Marcos 6
Xwɨyí̵á Gorɨxoyá Sɨŋí̵pɨrɨnɨ (AAK) vs VC
1 Jisaso aŋɨ́ e pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ úáná xegɨ́ wiepɨsarɨŋowa nɨxɨ́da nuro o tɨ́nɨ xegɨ́ aŋɨ́ e nɨrémoro nɨŋweagɨ́asáná
1 Depois, ele partiu dali e foi para a sua pátria, seguido de seus discípulos.
2 rɨxa Sabarɨ́á imónɨŋáná o nurɨ rotú aŋɨ́yo nɨpáwirɨ xwɨyɨ́á Gorɨxoyá uréwapɨyarɨ́ná ámá arɨ́á wíɨ́áyɨ́ sɨrɨ́ nɨpɨkínɨro xwioxɨ́yo dánɨ rɨ́á nɨwóróa nuro re rɨnɨgɨ́awixɨnɨ, “Ro xwɨyɨ́á apɨ ge rɨ́a nɨjɨ́á imónɨgoɨ? Nɨjɨ́á oyá pí nɨjɨ́ápɨ rɨ́a neaíwapɨyarɨnɨ? Emɨmɨ́ o yarɨŋɨ́pɨ arɨge nɨjɨ́á imónɨŋɨ́rɨnɨ? Oweoɨ, re dáŋorɨnɨ. Nenénɨŋɨ́ imónɨnɨ.
2 Quando chegou o dia de sábado, começou a ensinar na sinagoga. Muitos o ouviam e, tomados de admiração, diziam: Donde lhe vem isso? Que sabedoria é essa que lhe foi dada, e como se operam por suas mãos tão grandes milagres?
3 Ámá ro xegɨ́ omɨŋɨ́ sa aŋɨ́ mɨrarɨŋorɨnɨ. Sa Mariaí xewaxorɨnɨ. Xegɨ́ xexɨrɨ́meáowa wigɨ́ yoɨ́ Jemiso tɨ́nɨ Josiso tɨ́nɨ Judaso tɨ́nɨ Saimono tɨ́nɨrɨnɨ. Xexɨrɨ́meáíwa nene tɨ́nɨ enɨ nawínɨ mɨŋweapa reŋoɨ? Arɨge nimónɨrɨ nearéwapɨyarɨnɨ?” nɨrɨga nuro “Arɨ́á mɨwipanɨ.” nɨrɨnɨro wigɨ́ xwioxɨ́yo dánɨ wikɨ́ nɨwóga warɨ́ná
3 Não é ele o carpinteiro, o filho de Maria, o irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? Não vivem aqui entre nós também suas irmãs? E ficaram perplexos a seu respeito.
4 Jisaso xewanɨŋo nánɨ nurɨrɨ́ná wigɨ́ rarɨgɨ́ápɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámá aŋɨ́ mɨdáŋɨ́yɨ́ Gorɨxoyá wɨ́á urókiamoarɨgɨ́áyo arɨ́á umónarɨgɨ́á aí wigɨ́ e dáŋɨ́yɨ́ tɨ́nɨ xexɨrɨ́meáyɨ́ tɨ́nɨ ‘Sa negɨ́ ámáorɨnɨ.’ nɨrɨnɨro arɨ́á umónarɨgɨ́ámanɨ.” nurɨrɨ
4 Mas Jesus disse-lhes: Um profeta só é desprezado na sua pátria, entre os seus parentes e na sua própria casa.
5 e emɨmɨ́ mɨwíwapɨyipaxɨ́ eŋagɨ aí ámá sɨmɨxɨ́ yarɨgɨ́á wíyonɨ wé seáyɨ e nɨwikwiárɨrɨ naŋɨ́ imɨxɨŋɨnigɨnɨ.
5 Não pôde fazer ali milagre algum. Curou apenas alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 E nerɨ́ná o ayɨ́ dɨŋɨ́ mɨwɨkwɨ́ropa nero arɨ́á mumónarɨŋagɨ́a nánɨ ududɨ́ winɨŋɨnigɨnɨ.
6 Admirava-se ele da desconfiança deles. E ensinando, percorria as aldeias circunvizinhas.
7 xegɨ́ wiepɨsarɨŋowa wé wúkaú sɨkwɨ́ waú awamɨ “Awí eánɨ́poyɨ.” nurɨrɨ waú waú xɨxegɨ́nɨ upɨ́rɨ nánɨ nɨkumɨxɨrɨ nɨwárɨrɨ́ná imɨ́óyo mɨxɨ́ umáɨnowárɨpɨ́rɨ eŋɨ́ sɨxɨ́ eánɨŋɨ́ bɨ xɨxegɨ́nɨ eŋɨ́ sɨxɨ́ neámɨxowárɨrɨ
7 Então chamou os Doze e começou a enviá-los, dois a dois; e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos.
8 ŋwɨ́ ikaxɨ́ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Wagwí wagwí aŋɨ́ wíyɨ́ wíyo wáɨ́ nemero ‘Gorɨxoyá xwioxɨ́yo ŋweanɨ́wá aŋwɨ ayo eŋagɨ nánɨ seyɨ́né uyɨ́niɨ́ néra warɨgɨ́ápɨ rɨ́wɨ́mɨnɨ nɨmamoro nɨsanɨro ŋweáɨ́rɨxɨnɨ.’ nurɨrɨ́ná amɨpí wí nɨmeámɨ mupanɨ. Aiwá bɨranɨ, árupiaŋɨ́ wúranɨ, nɨgwɨ́ wowɨ́ bɨranɨ, bɨ nɨmeámɨ mupanɨ. Xoyɨ́wánɨ eraŋɨ́ nurɨga úpoyɨ.
8 Ordenou-lhes que não levassem coisa alguma para o caminho, senão somente um bordão; nem pão, nem mochila, nem dinheiro no cinto;
9 Sɨkwɨ́ sú nɨyínɨro aiwɨ iyɨ́á wúkaú mɨpánɨpanɨ.
9 como calçado, unicamente sandálias, e que se não revestissem de duas túnicas.
10 Wagwí wagwí aŋɨ́ wí e nɨrémorɨ́ná ámá wo ‘Awagwí ananɨ nɨ́wiapɨri sá wépiyɨ.’ earɨ́o o tɨ́nɨnɨ sá nɨwémɨ úisixɨnɨ. Sɨnɨ aŋɨ́ e ikwɨ́rónɨŋɨ́pimɨ nuréwapɨyirɨ́ná aŋɨ́ axiwámɨnɨ sá wéɨ́rɨxɨnɨ.” nurɨrɨ
10 E disse-lhes: Em qualquer casa em que entrardes, ficai nela, até vos retirardes dali.
11 re urɨŋɨnigɨnɨ, “Aŋɨ́ bimɨ soyɨ́né nɨseaipemeámɨ mupa ero arɨ́á mɨseaipa ero éánáyɨ́, aŋɨ́ apimɨ rɨxa pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ nurɨ́ná sɨkwɨ́ sú nɨwirɨro xwɨ́á sikɨ́ yeáyɨ́ xénɨŋɨ́pɨ pɨ́rɨ́ nɨwiaíkiárɨmɨ úɨ́rɨxɨnɨ. Ámá aŋɨ́ apimɨ ŋweáyɨ́ dɨŋɨ́ re yaiwipɨ́rɨ ‘Newanɨŋene ikárɨnɨŋwáyɨ́ nánɨ awaú Gorɨxo nene nánɨ xwɨrɨ́á winɨnɨ nánɨ iyɨ́ rɨyárɨ́iɨ?’ yaiwipɨ́rɨ nánɨ xwɨ́á sikɨ́ sɨkwɨ́yo xénɨŋɨ́pɨ pɨ́rɨ́ wiaíkiárɨ́ɨ́rɨxɨnɨ.” Sekaxɨ́ e urowáráná
11 Se em algum lugar não vos receberem nem vos escutarem, saí dali e sacudi o pó dos vossos pés em testemunho contra ele.
12 wiepɨsarɨŋowa waú waú nɨkumɨxɨnɨmɨ numiro wáɨ́ nura nemeróná repɨyɨ́ re wigɨ́awixɨnɨ, “Seyɨ́né uyɨ́niɨ́ néra warɨgɨ́ápɨ emɨ nɨmoro nɨsanɨro ŋweáɨ́rɨxɨnɨ.” repɨyɨ́ e nurɨro
12 Eles partiram e pregaram a penitência.
13 ámá obaxɨ́yo imɨ́ó rɨ́wɨ́yo nɨrómáná dɨŋɨ́ xɨxéroarɨŋɨ́pɨ mɨxɨ́ numáɨnowára nuro ámá obaxɨ́ sɨmɨxɨ́ wiarɨŋɨ́yo enɨ ranɨ́ tɨ́nɨ gɨ́niɨ́ nɨwiro naŋɨ́ nimɨxa ugɨ́awixɨnɨ.
13 Expeliam numerosos demônios, ungiam com óleo a muitos enfermos e os curavam.
14 Mɨxɨ́ ináyɨ́ Xerotoyɨ rɨnɨŋo Jisasoyá wiepɨsarɨŋowa e néra emearɨ́ná aŋɨ́ nɨyonɨ “Jisaso e yarɨnɨ. E yarɨnɨ.” rɨnarɨŋagɨ́a o arɨ́á nɨwirɨ ŋweaŋáná ámá wí emɨmɨ́ Jisaso yarɨŋɨ́pɨ nánɨ re nɨrɨga ugɨ́awixɨnɨ, “Jono wayɨ́ nɨneameaia wago peŋo ámɨ nɨwiápɨ́nɨmearɨ Jisaso nimónɨrɨ nánɨ emɨmɨ́ apɨ rɨ́a éwapɨ́narɨnɨ?” e nɨrɨga warɨ́ná
14 O rei Herodes ouviu falar de Jesus, cujo nome se tornara célebre. Dizia-se: João Batista ressurgiu dos mortos e por isso o poder de fazer milagres opera nele.
15 ámá wí re nɨrɨga ugɨ́awixɨnɨ, “Iraijao —O xwɨyɨ́á Gorɨxoyá wɨ́á nearókiamoagɨ́á wo sɨnɨ mɨpé yarɨ́ná Gorɨxo nɨwirɨmeámɨ aŋɨ́namɨ nánɨ peyiŋorɨnɨ. O nɨwepɨ́nɨrɨ emɨmɨ́ apɨ rɨ́a yarɨnɨ?” nɨrɨga warɨ́ná ámá wí re nɨrɨga ugɨ́awixɨnɨ, “Gorɨxoyá xwɨyɨ́á eŋíná wɨ́á nearókiamoagɨ́ánɨŋɨ́ imónɨŋɨ́ wo rɨ́anɨ?” nɨrɨga warɨ́ná
15 Uns afirmavam: É Elias! Diziam outros: É um profeta como qualquer outro.
16 mɨxɨ́ ináyɨ́ Xeroto ámá Jisaso nánɨ xwɨyɨ́á xɨxegɨ́nɨ nɨra warɨŋagɨ́a arɨ́á nɨwirɨ aiwɨ re rayiŋɨnigɨnɨ, “Jono wayɨ́ numeaia wago, nionɨ siŋwɨ́ mɨŋɨ́ wákwiŋáo rɨxa nɨwiápɨ́nɨmearɨ emɨmɨ́ apɨ yarɨnɨ.” rayiŋɨnigɨnɨ.
16 Ouvindo isto, Herodes repetia: É João, a quem mandei decapitar. Ele ressuscitou!
17 — ausente —
17 Pois o próprio Herodes mandara prender João e acorrentá-lo no cárcere, por causa de Herodíades, mulher de seu irmão Filipe, com a qual ele se tinha casado.
18 — ausente —
18 João tinha dito a Herodes: Não te é permitido ter a mulher de teu irmão.
19 — ausente —
19 Por isso Herodíades o odiava e queria matá-lo, não o conseguindo, porém.
20 — ausente —
20 Pois Herodes respeitava João, sabendo que era um homem justo e santo; protegia-o e, quando o ouvia, sentia-se embaraçado. Mas, mesmo assim, de boa mente o ouvia.
21 sɨ́á xɨnáí xɨrɨŋɨ́yi imónáná Xerodiasí o aiwá xwé rɨyamɨ́ nɨyárɨmáná ámá ámɨná Gariri pɨropenɨsɨ́yo meŋweagɨ́áwamɨ tɨ́nɨ o xegɨ́ sɨmɨŋɨ́ wínarɨgɨ́á xɨráónɨŋɨ́ imónɨgɨ́áwamɨ tɨ́nɨ o xegɨ́ gapɨmanowamɨ tɨ́nɨ wáɨ́ urepeárɨ́agɨ í sɨŋwɨ́ e nɨwɨnɨrɨ re yaiwiŋɨnigɨnɨ, “Rɨxa gɨ́ oxomɨ yapɨ́ wíwapɨyíáná xewanɨŋo Jonomɨ nɨpɨkinɨŋoɨ.” nɨyaiwirɨ Xeroto tɨ́nɨ ámáowa tɨ́nɨ rɨxa awí neánɨro aiwá narɨ́ná í xegɨ́ xemiáímɨ re urowárɨŋɨnigɨnɨ, “Jíxɨ ápo tɨ́ŋɨ́ e nánɨ nurɨ sɨmɨnɨŋɨ́ eɨ.” urowáráná
21 Chegou, porém, um dia favorável em que Herodes, por ocasião do seu natalício, deu um banquete aos grandes de sua corte, aos seus oficiais e aos principais da Galiléia.
22 í nɨpáwirɨ sɨmɨnɨŋɨ́ yarɨ́ná mɨxɨ́ ináyɨ́ Xeroto tɨ́nɨ ámá o tɨ́nɨ aiwá narɨgɨ́áwa tɨ́nɨ sɨmɨnɨŋɨ́ í yarɨŋɨ́pɨ nánɨ yayɨ́ nɨwinɨrɨ nánɨ Xeroto ímɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Jíxɨ pí pí nánɨ simónɨ́ɨ́pɨ nánɨ yarɨŋɨ́ níáná ananɨ siapɨmɨ́ɨnɨ.” nurɨrɨ
22 A filha de Herodíades apresentou-se e pôs-se a dançar, com grande satisfação de Herodes e dos seus convivas. Disse o rei à moça: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 ámɨ xwɨ́á e dánɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Jíxɨ xwɨ́á nionɨ meŋweaŋápɨ nánɨ ‘Áwɨnɨ e nepayorɨ mɨdánɨ niapeɨ.’ nɨránáyɨ́ ananɨ nɨsiapɨmɨ́ɨnɨ.” uráná
23 E jurou-lhe: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja a metade do meu reino.
24 í nɨpeyearɨ xɨnáímɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Inóke, pí nánɨ yarɨŋɨ́ wimɨnɨréɨnɨ?” uráná xɨnáí re urɨŋɨnigɨnɨ, “Jono wayɨ́ numeaia warɨŋo nánɨ ‘Siŋwɨ́ mɨŋɨ́ nɨwákwirɨ niapeɨ.’ ureɨ.” uráná
24 Ela saiu e perguntou à sua mãe: Que hei de pedir? E a mãe respondeu: A cabeça de João Batista.
25 xemiáí ámɨ mɨ́rɨ́ nɨpáwirɨ mɨxɨ́ ináyomɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Niínɨ re nimónarɨnɨ, ‘Aŋɨ́nɨ Jono wayɨ́ numeaia warɨŋomɨ siŋwɨ́ mɨŋɨ́ nɨwákwirɨ mɨŋo pɨrerɨxɨ́ wɨnamɨ nikwiárɨrɨ nɨmeámɨ nɨbɨrɨ niapeɨ.’ nimónarɨnɨ.” uráná
25 Tornando logo a entrar apressadamente à presença do rei, exprimiu-lhe seu desejo: Quero que sem demora me dês a cabeça de João Batista.
26 o Jono nánɨ dɨŋɨ́ sɨpí nɨwirɨ aiwɨ miáímɨ xwɨ́á e dánɨ ámá o tɨ́nɨ aiwá narɨgɨ́áwa arɨ́á eŋáná urɨŋɨ́pɨ nánɨ ayá nɨwinɨrɨ “Oweoɨ.” murɨpaxɨ́ nɨwimónɨrɨ re eŋɨnigɨnɨ.
26 O rei entristeceu-se; todavia, por causa da sua promessa e dos convivas, não quis recusar.
27 Xegɨ́ sɨmɨŋɨ́ wínarɨŋɨ́ womɨ sekaxɨ́ re urowárɨŋɨnigɨnɨ, “Jonomɨ siŋwɨ́ mɨŋɨ́ nɨwákwirɨ nɨmeámɨ beɨ.” urowáráná o nurɨ kɨrapusɨ́ aŋɨ́yo nɨpáwirɨ e siŋwɨ́ mɨŋɨ́ nɨwákwirɨ pɨrerɨxɨ́yo nikwiárɨrɨ
27 Sem tardar, enviou um carrasco com a ordem de trazer a cabeça de João. Ele foi, decapitou João no cárcere,
28 nɨmeámɨ nɨbɨrɨ miáímɨ mɨnɨ wíáná í nurápɨmɨ nurɨ xɨnáímɨ mɨnɨ wíáná í “Rɨxa riwo rɨpɨkíoɨ?” yaiwiŋɨnigɨnɨ.
28 trouxe a sua cabeça num prato e a deu à moça, e esta a entregou à sua mãe.
29 E éáná Jonoyá wiepɨsarɨŋowa arɨ́á nɨwiro náonɨ nɨménapɨro nɨmeámɨ nuro xwɨ́á weyárɨgɨ́awixɨnɨ. Xeroto Jonomɨ pɨkiŋɨ́ eŋagɨ nánɨ Jisaso rɨ́wɨ́yo emɨmɨ́ yarɨ́ná o re yaiwiagɨ́rɨnɨ, “Nionɨ Jono wayɨ́ numeaia wago siŋwɨ́ mɨŋɨ́ wákwiŋáo nɨwiápɨ́nɨmearɨ ámá Jisasoyɨ rɨnɨŋo nimónɨrɨ emɨmɨ́ rɨ́a yarɨnɨ?” yaiwiagɨ́rɨnɨ.
29 Ouvindo isto, os seus discípulos foram tomar o seu corpo e o depositaram num sepulcro.
30 E yaiwiarɨ́ná ámá Jisaso wáɨ́ urowárɨŋowa ámɨ nɨbɨro o tɨ́nɨ nerɨmeánɨro aŋɨ́ apɨ apimɨ wa emegɨ́ápɨ nánɨ omɨ repɨyɨ́ wiro xwɨyɨ́á amɨpí wa nuréwapɨya emegɨ́ápɨ nánɨ repɨyɨ́ wiro néɨsáná
30 Os apóstolos voltaram para junto de Jesus e contaram-lhe tudo o que haviam feito e ensinado.
31 Jisaso ámá obaxɨ́ omɨ sɨŋwɨ́ wɨnanɨro nánɨ bɨrɨ uro yayarɨŋagɨ́a xɨ́o tɨ́nɨ xegɨ́ wiepɨsarɨŋowa tɨ́nɨ aiwá mɨnɨpaxɨ́ wiarɨŋagɨ nánɨ wiepɨsarɨŋowamɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Nonenɨ ámá dɨŋɨ́ meaŋe nánɨ nurane kikiɨ́á bɨ oŋweaaneyɨ.” nurɨrɨ
31 Ele disse-lhes: Vinde à parte, para algum lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que iam e vinham e nem tinham tempo para comer.
32 ewéyo nɨpɨxemoánɨro wigɨ́pɨ ámá dɨŋɨ́ meaŋe nánɨ warɨ́ná
32 Partiram na barca para um lugar solitário, à parte.
33 ámá wí aŋɨ́ nɨyonɨ dánɨ wenɨŋɨ́ éɨ́áyɨ́ awa ewéyo pwarɨŋagɨ́a nɨwɨnɨro mí nómɨxɨro aŋɨ́nɨ xwɨ́áyo nuro xámɨ nɨrémoro ŋweaŋáná
33 Mas viram-nos partir. Por isso, muitos deles perceberam para onde iam, e de todas as cidades acorreram a pé para o lugar aonde se dirigiam, e chegaram primeiro que eles.
34 Jisaso rɨ́wɨ́yo nɨrémorɨ ewéyo dánɨ nayoarɨ ámá xwé ayá wí epɨ́royɨ́ yárɨŋagɨ́a nɨwɨnɨrɨ ámá ayɨ́ sipɨsipɨ́ xiáwo mayɨ́nɨŋɨ́ nimónɨro píránɨŋɨ́ mɨŋweapaxɨ́ imónɨŋagɨ́a nɨwɨnɨrɨ nánɨ ayá nɨrɨmɨxɨrɨ amɨpí obaxɨ́ nánɨ nuréwapɨya nurɨ
34 Ao desembarcar, Jesus viu uma grande multidão e compadeceu-se dela, porque era como ovelhas que não têm pastor. E começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 nuréwapɨya núɨsáná eŋáná sɨ́ápɨ tɨ́nɨ xegɨ́ wiepɨsarɨŋowa aŋwɨ e nɨbɨro re urɨgɨ́awixɨnɨ, “Rɨxa sɨ́árɨnɨ. Re aŋɨ́ wí mayɨ́ e eŋagɨ nánɨ
35 A hora já estava bem avançada quando se achegaram a ele os seus discípulos e disseram: Este lugar é deserto, e já é tarde.
36 ámá aŋɨ́ amɨ amɨ mɨrɨnɨŋɨ́yo nánɨ numiro aiwá bɨ́ nero nɨpɨ́rɨ nánɨ urowárapeɨ.” urɨ́agɨ́a aí
36 Despede-os, para irem aos sítios e aldeias vizinhas a comprar algum alimento.
37 Jisaso re urɨŋɨnigɨnɨ, “Aiwá nɨpɨ́rɨ nánɨ sewanɨŋoyɨ́né mɨnɨ wípoyɨ.” urɨ́agɨ awa re urɨgɨ́awixɨnɨ, “Aiwá mɨnɨ wianɨ nánɨ nurane bisɨ́kerɨ́á (Aiwá nɨ́nɨ nánɨ nɨrɨrɨ́ná Judayɨ́ bisɨ́kerɨ́áɨ ragɨ́árɨnɨ.) bisɨ́kerɨ́á nánɨ bɨ́ neranéná óɨ́ inɨŋɨ́ 200 mɨnɨ nɨwirane urápanɨréwɨnɨ?” urɨ́agɨ́a
37 Mas ele respondeu-lhes: Dai-lhes vós mesmos de comer. Replicaram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para dar-lhes de comer?
38 o re urɨŋɨnigɨnɨ, “Bisɨ́kerɨ́á ararɨ tɨ́gɨ́oyɨ́nérɨnɨ? Sɨŋwɨ́ wɨnaúpoyɨ.” uráná awa sɨŋwɨ́ nɨwɨnaumɨ nɨbɨro “Bisɨ́kerɨ́á wé wú núnɨ eŋáná peyɨ́ ná waúnɨrɨnɨ.” urɨ́agɨ́a
38 Ele perguntou-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. Depois de se terem informado, disseram: Cinco, e dois peixes.
39 o awamɨ “Ámá nɨyonɨ sekaxɨ́ re urɨ́poyɨ, ‘Aráyo miaúrárɨ́ niga uro éɨ́ nɨŋweaxa uro époyɨ.’ urɨ́poyɨ.” urɨ́agɨ
39 Ordenou-lhes que mandassem todos sentar-se, em grupos, na relva verde.
40 ayɨ́ miaúrárɨ́ niga nurɨ́ná wí ámá 50 miaúrárɨ́ inɨro wí ámá 100 miaúrárɨ́ inɨro néra úáná
40 E assentaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Jisaso re eŋɨnigɨnɨ. Bisɨ́kerɨ́á wé wú núnɨ eŋɨ́pɨ nɨmearɨ peyɨ́ waúnɨ eŋɨ́waú enɨ nɨmearɨ sɨŋwɨ́ aŋɨ́namɨ nanánɨrɨ́ná Gorɨxomɨ aiwápɨ nánɨ yayɨ́ nɨwimáná kɨkwɨrɨmɨ́ néra nurɨ xegɨ́ wiepɨsarɨŋowa yaŋɨ́ wipɨ́rɨ nánɨ mɨnɨ nɨwiayirɨ peyɨ́waú enɨ nororɨ mɨnɨ wiayarɨ́ná wiepɨsarɨŋowa nurápayiro yaŋɨ́ nɨwia nuro
41 Então tomou os cinco pães e os dois peixes e, erguendo os olhos ao céu, abençoou-os, partiu-os e os deu a seus discípulos, para que lhos distribuíssem, e repartiu entre todos os dois peixes.
42 ámá nɨ́nɨ nɨnɨro agwɨ́ ímɨ uyíagɨ
42 Todos comeram e ficaram fartos.
43 kwɨkwɨrɨmɨ́ inɨŋɨ́ e tɨ́ápɨ nɨmeamero peyɨ́ ororómɨ́ inɨŋɨ́ e tɨ́ápɨ enɨ nɨmeamero soxɨ́ ɨ́á wé wúkaú sɨkwɨ́ waúmɨ aumaúmɨ́ nero nɨ́nɨ magwɨ́ miárɨgɨ́awixɨnɨ.
43 Recolheram do que sobrou doze cestos cheios de pedaços, e os restos dos peixes.
44 Ámá oxɨ́ aiwá apɨ nɨgɨ́áwa nɨ́nɨ ayɨ́ ámá 5,000 nɨgɨ́awixɨnɨ.
44 Foram cinco mil os homens que haviam comido daqueles pães.
45 — ausente —
45 Imediatamente ele obrigou os seus discípulos a subirem para a barca, para que chegassem antes dele à outra margem, em frente de Betsaida, enquanto ele mesmo despedia o povo.
46 — ausente —
46 E despedido que foi o povo, retirou-se ao monte para orar.
47 árɨ́wɨyimɨ wiepɨsarɨŋowa sɨnɨ ipíyo áwɨnɨ e ewé nɨmeámɨ warɨ́ná xɨ́o sɨnɨ jɨ́e xwɨ́áyo nɨrómáná
47 À noite, achava-se a barca no meio do lago e ele, a sós, em terra.
48 wɨnɨŋɨnigɨnɨ. Awa eŋɨ́ tɨ́nɨ reaarɨŋagɨ́a aiwɨ imɨŋɨ́ xwé sɨ́mɨ́mɨnɨ nɨxemɨ barɨŋagɨ nánɨ ewé aŋɨ́nɨ mɨyarɨŋagɨ nɨwɨnɨrɨ ipíyo xwɨ́áyónɨŋɨ́ nosaxa nurɨ rɨxa isɨ́á yinɨŋáná xegɨ́ wiepɨsarɨŋowamɨ múrómɨnɨrɨ yarɨ́ná
48 Vendo-os se fatigarem em remar, sendo-lhes o vento contrário, foi ter com eles pela quarta vigília da noite, andando por cima do mar, e fez como se fosse passar ao lado deles.
49 — ausente —
49 À vista de Jesus, caminhando sobre o mar, pensaram que fosse um fantasma e gritaram;
50 — ausente —
50 pois todos o viram e se assustaram. Mas ele logo lhes falou: Tranqüilizai-vos, sou eu; não vos assusteis!
51 awamɨ nɨwímearɨ ewéyo pɨxemoánáná re eŋɨnigɨnɨ. Imɨŋɨ́ enɨ rɨxa pɨ́nɨ wiárɨ́agɨ sɨŋwɨ́ e nɨwɨnɨro dɨŋɨ́ “Imɨŋɨ́ axínánɨ pí nánɨ pɨ́nɨ rɨ́a wiárɨŋoɨ?” dɨŋɨ́ e nɨpɨkínɨro ududɨ́ néra nuro
51 E subiu para a barca, junto deles, e o vento cessou. Todos se achavam tomados de um extremo pavor,
52 Jisaso xámɨ aiwá kwɨkwɨrɨmɨ́ yarɨŋagɨ nɨwɨnɨro aiwɨ dɨŋɨ́ wakɨsɨ́ ninɨrɨŋɨ́pimɨ dánɨ oyá eŋɨ́ eánɨŋɨ́ mí mómɨxɨ́ éɨ́á nánɨ sɨnɨ o nánɨ dɨŋɨ́ ududɨ́ néra ugɨ́awixɨnɨ.
52 pois ainda não tinham compreendido o caso dos pães; os seus corações estavam insensíveis.
53 Dɨŋɨ́ ududɨ́ néra warɨ́ná rɨxa ipíyo jɨ́arɨwámɨnɨ imaŋɨ́ e niwiékɨ́nɨmearo
53 Navegaram para o outro lado e chegaram à região de Genesaré, onde aportaram.
54 ewéyo dánɨ nayoaro gwɨ́ yurárarɨ́ná ámá wí Jisasomɨ rɨxa sɨŋwɨ́ mí nómɨxɨro
54 Assim que saíram da barca, o povo o reconheceu.
55 aŋaŋɨ́nɨ ámá sɨmɨxɨ́ wegɨ́áyɨ́ nánɨ aŋɨ́ ayɨ́ ayo nánɨ numiamoro sɨmɨxɨ́yɨ́ íkwiaŋwɨ́yo nikwiárɨro “Jisaso e ŋweanɨ.” rɨnɨ́e nánɨ nɨmeámɨ nɨbɨro
55 Percorrendo toda aquela região, começaram a levar, em leitos, os que padeciam de algum mal, para o lugar onde ouviam dizer que ele se encontrava.
56 o aŋɨ́ onɨmiá bɨ bimɨranɨ, aŋɨ́ xwé bɨ bimɨranɨ, omɨŋɨ́ inɨŋeranɨ, pwarɨŋagɨ nɨwɨnɨro sɨmɨxɨ́yɨ́ nɨmeámɨ nɨbɨro makerɨ́á imɨxarɨgɨ́e táná ámá sɨmɨxɨ́ gɨyɨ́ oyá rapɨrapɨ́ yínɨŋú sírɨ́wɨ́ mɨ́de amáɨ́ rónanɨro nánɨ waunɨ́ rɨxɨŋɨ́ nurɨro rapɨrapɨ́ sírɨ́wɨ́yo amáɨ́ nɨrónɨrɨ́ná nɨ́nɨ axíná naŋɨ́ egɨ́awixɨnɨ.
56 Onde quer que ele entrasse, fosse nas aldeias ou nos povoados, ou nas cidades, punham os enfermos nas ruas e pediam-lhe que os deixassem tocar ao menos na orla de suas vestes. E todos os que tocavam em Jesus ficavam sãos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.