2 Coríntios 7
Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs NAA
1 Aok-bian manekat arki! Natuin Uisneno nbaꞌan anrair rasin ia ok-okeꞌ neu kit, es naan ate hit ro he takninuꞌ hit nekak ma hit aꞌmonik. Kais atkonan ꞌoemetan aꞌkreꞌo msaꞌ, natua namaik anbi hit tuak. Fin hit takninuꞌ batuur-batuur ma ꞌteme-ꞌteme teu Uisneno, he taruruꞌ ma takriraꞌ tak, hit tamtau ma thormaat Ee.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Aok-bian arki! Amfee mainuan meu kai. Amfei hi neekm ein he mtoup kai nok rek-reko. Kais miꞌeek hi neekm ein. Fin unuꞌ te, oras hai mbi hi tnaanm ein, hai ka misanab miit fa meu tuaf es amsaꞌ. Hai ka mfuriꞌ ma mkopoꞌ miit fa tuaf he nmoꞌe nsaan. Hai ka mputa-kriu miit fa tuaf he mipein upan anneis miꞌko sin.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Au sairt ii, au ka usaeb fa sanat ꞌeu ki. Fin au ꞌak aꞌrair ki mꞌak, hai mneek ki. Rarit maski on mee-on mee msaꞌ, hai mmafuut mok ki, maski hit tmaet aiꞌ hit tmoin.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Oras ia, au ka utenab aꞌtein fa, fin au ꞌpirsai ki. Au ufeef anmatoom nok ki msaꞌ. Hi mhaꞌtain au neek ii msaꞌ. Onaim maski hai mipein susat humaꞌ-humaꞌ, mes au neek ii nmariin piut, natuin hi ꞌmoinm ein.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Oras hai iim ambi propinsi Makedonia, hai mhae mmaet, fin hai mipein susat humaꞌ-humaꞌ. Hai mmatoe mok tua sonaꞌ. Anbi hai neekm ein hai mimtau msaꞌ.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Mes Uisneno es reꞌ anhaꞌtain tuaf reꞌ anꞌoer, ma reꞌ nnaben ate maꞌfenaꞌ. Rarit In nhaꞌtain hai neekm ein oras In nreek naiꞌ Titus neem neu kai.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Naiꞌ Titus in amneman naan, anhaꞌtain hai neekm ein. Fin in natoon am nak, oras in nbi naan feꞌe te, hi mhaꞌtain in nekan. Amneen on naan ate, naan anhaꞌtain hai neekm ein amsaꞌ. In natoon amsaꞌ am nak, hi mimnau ma mroim he miteef mok kau, ma hi mmeiꞌ jom batuur nok rasi reꞌ unuꞌ te, njari nbi hi tnaanm ein. In natoon amsaꞌ anmatoom nok hi maim ranan he mturun ma mbaab kau. Es naan ate, au neek ii nmariin.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Au uhiin ꞌak, au surat ahunut reꞌ utoon ki ꞌeik uab maꞌtaniꞌ naan, batuur anmoeꞌ hi neekm ein ansusan. Mes au ka ꞌmeiꞌ jok fa natuin au ꞌtui surat naan. (Te kaah oras naan, au ꞌmeiꞌ jok aꞌkreꞌo, oras au uhiin ꞌak, au surat naan, anmoeꞌ hi neekm ein ansusan, maski raab ahaa.)
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Mes oras ia, au neek ii nmariin. Au ka ꞌmariin fa natuin oras naan hi neekm ein ansusan. Kaah fa, tua! Au ꞌmariin, natuin oras naan, au surat anfuriꞌ ma nkopoꞌ ki he misnaas miꞌko hi saant ein, ma mtebi mfain meu Uisneno. Rarit hi mmanakuꞌ hi saant ein ma misaitan hi rasin reꞌ ka reko fa, ma mituin Uisneno In raan aꞌhonis reꞌ namneo ma namnoon. Fin Uisneno es reꞌ anmoeꞌ ki he mmeiꞌ jom on reꞌ naan. Nok ranan naan, ka hai fa es reꞌ ammoeꞌ ki he mimreuꞌ.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Fin karu hit tmeiꞌ jok atbi hit nekak, tatuin Uisneno In romin naan, hit tasnasab ꞌmoeꞌ maufinu, rarit atteib itfain tatuin raan aꞌhonis reꞌ namneo ma namnoon. Naan nafetin kit taꞌko Uisneno In hukun, rarit hit ka tmoin fa tbi reꞌ he tmeiꞌ jok piut. Mes karu hit tmeiꞌ jok atbi haa hit fefak, naan on reꞌ atoniꞌ pah-pinan ia sin aꞌmoink ein, hit of tamreuꞌ.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Hi mitenab miit! Oras hi mrees au surat naan, au uhiin ꞌak, hi mmeiꞌ jom amsaꞌ. Naan natuin Uisneno In romin. Fin rasi naan anmoeꞌ ki mmeup maꞌtaniꞌ he hi mnoes main rais maufinu miꞌko hi ꞌmonim. Hi mhae msaꞌ mok hi maufinun. Hi mimtau msaꞌ am mak, kais-kaisaꞌ hi mmoeꞌ maufinu mtein. Hi mimnau ma mroim he miteef mok kau, ma mibarab piut he mmoeꞌ rais reko. Hi mibarab amsaꞌ he mhukun tuaf reꞌ nmoꞌe nsaan. Natuin hi mmoeꞌ batuur on naan, es naan ate hi mikninuꞌ. Nok ranan naan, ka tiit fa tuaf es he nasahab ki sanat.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Onaim au ka ꞌtui fa au surat ahunut naan, ꞌeu tuaf reꞌ anmoeꞌ maufinu. Au ka ꞌtui fa msaꞌ ꞌeu tuaf reꞌ napein tuaf naan in maufinu. Mes au ꞌtui surat naan ꞌeu ki, maut he au ururuꞌ ma ukriraꞌ ꞌak, hi uab ein ambi Uisneno In human ma In matan naan, ro tebes. Ma hi mmuiꞌ manekat batuur meu kai.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Areꞌ saaꞌ ein reꞌ ia, anhaꞌtain au nekak.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Au ꞌaikas ꞌiit ki aꞌbi naiꞌ Titus, oras hai miretaꞌ anmatoom nok hi ꞌmoꞌem arekot. Au utoon ee amsaꞌ ꞌak, hi ka mimaeb miit kau fa. Fin areꞌ rasin reꞌ hai mitoon miit ki sin reꞌ naan, ro batuur. Rarit areꞌ rasin reꞌ hai miretaꞌ miit sin ambi naiꞌ Titus naan reꞌ anmatoom nok ki naan, ro batuur amsaꞌ.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Onaim ansuun oras in namnau hi ꞌmoeꞌm ein, ma hi uab ein, in maneekn ee neu ki naꞌbaab on piut. Ma in namnau msaꞌ oras in neit anbi naan, hi mtoup goe meik rais hormaat, mes hi mitenab nok au suurt aan amsaꞌ.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Au neek ii nmariin, natuin au bisa ꞌpirsai ki ꞌbi areꞌ kanan rasi. Onaim au ka ꞌmuiꞌ fa tenab ꞌeu ki ꞌteinꞌ een.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.