Atos 27

Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Rarit gubernur Festus nafeek he nsonuꞌ naiꞌ Paulus neu keser et kota Roma, he in es reꞌ nafeek rasi naan. Rarit in nnonaꞌ naiꞌ Paulus nok atoin bui bian amsaꞌ, neu aꞌnaak soraurs es, kaan ee naiꞌ Julius, he neik sin neu propinsi Itali. Naiꞌ Julius naan, soraru ꞌnakaf naꞌko soraurs ein reꞌ anpao keser.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Neno naan, au (es reꞌ naiꞌ Lukas) ꞌnao ꞌaat ꞌok naiꞌ Paulus amsaꞌ. Tamba tuaf es naꞌko propinsi Makedonia, kota Tesalonika, kaan ee naiꞌ Aristarkus. Hai arkai msae bnao oe jes reꞌ neem naꞌko kota Atramitum. Natuin rencana, bnao oe naan of in he nnao neis nok bare-bare nbi propinsi Asia.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Hai mpoi miꞌko Kaisarea, nokaꞌ te, hai mtean kota Sidon. Aꞌnaak sorarus naiꞌ Julius in ka nansaaꞌ fa naiꞌ Paulus, ma nreek naiꞌ Paulus he nnao naim sekau reꞌ in nahiin sin anbi kota naan. In teenb ii, he sin bisa nfeen naiꞌ Paulus saaꞌ reꞌ in nperluu goe oras sin nbin tasi tnanaꞌ.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Rarit hai arkai msae mfain meu bnao oe naan, ma mnao mkoon. Mes anin naꞌko bnao oe naan in matan maineun ii kah een, tar antea bnao oe naan ka bisa fa he nnao. Onaim sin ntebi bnao oe naan, ma nnao npeoꞌ puru Siprus ma Siria sin atnaank ein, he nak hai kais mipein anin naan.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Naꞌko naan, hai mnao mreif tasi nbi propinsi Kilikia ma propinsi Pamfilia sin maatk ein. Hai mnao piut, tar hai mtea kota Mira, et pah Likia. Amtean naan, hai msaun misaitan bnao oe naan.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Oras hai mbi Mira, naiꞌ Julius nataif on he naim bnao ꞌtetaꞌ reꞌ he nnao neu pah Itali. In napeni bnao goes naꞌko kota Aleksandria, reꞌ he nnao neu Itali. In nreek kai okeꞌ he msae meu bnao oe naan.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Hai mnao maan neno fauk een, mes abnao oe naan ka nnao nten-teniꞌ fa, natuin anin naꞌko in matan maineun ii kah een. Hai mhae mmaet, tar amhaumaak kota Knidus. Mes anin naan anfuu naheer feꞌ amsaꞌ, onaim hai mnao mreif meu puru Kreta, he miniinb om miꞌko anin. Rarit hai mkoon paanf es, kaan ee, Salmone.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Bnao oe ia, nnao nok susat nanaꞌrenat, tar hai mkoon panaf naan, mitun-tuin aah puru Kreta in ninin, naꞌ hai mtean baer jes, kaan ee, Labuan Amasat. Bare naan, anmapaumaakn ein nok kota Lasea.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Anbi naan, ameupt ein abnao oe naan nasnasan aꞌkreꞌo, fin hai mnao ꞌroo goen, mes hai ka mtean Itali fa feꞌ. Oras naan, Neno Saok Sanat atoin Yahudis ankonon nrair jen. In oetn ii nak, ain koꞌu ma oik koꞌu of he nfoe. Ameupt ein nmaktaan ein he hai mnao mkoon, aiꞌ kaah. Anneen on naan ate, naiꞌ Paulus naꞌuab am nak,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 “Au aok-bian arki! Au uꞌuab ꞌaan akreꞌo. Au utenab, karu hit he tnao tkoon, of hit tapein suust am nanaꞌrenat. Of abnao ia nreman nmaet, baerꞌ ein nreman, ma hit of atmaet okeꞌ msaꞌ.”
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Mes naiꞌ Julius ka natniin fa naiꞌ Paulus. In npirsai nanesib neu anaaꞌ abnao ma abnao tuaf. Fin sin nabaarb ein he nnao npoin naꞌkon bare naan.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 In amreuꞌn ii, Labuan Amasat naan, in ka mamut fa karu bnao oe ro he nhaek anbi oras oikn ein anfoen. Onaim amfaut ein nak sin nromin he hai mnao mkoon meu kota Feniks. Sin roimk ein ii, karu reko te, hai mitua mtahan ambi naan, tar antea oras oikn ein nasnasan. Kota Feniks naan, puru Kreta in bare reꞌ mamut neu bnao oe, natuin in naniinb on naꞌko ain toon, ma ka napein fa okin koꞌu.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Oras anin haaꞌ-nuaꞌ anmurai nfuu kreꞌo-kreꞌo, sin nak, aiꞌ ain reko he sin bisa npaek je, he nnaon neu kota Feniks. Sin nak, “Anin ia, reko. Iim he tnao nai!” Onaim sin nasaeb bonit, ma nasaeb layar, ma hai mnao mibnono haa tais je ninin.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 — ausente —
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 — ausente —
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Oikn ein npesan kai mtean puur aan es, kaan ee, Kauda. Oras naan, kofaꞌ baiꞌ je natuin kai nbi bnao goe in koitn ee feꞌ, ma sin nheer ee nok tani. Rarit hai mheer misaeb kofaꞌ baꞌi naan, neu bnao goe tunan. Hai mhae mmaet.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Oras kofaꞌ baꞌi naan antea bnao goe tunan, sin npuun bnao naan nok tani nfuun am nateef, he npanat he kais-kaisaꞌ bnao naan in hau ꞌbeen ein natpois ein, ma oe tais ii ntaam. Sin namtaun amsaꞌ, kais-kaisaꞌ oikn ii anpesan abnao naan, ma npoirn ee neu snae kbatus Sirtis et pah Afrika. Onaim sin nasanut boin atboes, he naꞌbaunaꞌ bnao naan in aꞌnaon ee kreꞌo.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Ain koꞌu naan, nasnibaꞌ bnao neu ꞌrii ma ꞌneꞌu. Nokaꞌ te, ameupt ein nait inporin bruaꞌ bnao naan neun tasi.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Anmeu te, anin naan feꞌ anfoe. Onaim sin namtaun nsesan. Es naan ate, sin nait inporin bnao naan in abruaꞌ bian he nhaꞌkaaf ee. Ma sin nait inporin amsaꞌ bnao goe in baer mepun.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Anin naan ka nasnaas niit fa, fai-manas neno fak-fauk. Niup gui nsaun afu, tar antea hai ka miit fa manas ma kfuun. Hai neekm ein nabatin maꞌtaniꞌ. Hai mitenab mak, ia hai ka mmoin fa goen.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Hai ka miah fa neno fauk een. Naiꞌ Paulus noꞌen sin okeꞌ, ma naꞌuab am nak, “Aok-bian arki! Bait hi mroim mituin kau he hit kaisaꞌ tpoi taꞌko Labuan Amasat ate, hit ka tsuus fa on reꞌ ia. Ma hit ka truik fa msaꞌ.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Oras ia, au ꞌtoit ki okeꞌ, he mhaꞌtain hi neekm ein naan. Of hit abnao reꞌ ia, anpeeꞌ pisaꞌ-pisaꞌ. Mes kais mimtau, of ka tiit fa amates.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Au ꞌroimk ii, hi arki mihiin mak, au reꞌ ia Uisneno Iin Ja kau. In es reꞌ anfee kau mepu. Fini na, In nreek In ameput tuaf es naꞌko sonaf neno tunan, ma in nhake nbi au bnapak. Rarit in natoon kau mnak,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 ‘Paulus! Kais mumtau kreꞌo msaꞌ. Ro of ho mtea keser et Roma, he mꞌurus ho rasi. Natuin Uisneno anneek ko, es hi asaet abnao ia, of ka tiit fa es natfuun. Of ammoin ok-okeꞌ.’
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Onaim aok-bian arki. Kais hi neekm ein nabatin. Au ꞌpirsai batuur-batuur ꞌeu Uisneno, reꞌ In natoon kau fini na, ro of njair on reꞌ naan.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Abnao ia of nasrae nbi puur goes.”
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Oras naan, anin ma okin anbeos kai mok abnao oe naan, ma npesan kai fai boꞌes am haa anbi Tasi Atria. Of oniꞌ fai ji noi natnaan, ameupt ein naꞌtaak ein nak, hai mhaumaak metoꞌ.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Rarit sin nasanut rino, he nahiin oe je mnanun. Onaim sin nꞌuukr ee te, in aꞌtaamn ii, nehe boꞌ nua. Rarit abnao naan nnao maat anteniꞌ, ma sin nasanut nteniꞌ rino naan, ma nahiin nak oe tais ii ꞌtaamn ii nehe boꞌes am niim.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Sin namtaun, kais-kaisaꞌ bnao naan naꞌraeꞌt on nbi faut puutk ein. Onaim sin nasanut bonit kotif fuaꞌ haa. Hai mhar-harap he nmeu nfiin nai.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Mes ameupt ein abnao naan anmaꞌakoran he naen nasaitan abnao goe mninuꞌ-mninuꞌ. Onaim sin nasanut kofaꞌ baꞌi, ma nmoꞌ-moꞌen on reꞌ sin he nasanut bonit matan.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Mes naiꞌ Paulus natoon neu naiꞌ Julius rais reꞌuf naan nak, “Karu ameupt ein sin ka nbin fa bnao goe naan ee te, of hi mmaet okeꞌ.”
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Anneen naiꞌ Paulus naꞌuab on naan ate, soraurs ein anreif nafeek kofaꞌ baiꞌ je in tani, ma nparaakn ee. Onaim ameupt ein naan ka bisa naenan fa goen.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Anmeu nfin on nai te, naiꞌ Paulus anfuriꞌ sin okeꞌ he nbukaen. In nak, “Krei nua goen, hit suma bisa tok-took goah, hit har-haarp aah, ka tiit tain fa saaꞌ es ntaam neu hit taik.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Onaim au ꞌtoit ki he reko te, hit tbukae taan akreꞌo feꞌ, he hit tapein tafaniꞌ hit neunk ii. Au ꞌpirsai ꞌak of ka tiit fa tuaf es naꞌko hit arkit tapein siraak. Hit of atmoin okeꞌ!”
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Naꞌuab anrair on naan ate, naiꞌ Paulus nait utunuꞌ. Rarit in nꞌonen neu Uisneno ma ntoit makasi nbi sin maatk ein. Rarit in nait tuuk es, ma nbukae.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 — ausente —
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 — ausente —
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Mimseen on nai te, sin naitin ma nꞌokar aꞌkaor maak-gandum sin neun tasi, he nsobaꞌ anhaꞌkaaf abnao naan anteniꞌ.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Anmeu saba te, ameupt ein niit metoꞌ. Mes sin ka nahiin fa puru naan in kanan. Ma sin niit tais tuuk es, reꞌ in niin ee masnaen. Onaim sin nharap, karu reko te, sin he neik bnao goe nnao nabnonon npeoꞌ faut puutk ein, he ntean tais tukaꞌ naan in ninin nok reko.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Onaim sin nreif nafeek boint ein nabaran anbin tasi. Rarit sin nasanut kemudi neu tasi, he sin bisa nastiir abnao naan. Rarit sin nasaeb layar anaꞌ abit maatn ee, he ain ee nfuu bnao goe nnao neu tais je ninin.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Mes abnao naan ansae naan snae aꞌtupus nbi tais je nanan, ma in nasrae nbi naan, ma ka bisa nakberoꞌ nteniꞌ fa goen. Onaim oik kouꞌ guin anbeos nakratiꞌ abnao goe in kotin.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Oras soraurs ein nitan on naan ate, sin he nroor niis atoin bui ngguin. Fin sin namtaun, kas-kais atoin buin naan nabhaꞌen neun metoꞌ, rarit sin naenan kuuk.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Mes aꞌnaak sorarus, naiꞌ Julius, antaar in soraurs ein, natuin in he npanat naiꞌ Paulus. Onaim in naprenat, he sekau-sekau karu nabhaeꞌ nahiin, anꞌookr ok neu tais je, rarit nabhaꞌen neun metoꞌ.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Neu reꞌ sin ka abhaeꞌ ahiint ein, in nreun sin he annaꞌan aꞌbenaꞌ aiꞌ saaꞌ-saaꞌ, rarit antaman neun tais je, ma natuin oikn ein npoin neun metoꞌ. Onaim hai mtea meot ee nok ao-minaꞌ ok-okeꞌ.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.