Atos 22
Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs NTLH
1 Onaim naiꞌ Paulus anmurai naꞌuab am nak, “Sin amaꞌ ma au aok-bian arki okeꞌ! Au ꞌtoit ki he hi mitniin maan kau, he au uꞌuab he umneob ok, tua.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Oras naan, too mfaun ein neen naiꞌ Paulus naꞌuab anpaek sin uab. Onaim sin ntaaꞌ nanin, he nneen narek-rekoꞌ in uaban naan. Onaim in ntuut am nak,
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Asar hi arki mihiin mak, au reꞌ ia, atoin Yahudis. Au ainaꞌ nahonis kau nbi kota Tarsus et propinsi Kilikia. Mes au uꞌnae ꞌbi ia, kota Yerusalem. Reꞌ nanoniꞌ kau gui, es reꞌ tunggur koꞌu nbi ia, naiꞌ Gamalial. In nanoniꞌ kau namnuut anmatoom nok kaꞌo Musa in atoorn ein ok-okeꞌ. Au ꞌmakoe msaꞌ he utuin Uisneno, humaꞌ meseꞌ on reꞌ hi.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Neon goes ii, au ka usnaas fa he ꞌriuꞌ ma ꞌmoeꞌ ususab tuaf ein reꞌ natuin Naiꞌ Yesus In Raan Aꞌhonis. Au ꞌheer ꞌeik sin, et bifee ma atoniꞌ, neman neun Yerusalem, rarit au utaam sin anbin bui. Oras naan, anmuiꞌ amates amsaꞌ.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Hit aꞌnaak rais pirsait Yahudi sin aꞌnaak koꞌu, ma aꞌnaak rais pirsait bian amsaꞌ, sin nahinin nrarin nak au uꞌuab ꞌak saaꞌ ate, tebe on naan! Au ka upoif. Fin sin es reꞌ anfee kau suur kuasat, he au ꞌnao ꞌheek ꞌaan tuaf-tuaf reꞌ natuin Naiꞌ Yesus, tar aꞌtea kota Damsik. Anbi naan, au he ꞌheek sin, rarit au he ꞌheer ꞌeik sin neman neun Yerusalem. Au utenab ꞌak, maut he afeek rais pirsait ein esan reꞌ anhukun sin.”
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 Onaim naiꞌ Paulus antuut antein in uaban naan am nak, “Onaim au ꞌnao ꞌeu kota Damsik, he au ꞌaim sin anbin nee. Of on reꞌ maans ii naꞌpupu te, aar akreꞌo te hai he mtea kota naan. Nok askeken ate, anmuiꞌ naan asnaaf es naꞌko neon goe, antoom kau.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Onaim au ꞌtaikoib ꞌeu afu, ma au ꞌneen haanf es naꞌuab am nak, ‘Hoe, Saulus! Nansaaꞌ am es ho mhaꞌmuiꞌ Kau on reꞌ ia?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Au ꞌneen hanaf naan, mes au ka ꞌiit fa tuaf es amsaꞌ. Onaim au utaan am ꞌak, ‘Usiꞌ, ho sekau ko?’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Mes atoniꞌ reꞌ nnaon nabu-bua nok kau, sin niit snaaf naan, mes sin ka nnenan fa hanaf naan.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Onaim au utaah am ꞌak, ‘Karu on naan, oras ia, au he ꞌmoeꞌ saaꞌ, tua?’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Au ꞌneen urair on naan ate, au ꞌfena ꞌhaek. Mes au ka bisa ꞌiit fa saaꞌ-saaꞌ ntein, natuin snaaf reꞌ naan es naforob kau. Onaim au aok-bian sin nnaaꞌ kau, ma nheer kau, onaim hai mtaam meu kota Damsik.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 Anbi naan, anmuiꞌ nain tuaf es, kaan ee naiꞌ Ananias. Atoniꞌ ia, in neekn ee mneꞌo, ma in annaaꞌ naheran atoran kaꞌo Musa msaꞌ. Areꞌ atoin Yahudis abitan kota naan, sin nroim je, ma nhormaat ee.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 In neem naim kau, rarit naꞌuab am nak, ‘Baꞌe! Ho maatm ein naan, narekon nrarin. Es naan ate, amfei ma mkius nai!’ In naꞌuab anrair on naan ate, au uꞌaitiꞌ au humak, ma au bisa ꞌiit ee.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Rarit in nanoniꞌ kau mnak, ‘Uisneno, reꞌ hit beꞌi-naꞌi sin nꞌonen neu Ne, oras ia, npiri nrair ko. Ho meup goe es reꞌ he muhiin murek-rekoꞌ In aꞌromin. Ma muhiin murek-rekoꞌ Usif Yesus naan, reꞌ hit tteek Ee te tak, “Atoni Kninuꞌ” taꞌko un-unuꞌ. Oras ia, Uisneno nfei ranan neu ko, he ho mneen kuum muꞌko Usif Yesus.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 In neikn On anpiir nain ko, he mnao mutoon In Rais Reko neu tuaf-tuaf anbi mee-mee. Ho ro he mutoon areꞌ saaꞌ reꞌ ho miit ma mneen kuum naꞌko Na.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Kais ampao ꞌroo-ꞌroo nteniꞌ. Amnao mak sin, he nasrain ko nai, he njair tanar nak, ho mtoti mrair he Usif Yesus ansaok nain ho saant ein.’ ”
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 Onaim naiꞌ Paulus antuut antein in uaban naan am nak, “Rarit au ꞌfain ꞌeu Yerusalem. Neon goes, au ꞌnao ꞌonen aꞌbi Uim Onen Uuf. Oras au ꞌonen, Uisneno nakriir On neu kau nbi mnitas.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Au ꞌiit Naiꞌ Yesus. Onaim In naprenat kau mnak, ‘Oras ia, ho ro he mnao musaitan kota Yerusalem nai! Fin abitan bareꞌ ia, sin ka nromin fa he ntoup saaꞌ reꞌ ho munoniꞌ anmatoom nok Kau.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Mes au ka ꞌroim fa he ꞌtoup prenat naan, natuin un-unuꞌ te, aꞌnaak rais pirsait sin anroim kau. Onaim au utaah am ꞌak, ‘Mes on nai, tua! Sin ar-arsin nahinin nak, neno naan au es reꞌ aꞌpoi ma ꞌtaam uim onen anbi mee-mee, au ꞌheek ma ꞌbeos atoniꞌ reꞌ anpirsai Ko.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Sin nahinin nak, oras sin anpoir naꞌmaet Ho haef, naiꞌ Stefanus, au aꞌbi naan, ma au ꞌromi msaꞌ. Oras sin nabuab ein fatu he npoir naiꞌ Stefanus, au es reꞌ uꞌhabaꞌ sin, ma au es reꞌ aꞌtiut sin barun.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Au umnaub Ee on reꞌ naan, mes Usif Yesus naprenat nafanik kau mnak, ‘Kais maim rasi ꞌsukif humaꞌ-humaꞌ! Musaitan Yerusalem oras ia! Natuin Au he ꞌreun ko he mnao meu bare ꞌroo ngguin, he munoniꞌ atoniꞌ ꞌtetaꞌ reꞌ ka atoin Yahudis sin fa.’ ”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Oras too mfaun ein anneen naiꞌ Paulus naꞌuab nak, Uisneno es reꞌ anreun naan ee, he nnao neu atoniꞌ ꞌtetaꞌ, sin ka nromin fa he nneen anteinꞌ ee. Sin natoꞌon, rarit sin nhuun ein ok-okeꞌ mnak, “Kais amneen atoniꞌ reꞌ ia! Amroor miis ne! In nmoni msaꞌ ka maꞌosaꞌ fa.”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Sin nkoaꞌ ein on naan, onaim sin nhoroꞌ nain sin barun, rarit sin nnaun afu skukuꞌ ma naꞌpeneꞌ, natuin sin natoꞌon nmaten.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Oras soraru ꞌnakaf naan niit sin antaisibun nfanin, in nreun in soraurs ein he nheer nataam naiꞌ Paulus neu benteng. Rarit aꞌnakat naan anreun he nbeos goe, he in manakuꞌ nak in nmoꞌen saan saaꞌ, tar atoin Yahudis sin he nroor goe.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Oras sin nfuut naiꞌ Paulus he nbeos goe te, in nniik ma nataan soraur abeost ee mnak, “Natuin atoran prenat pah Roma, mee es namneo? Karu tuaf es in nmuiꞌ hak too Romas, rarit in napein rasi, hi he mmoeꞌ je, on mee? Hi mbeos goe nahunu, oo? Aiꞌ hi mpariiks ee nahuun?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Anneen on naan ate, sorarus naan naim in aꞌnakat. Onaim in natoon am nak, “Aam! Atoniꞌ ia nmuiꞌ hak too Romas! Onaim ho he mmoeꞌ je, on mee?”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Anneen on naan ate, soraru ꞌnakaf naan, in neikn on nataan naiꞌ Paulus am nak, “Nak ho mmuiꞌ hak too Romas? Tebe, oo?”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Rarit soraru ꞌnakaf naan nak, “Au on naan amsaꞌ. Au ꞌbaen ii koꞌu, henaꞌ au upein hak naan.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Oras sin nnenan nak naiꞌ Paulus anmuiꞌ hak too Romas on naan ate, soraurs ein antet-kotin, ma sin ka nabranin fa he nbeos goe ma nparikas anteinꞌ ee. Soraru ꞌnakaf naan namtau, natuin in es reꞌ anreun he nfuut naiꞌ Paulus. In nahini nrair nak, in tanhai atoran.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Nokaꞌ te, soraru ꞌnakaf naan, in naim he nahiin batuur rasi naan in uun ma ꞌnaon ii, on mee. Rarit in nreun in soraurs ein he nnao noꞌen nabuab tuaf ein reꞌ biasa nafekan rais pirsait Yahudi. Onaim in nreun he nseif naiꞌ Paulus in korenit, rarit sin neik je nnao nateef nok afeek rasin naan ok-okeꞌ.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.