruaꞌ bian he nhaꞌkaaf ee. Ma sin nait inporin amsaꞌ bnao goe in baer mepun.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Anin naan ka nasnaas niit fa, fai-manas neno fak-fauk. Niup gui nsaun afu, tar antea hai ka miit fa manas ma kfuun. Hai neekm ein nabatin maꞌtaniꞌ. Hai mitenab mak, ia hai ka mmoin fa goen.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Hai ka miah fa neno fauk een. Naiꞌ Paulus noꞌen sin okeꞌ, ma naꞌuab am nak, “Aok-bian arki! Bait hi mroim mituin kau he hit kaisaꞌ tpoi taꞌko Labuan Amasat ate, hit ka tsuus fa on reꞌ ia. Ma hit ka truik fa msaꞌ.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Oras ia, au ꞌtoit ki okeꞌ, he mhaꞌtain hi neekm ein naan. Of hit abnao reꞌ ia, anpeeꞌ pisaꞌ-pisaꞌ. Mes kais mimtau, of ka tiit fa amates.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Au ꞌroimk ii, hi arki mihiin mak, au reꞌ ia Uisneno Iin Ja kau. In es reꞌ anfee kau mepu. Fini na, In nreek In ameput tuaf es naꞌko sonaf neno tunan, ma in nhake nbi au bnapak. Rarit in natoon kau mnak,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 ‘Paulus! Kais mumtau kreꞌo msaꞌ. Ro of ho mtea keser et Roma, he mꞌurus ho rasi. Natuin Uisneno anneek ko, es hi asaet abnao ia, of ka tiit fa es natfuun. Of ammoin ok-okeꞌ.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Onaim aok-bian arki. Kais hi neekm ein nabatin. Au ꞌpirsai batuur-batuur ꞌeu Uisneno, reꞌ In natoon kau fini na, ro of njair on reꞌ naan.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Abnao ia of nasrae nbi puur goes.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Oras naan, anin ma okin anbeos kai mok abnao oe naan, ma npesan kai fai boꞌes am haa anbi Tasi Atria. Of oniꞌ fai ji noi natnaan, ameupt ein naꞌtaak ein nak, hai mhaumaak metoꞌ.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Rarit sin nasanut rino, he nahiin oe je mnanun. Onaim sin nꞌuukr ee te, in aꞌtaamn ii, nehe boꞌ nua. Rarit abnao naan nnao maat anteniꞌ, ma sin nasanut nteniꞌ rino naan, ma nahiin nak oe tais ii ꞌtaamn ii nehe boꞌes am niim.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Sin namtaun, kais-kaisaꞌ bnao naan naꞌraeꞌt on nbi faut puutk ein. Onaim sin nasanut bonit kotif fuaꞌ haa. Hai mhar-harap he nmeu nfiin nai.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Mes ameupt ein abnao naan anmaꞌakoran he naen nasaitan abnao goe mninuꞌ-mninuꞌ. Onaim sin nasanut kofaꞌ baꞌi, ma nmoꞌ-moꞌen on reꞌ sin he nasanut bonit matan.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Mes naiꞌ Paulus natoon neu naiꞌ Julius rais reꞌuf naan nak, “Karu ameupt ein sin ka nbin fa bnao goe naan ee te, of hi mmaet okeꞌ.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Anneen naiꞌ Paulus naꞌuab on naan ate, soraurs ein anreif nafeek kofaꞌ baiꞌ je in tani, ma nparaakn ee. Onaim ameupt ein naan ka bisa naenan fa goen.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Anmeu nfin on nai te, naiꞌ Paulus anfuriꞌ sin okeꞌ he nbukaen. In nak, “Krei nua goen, hit suma bisa tok-took goah, hit har-haarp aah, ka tiit tain fa saaꞌ es ntaam neu hit taik.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Onaim au ꞌtoit ki he reko te, hit tbukae taan akreꞌo feꞌ, he hit tapein tafaniꞌ hit neunk ii. Au ꞌpirsai ꞌak of ka tiit fa tuaf es naꞌko hit arkit tapein siraak. Hit of atmoin okeꞌ!”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Naꞌuab anrair on naan ate, naiꞌ Paulus nait utunuꞌ. Rarit in nꞌonen neu Uisneno ma ntoit makasi nbi sin maatk ein. Rarit in nait tuuk es, ma nbukae.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 — ausente —
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 — ausente —
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Mimseen on nai te, sin naitin ma nꞌokar aꞌkaor maak-gandum sin neun tasi, he nsobaꞌ anhaꞌkaaf abnao naan anteniꞌ.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Anmeu saba te, ameupt ein niit metoꞌ. Mes sin ka nahiin fa puru naan in kanan. Ma sin niit tais tuuk es, reꞌ in niin ee masnaen. Onaim sin nharap, karu reko te, sin he neik bnao goe nnao nabnonon npeoꞌ faut puutk ein, he ntean tais tukaꞌ naan in ninin nok reko.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Onaim sin nreif nafeek boint ein nabaran anbin tasi. Rarit sin nasanut kemudi neu tasi, he sin bisa nastiir abnao naan. Rarit sin nasaeb layar anaꞌ abit maatn ee, he ain ee nfuu bnao goe nnao neu tais je ninin.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Mes abnao naan ansae naan snae aꞌtupus nbi tais je nanan, ma in nasrae nbi naan, ma ka bisa nakberoꞌ nteniꞌ fa goen. Onaim oik kouꞌ guin anbeos nakratiꞌ abnao goe in kotin.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Oras soraurs ein nitan on naan ate, sin he nroor niis atoin bui ngguin. Fin sin namtaun, kas-kais atoin buin naan nabhaꞌen neun metoꞌ, rarit sin naenan kuuk.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Mes aꞌnaak sorarus, naiꞌ Julius, antaar in soraurs ein, natuin in he npanat naiꞌ Paulus. Onaim in naprenat, he sekau-sekau karu nabhaeꞌ nahiin, anꞌookr ok neu tais je, rarit nabhaꞌen neun metoꞌ.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Neu reꞌ sin ka abhaeꞌ ahiint ein, in nreun sin he annaꞌan aꞌbenaꞌ aiꞌ saaꞌ-saaꞌ, rarit antaman neun tais je, ma natuin oikn ein npoin neun metoꞌ. Onaim hai mtea meot ee nok ao-minaꞌ ok-okeꞌ.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.