Romanos 4
Xwɨyí̵á Gorɨxoyá Sɨŋí̵pɨrɨnɨ (AAK) vs NVT
1 Negɨ́ arɨ́o írɨŋo, Ebɨrɨ́amo —O nene yapɨ imónɨŋorɨnɨ. O xegɨ́ eŋɨ́pɨ nánɨ dɨŋɨ́ nɨmorane “Gorɨxo apimɨ dánɨ ‘Ámá wé rónɨgɨ́áyɨ́rɨnɨ.’ rárarɨŋɨ́rɨ́anɨ?” nɨrɨranéná píoɨ ranɨ́wɨnɨ?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 — ausente —
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 — ausente —
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Nene nɨjɨ́á rɨpɨ imónɨŋwápɨ nánɨ dɨŋɨ́ omoaneyɨ. Ámá wo o xegɨ́ nɨgwɨ́ omɨŋɨ́ éɨ́pɨ nánɨ nɨgwɨ́ wíáná, “Anɨpá wíɨ́pɨrɨnɨ.” yaiwiarɨŋwámanɨ. “Xegɨ́ omɨŋɨ́ éɨ́pɨ nánɨ xɨxenɨ wíɨ́pɨrɨnɨ.” yaiwiarɨŋwárɨnɨ.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Nɨgwɨ́ omɨŋɨ́ yarɨŋwápɨ nánɨ dɨŋɨ́ e nɨyaiwirane aí ámá Gorɨxo “Wé rónɨgɨ́áyɨ́rɨnɨ.” rárarɨŋɨ́yɨ́ nánɨ dɨŋɨ́ nɨmoranéná “Ayɨ́ wigɨ́ egɨ́ápɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ rɨ́a wiarɨnɨ?” wí yaiwipaxɨ́manɨ. Ámá nionɨ gɨ́ eŋɨ́ neánɨrɨ yarɨŋápimɨ dánɨ Gorɨxo “Wé rónɨŋorɨnɨ.” orɨnɨrɨ mé sa omɨ —O ámá ɨ́wɨ́ yarɨgɨ́áyɨ́ xɨ́omɨ dɨŋɨ́ wɨkwɨ́róagɨ́a nɨwɨnɨrɨ́ná ananɨ “Wé rónɨgɨ́áyɨ́rɨnɨ.” rárarɨŋorɨnɨ. Omɨ dɨŋɨ́ nɨwɨkwɨ́rorɨ́náyɨ́, o “Ayɨ́ dɨŋɨ́ nɨkwɨ́roarɨŋagɨ́a nánɨ gɨ́ wé rónɨgɨ́áyɨ́rɨnɨ.” yaiwiárarɨŋɨ́rɨnɨ.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Nionɨ seararɨŋápɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ eŋíná mɨxɨ́ ináyɨ́ Depito yayɨ́ ámá niɨwanɨŋonɨ eŋɨ́ neánɨrɨ píránɨŋɨ́ oemɨnɨrɨ yarɨgɨ́ápimɨ dánɨ marɨ́áɨ, yayɨ́ dɨŋɨ́ wɨkwɨ́roarɨgɨ́ápimɨ dánɨ Gorɨxo “Gɨ́ wé rónɨgɨ́áyɨ́rɨnɨ.” rárɨ́agɨ nánɨ winarɨŋɨ́pɨ nánɨ xwɨyɨ́á bɨ enɨ nɨrɨrɨ re rɨŋɨ́rɨnɨ,
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 “Ámá wigɨ́ rɨkɨkɨrɨ́ó yarɨgɨ́ápɨ Gorɨxo yokwarɨmɨ́ wiiŋɨ́ gɨyɨ́ gɨyɨ́ yayɨ́ owinɨnɨ. Ámá wigɨ́ ɨ́wɨ́ egɨ́ápɨ Gorɨxo rɨxa yokwarɨmɨ́ wiíagɨ nánɨ ámɨ rɨ́wéná xwɨyɨ́á mɨmeárɨnɨpɨ́rɨ́á imónɨgɨ́á gɨyɨ́ gɨyɨ́ yayɨ́ owinɨnɨ.
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Ámá wigɨ́ ɨ́wɨ́ egɨ́ápɨ nánɨ Ámɨnáo rɨxa dɨŋɨ́ peá nɨmorɨ nánɨ ámɨ ‘Sɨpí e eŋorɨ́anɨ?’ mɨwiaiwipa enɨ́áyɨ́ yayɨ́ owinɨnɨ.” Depito e rɨŋɨ́rɨnɨ.
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 “Yayɨ́ ámá Gorɨxo ‘Wé rónɨgɨ́áyɨ́nérɨnɨ.’ urárɨ́ɨ́pimɨ dánɨ winɨpaxɨ́ imónɨŋɨ́pɨ, ayɨ́ ámá iyɨ́ sɨ́mɨ́ sɨ́ó wákwínɨgɨ́áyɨ́nɨ nánɨrɨnɨ.” rɨseaimónarɨnɨ? Sɨ́ó mɨwákwínɨgɨ́áyɨ́ nánɨ enɨ menɨranɨ? Bɨkwɨ́yo xwɨyɨ́á re nɨrɨnɨrɨ eánɨŋɨ́pɨ, “Gorɨxomɨ Ebɨrɨ́amo dɨŋɨ́ wɨkwɨ́róagɨ nánɨ ‘Gɨ́ wé rónɨŋɨ́ worɨnɨ.’ yaiwiárɨŋɨ́rɨnɨ.” nɨrɨnɨrɨ eánɨŋɨ́pɨ nene mɨŋɨ́ iroarɨŋwá eŋagɨ nánɨ re nimónarɨnɨ, “Yayɨ́ apɨ sɨ́ó mɨwákwínɨgɨ́áyɨ́ nánɨ enɨrɨnɨ.” nimónarɨnɨ.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Ebɨrɨ́amo arɨge eŋáná Gorɨxo “Wé rónɨŋorɨnɨ.” rárɨŋɨ́rɨnɨ? Iyɨ́ sɨ́mɨ́ rɨxa sɨ́ó wákwínɨŋɨ́mɨranɨ, sɨnɨ sɨ́ó mɨwákwínɨŋɨ́mɨranɨ? Rɨxa sɨ́ó wákwínɨŋáná marɨ́áɨ, sɨnɨ sɨ́ó mɨwákwínɨŋáná rárɨŋɨ́rɨnɨ.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Ayɨ́ rɨ́wɨ́yonɨ Gorɨxo sekaxɨ́ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Igí weŋɨ́pɨ nainenɨrɨ́ná ‘Nionɨ Gorɨxoyá wonɨrɨ́anɨ?’ yaiwirɨ́a nánɨ iyɨ́ sɨ́mɨ́ sɨ́ó wákwíneɨ.” urɨ́agɨ o dɨŋɨ́ sɨnɨ sɨ́ó mɨwákwínɨŋáná wɨkwɨ́róagɨ nánɨ “Gorɨxo ‘Wé rónɨŋorɨnɨ.’ rárɨŋonɨrɨ́anɨ?” yaiwinɨ nánɨ igí apɨ eŋɨ́rɨnɨ. Ayɨnánɨ Ebɨrɨ́amo ámá iyɨ́ sɨ́mɨ́ sɨ́ó mɨwákwínɨgɨ́á aí Gorɨxomɨ dɨŋɨ́ wɨkwɨ́róagɨ́a nánɨ “Wé rónɨgɨ́áyɨ́rɨnɨ.” rárarɨŋɨ́pɨ nánɨ iwamɨ́ó épeŋo eŋagɨ nánɨ wigɨ́ xiáwo írɨŋónɨŋɨ́ imónɨnɨ.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Sɨ́ó wákwínɨgɨ́áyɨ́ nánɨ enɨ wigɨ́ xiáwo írɨŋónɨŋɨ́ imónɨnɨ. Dɨŋɨ́ mɨwɨkwɨ́ró sɨ́ónɨ wákwínɨgɨ́áyɨ́ marɨ́áɨ, ámá sɨ́ó nɨwákwínɨro aí Ebɨrɨ́amo sɨ́ó mɨwákwínɨŋáná Gorɨxomɨ dɨŋɨ́ wɨkwɨ́roŋɨ́pa axɨ́pɨ wɨkwɨ́roarɨgɨ́áyɨ́ nánɨ enɨ wigɨ́ xiáwo írɨŋónɨŋɨ́ imónɨnɨ.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Ebɨrɨ́amo ŋwɨ́ ikaxɨ́ rɨnɨŋɨ́pimɨ xɨ́darɨŋagɨ nánɨranɨ, oyá iyɨ́ axɨ́pá imónɨgɨ́áyɨ́ xɨ́dɨpɨ́rɨ́á eŋagɨ nánɨranɨ, Gorɨxo xegɨ́ sɨ́mɨmaŋɨ́yo dánɨ “Dɨxɨ́ iyɨ́ axɨ́pá imónɨgɨ́áyɨ́ tɨ́nɨ aŋɨ́ nɨmɨnɨ segɨ́ imónɨnɨ́árɨnɨ.” urɨŋɨ́manɨ. Xɨ́omɨ dɨŋɨ́ wɨkwɨ́róagɨ nánɨ “Wé rónɨŋorɨnɨ.” rárɨrɨ sɨ́mɨmaŋɨ́yo dánɨ e urɨrɨ eŋɨ́rɨnɨ.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Ámá dɨŋɨ́ mɨwɨkwɨ́ró ŋwɨ́ ikaxɨ́ eánɨŋɨ́pimɨnɨ xɨ́darɨgɨ́áyo Gorɨxo Ebɨrɨ́amomɨ sɨ́mɨmaŋɨ́yo dánɨ “E nɨseaiimɨ́árɨnɨ.” urɨŋɨ́pɨ nepa nɨwímearɨ sɨŋwɨrɨyɨ́, ámá Gorɨxomɨ dɨŋɨ́ wɨkwɨ́roarɨgɨ́áyɨ́ surɨ́má ero xwɨyɨ́á Gorɨxo urɨŋɨ́pɨ surɨ́má xwɨ́ánɨ uxewieárɨrɨ epaxɨ́rɨnɨ.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Ayɨ́ rɨpɨ nánɨrɨnɨ. Ámá ŋwɨ́ ikaxɨ́ eánɨŋɨ́pimɨ xɨxenɨ oxɨ́dɨmɨnɨrɨ éɨ́áyɨ́ wigɨ́ nɨwiaíkirɨŋɨ́pimɨ dánɨ Gorɨxo pɨrɨ́ umamonɨ́ápɨ nánɨ yarɨgɨ́árɨnɨ. E nerɨ aí ŋwɨ́ ikaxɨ́ mɨrɨnɨpa eŋánáyɨ́, nɨwiaíkipaxɨ́ imónɨŋɨ́pɨ enɨ menɨnɨ.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Ayɨnánɨ Gorɨxo Ebɨrɨ́amomɨ “Joxɨmɨ dánɨ ámá nɨyonɨ naŋɨ́ wiimɨ́árɨnɨ.” urɨŋɨ́pɨ ámáyo nɨwímearɨ́ná xegɨ́ bɨ mimónɨ́ íníná ámáyo wá nɨwianɨrɨ anɨpá wiiarɨŋápɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ oimónɨrɨ nánɨ ámáyɨ́ nɨ́nɨ xɨ́omɨ dɨŋɨ́ wɨkwɨ́roarɨgɨ́ápimɨ dánɨnɨ owímeanɨrɨ eŋɨ́rɨnɨ. Ŋwɨ́ ikaxɨ́ eánɨŋɨ́pɨ tɨ́gɨ́áyonɨ owímeanɨrɨ eŋɨ́manɨ. Ebɨrɨ́amo Gorɨxomɨ dɨŋɨ́ wɨkwɨ́roŋɨ́pa wɨkwɨ́roarɨgɨ́á gɨyɨ́ gɨyo enɨ owímeanɨrɨ eŋɨ́rɨnɨ. O dɨŋɨ́ wɨkwɨ́roarɨŋwápɨ épeŋo eŋagɨ nánɨ nɨnenenɨyá negɨ́ arɨ́o írɨŋónɨŋɨ́ imónɨŋorɨnɨ.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Bɨkwɨ́yo xwɨyɨ́á rɨpɨ “Gorɨxonɨ ámá gwɨ́ wɨrɨ́ wɨrí obaxɨ́ ayá wí nánɨ xiáwo írɨŋoxɨ imónɨ́wɨnɨgɨnɨrɨ simɨxɨ́ɨnɨ.” nɨrɨnɨrɨ eánɨŋɨ́pɨ nionɨ seararɨŋápɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ imónɨŋagɨ nánɨ rarɨŋɨnɨ. Ayɨnánɨ Gorɨxo —O ámá pegɨ́áyɨ́ ámɨ wiápɨ́nɨmeapɨ́rɨ nánɨ dɨŋɨ́ sɨxɨ́ uyirɨ amɨpí sɨnɨ mimónɨŋɨ́pɨ oimónɨrɨ rɨrɨ yarɨŋo, ayɨ́ orɨnɨ. Ebɨrɨ́amo dɨŋɨ́ wɨkwɨ́roŋo, ayɨ́ axorɨnɨ. Ayɨnánɨ o “E nɨseaiimɨ́árɨnɨ.” urɨŋɨ́pɨ bɨ arɨ́á mikeamonɨnɨ. Sɨnɨ sɨ́mɨmaŋɨ́ e tɨnɨnɨ.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Ebɨrɨ́amo Gorɨxo “Dɨxɨ́ rárɨ́awéyɨ́ obaxɨ́ e imónɨpɨ́rɨ́árɨnɨ.” nɨrɨŋɨ́pɨ xɨxenɨ nɨnímearɨ ámá gwɨ́ wɨrɨ́ wɨrí obaxɨ́yɨ́yá xiáwo írɨŋonɨ imónɨ́ɨmɨgɨnɨrɨ yagɨ́rɨnɨ. E nerɨ Gorɨxo “E nɨseaiimɨ́árɨnɨ.” urɨŋɨ́pɨ nánɨ dɨŋɨ́ nɨmorɨ́ná “ ‘Apimɨ dánɨ xɨxenɨ e nímeanɨ́árɨ́anɨ?’ nɨyaiwirɨ dɨŋɨ́ wikwɨ́ropaxɨ́manɨ.” wimónɨ́agɨ aí nímeáwɨnɨgɨnɨrɨ anɨŋɨ́ Gorɨxomɨ dɨŋɨ́ nɨwɨkwɨ́rorɨ nɨwikwɨ́móa uŋɨnigɨnɨ.
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 E nerɨ xewanɨŋo imónɨŋɨ́pɨ nánɨ dɨŋɨ́ nɨmorɨ́ná “Xwiogwɨ́ nionɨyá 100 nánɨ aŋwɨ e eŋagɨ nánɨ rɨxa yɨ́wɨ́ imónɨŋáonɨrɨ́anɨ?” yaiwirɨ “Gɨ́ apɨxɨ́ Seraí enɨ rɨxa rɨ́paíwɨ́ imónɨŋírɨ́anɨ?” yaiwirɨ nerɨ aiwɨ Gorɨxomɨ dɨŋɨ́ wɨkwɨ́roŋɨ́pɨ bɨ mɨwáramó anɨŋɨ́ ɨ́á nɨxɨra nurɨ
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Gorɨxo xegɨ́ sɨ́mɨmaŋɨ́yo dánɨ “Dɨxɨ́ apɨxɨ́ Seraí niaíwɨ́ wo xɨrɨnɨ́árɨnɨ.” urɨŋɨ́pɨ nánɨ dɨŋɨ́ nɨwɨkwɨ́rorɨ́ná dɨŋɨ́ bɨ bɨ mɨmó omɨ yayɨ́ numerɨ eŋɨ́ neága nurɨ xegɨ́ dɨŋɨ́ wɨkwɨ́roŋɨ́pɨ xaíwɨ́ ɨ́á nɨxɨra uŋɨnigɨnɨ.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Xaíwɨ́ ɨ́á nɨxɨra nurɨ́ná re yaiwiŋɨnigɨnɨ, “Gorɨxo ‘Nɨseaiimɨ́árɨnɨ.’ nɨrɨŋɨ́pɨ e mepaxorɨ́anɨ? Oweoɨ, aga xɨxenɨ e epaxorɨnɨ.” yaiwiŋɨnigɨnɨ.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Ayɨnánɨ Bɨkwɨ́yo nɨrɨnɨrɨ eánɨŋɨ́pa Gorɨxo Ebɨrɨ́amo dɨŋɨ́ e wɨkwɨ́roarɨŋagɨ nɨwɨnɨrɨ nánɨ “ ‘Gɨ́ wé rónɨŋɨ́ worɨ́anɨ?’ yaiwiŋɨnigɨnɨ.”
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Bɨkwɨ́yo dánɨ “ ‘Gɨ́ wé rónɨŋɨ́ worɨ́anɨ?’ yaiwiŋɨnigɨnɨ.” nɨrɨnɨrɨ eánɨŋɨ́pɨ, ayɨ́ Ebɨrɨ́amo nánɨnɨ mɨrɨnɨnɨ.
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Nene dɨŋɨ́ neaimonɨ́a nánɨ enɨ nɨrɨnɨrɨ eánɨnɨ. Gorɨxomɨ —Oyá dɨŋɨ́ tɨ́nɨ Ámɨná Jisaso xwárɨpáyo dánɨ wiápɨ́nɨmeaŋɨ́rɨnɨ. Omɨ dɨŋɨ́ wɨkwɨ́roarɨŋagwɨ nánɨ “Gɨ́ wé rónɨgɨ́áyɨ́rɨnɨ.” rárɨnɨ́ene dɨŋɨ́ neaimonɨ́a nánɨ enɨ nɨrɨnɨrɨ eánɨnɨ.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Negɨ́ ɨ́wɨ́ yarɨŋwápɨ yokwarɨmɨ́ neaiinɨ́a nánɨ rɨdɨyowánɨŋɨ́ wirɨ nene nánɨ “Wé rónɨgɨ́áyɨ́rɨnɨ.” rɨnɨ́a nánɨ xɨ́oyá dɨŋɨ́ tɨ́nɨ xwárɨpáyo dánɨ wiápɨ́nɨmearɨ eŋo, ayɨ́ Jisaso dɨŋɨ́ wɨkwɨ́roarɨŋwáorɨnɨ.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.