João 13
Xwɨyí̵á Gorɨxoyá Sɨŋí̵pɨrɨnɨ (AAK) vs NTLH
1 Aiwá sɨ́á Aŋɨ́najo Neamúroagoɨ rɨnɨŋɨ́yi nánɨ sɨnɨ mimɨxɨpa eŋáná Jisaso xwɨ́á tɨ́yo pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ xano tɨ́e nánɨ yinɨ aŋwɨ ayo eŋagɨ nánɨ o nɨjɨ́árɨnɨ. Ámá xɨ́o xegɨ́ imónɨgɨ́áyo dɨŋɨ́ sɨxɨ́ nuya nɨbɨ́ɨsáná xɨ́o pene nánɨ aí nuya uŋɨnigɨnɨ.
1 Faltava somente um dia para a Festa da Páscoa . Jesus sabia que tinha chegado a hora de deixar este mundo e ir para o Pai. Ele sempre havia amado os seus que estavam neste mundo e os amou até o fim.
2 Sɨ́ápɨ tɨ́nɨ xɨ́o tɨ́nɨ wiepɨsarɨŋowa tɨ́nɨ aiwá apɨ nanɨro nánɨ awí neánɨmáná Obo re eŋɨnigɨnɨ. Saimonomɨ xewaxo Isɨkariotɨ dáŋɨ́ Judaso nurɨ Jisaso nánɨ mɨyɨ́ ourɨnɨrɨ dɨŋɨ́ nɨwɨkwɨ́rómáná eŋáná
2 Jesus e os seus discípulos estavam jantando. O Diabo já havia posto na cabeça de Judas, filho de Simão Iscariotes, a ideia de trair Jesus.
3 Jisaso xegɨ́ xano amɨpí nɨ́nɨ ɨ́ánɨŋɨ́ wiepɨ́xɨ́niasiŋɨ́ eŋagɨ nánɨ nɨjɨ́á imónɨrɨ Gorɨxo tɨ́ámɨnɨ bɨŋɨ́pɨ nánɨ nɨjɨ́á imónɨrɨ ámɨ xɨ́o tɨ́ámɨnɨ unɨ́ápɨ nánɨ enɨ nɨjɨ́á imónɨrɨ nerɨ nánɨ
3 Jesus sabia que o Pai lhe tinha dado todo o poder. E sabia também que tinha vindo de Deus e ia para Deus.
4 aiwá narɨgɨ́e dánɨ nɨwiápɨ́nɨmearɨ xegɨ́ rapɨrapɨ́ e pánɨŋɨ́yɨ́ nɨpírárɨmáná roarɨxɨ́ wú nɨmearɨ írɨŋɨ́yo nɨkɨ́kɨyinɨmáná
4 Então se levantou, tirou a sua capa , pegou uma toalha e amarrou na cintura.
5 iniɨgɨ́ pɨrerɨxɨ́ wɨnamɨ niwayɨmorɨ wiepɨsarɨŋowamɨ sɨkwɨ́ sosɨ́áyo igɨ́á nɨweáa nurɨ roarɨxɨ́ kɨ́kɨyinɨŋú tɨ́nɨ nɨkwɨ́ra nurɨ
5 Em seguida pôs água numa bacia e começou a lavar os pés dos discípulos e a enxugá-los com a toalha.
6 rɨxa Saimonɨ Pitaomɨ wimɨnɨrɨ yarɨ́ná re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámɨnáoxɨnɨ, joxɨ gɨ́ sɨkwɨ́yo igɨ́á neámɨnɨrɨ rɨyarɨŋɨnɨ?” urɨ́agɨ
6 Quando chegou perto de Simão Pedro, este lhe perguntou: — Vai lavar os meus pés, Senhor?
7 Jisaso re urɨŋɨnigɨnɨ, “Nionɨ simɨ́pɨ nánɨ agwɨ joxɨ majɨ́á nimónɨrɨ aiwɨ rɨ́wéná ‘E níwapɨyimɨnɨrɨ rɨ́a eŋɨnigɨnɨ?’ nɨyaiwirɨ nɨjɨ́á imónɨrɨ́árɨnɨ.” urɨ́agɨ
7 Jesus respondeu:
8 Pitao re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ná rɨ́wɨ́yo aiwɨ joxɨ gɨ́ sɨkwɨ́yo wí igɨ́á nearɨ́á menɨnɨ.” urɨ́agɨ Jisaso re urɨŋɨnigɨnɨ, “Nionɨ dɨxɨ́ sɨkwɨ́yo igɨ́á mɨreapa nerɨ́náyɨ́, joxɨ nionɨ tɨ́nɨ nawínɨ kumɨxɨnɨpaxɨ́ mimónɨŋɨnɨ.” urɨ́agɨ
8 — O senhor nunca lavará os meus pés! — disse Pedro.
9 Saimonɨ Pitao re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámɨnáoxɨnɨ, sɨkwɨ́yonɨ igɨ́á mɨneapanɨ. Gɨ́ wéyo tɨ́nɨ mɨŋɨ́yo tɨ́nɨ aí igɨ́á neaɨ.” urɨ́agɨ
9 — Então, Senhor, não lave somente os meus pés; lave também as minhas mãos e a minha cabeça! — pediu Simão Pedro.
10 Jisaso re urɨŋɨnigɨnɨ, “Igɨ́á eánɨŋɨ́ go go kíyɨ́ bɨ meŋagɨ nánɨ sa sɨkwɨ́yonɨ igɨ́á eánɨpaxɨ́ imónɨnɨ. Soyɨ́né kíyɨ́ bɨ meŋagɨ aiwɨ noyɨ́nénɨ marɨ́á.” urɨŋɨnigɨnɨ.
10 Aí Jesus disse:
11 Xɨ́o nánɨ mɨyɨ́ wurɨno nánɨ nɨjɨ́á nimónɨrɨ nánɨ “Noyɨ́nénɨ kíyɨ́ mayoyɨ́némanɨ.” urɨŋɨnigɨnɨ.
11 Jesus sabia quem era o traidor. Foi por isso que disse: “Todos menos um.”
12 Rɨxa sɨkwɨ́yo igɨ́á nɨweáa núɨsáná xegɨ́ rapɨrapɨ́ nɨmearɨ nɨyínɨrɨ aiwá narɨgɨ́e ámɨ éɨ́ nɨŋwearɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Nionɨ seaíápɨ nánɨ dɨŋɨ́ ‘Ayɨ́ nánɨ rɨ́a neaiarɨnɨ?’ rɨmoŋoɨ?
12 Depois de lavar os pés dos seus discípulos, Jesus vestiu de novo a capa, sentou-se outra vez à mesa e perguntou:
13 Soyɨ́né ‘Nearéwapɨyarɨŋoxɨnɨ́ nɨrɨro ‘Ámɨnáoxɨnɨ́ nɨrɨro yarɨgɨ́árɨnɨ. E imónɨŋáonɨ eŋagɨ nánɨ e nɨnɨrɨróná xɨxenɨ nɨrarɨgɨ́árɨnɨ.
13 Vocês me chamam de “Mestre” e de “Senhor” e têm razão, pois eu sou mesmo.
14 Nionɨ Ámɨnáonɨ imónɨrɨ searéwapɨyarɨŋáonɨ imónɨrɨ eŋagɨ aiwɨ segɨ́ sɨkwɨ́ sosɨ́áyo igɨ́á seaeáɨnɨ. Ayɨnánɨ soyɨ́né enɨ segɨ́ sɨkwɨ́yo xɨxe igɨ́á eánɨ́ɨ́rɨxɨnɨ.
14 Se eu, o Senhor e o Mestre, lavei os pés de vocês, então vocês devem lavar os pés uns dos outros.
15 Nionɨ rɨxa sɨŋwepɨgɨ́ seaíwapɨyíagɨ nánɨ nionɨ seaíápa soyɨ́né enɨ axɨ́pɨ e niga úɨ́rɨxɨnɨ.
15 Pois eu dei o exemplo para que vocês façam o que eu fiz.
16 Aga nepa seararɨŋɨnɨ. Ámá xɨnáínɨŋɨ́ nimónɨrɨ omɨŋɨ́ wiiarɨŋɨ́yɨ́ go xegɨ́ bosomɨ seáyɨ e wimónarɨŋɨ́rɨnɨ? Xwɨyɨ́á yaŋɨ́ wiowárɨŋo enɨ urowárɨŋomɨ seáyɨ e wimónarɨŋɨ́ranɨ?” nurɨrɨ
16 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: o empregado não é mais importante do que o patrão, e o mensageiro não é mais importante do que aquele que o enviou.
17 re urɨŋɨnigɨnɨ, “Soyɨ́né nionɨ sɨŋwepɨgɨ́ seaíwapɨyíá apɨ nánɨ nɨjɨ́á nimónɨro xɨxenɨ nerɨ́náyɨ́, yayɨ́ seainɨpaxɨ́ seaímeanɨ́árɨnɨ.
17 Já que vocês conhecem esta verdade, serão felizes se a praticarem.
18 Nionɨ noyɨ́nénɨ nánɨ mɨseararɨŋɨnɨ. Searɨ́peárɨŋáoyɨ́né imónɨgɨ́ápɨ nánɨ nionɨ nɨjɨ́á aiwɨ Bɨkwɨ́yo re nɨrɨnɨrɨ eánɨŋɨ́ rɨpɨ, ‘Ámá nionɨ tɨ́nɨ aiwá nawínɨ narɨgwɨ́ío nionɨ xopɨrárɨ́ nimɨnɨrɨ sɨkwɨ́ nɨmɨ́eyoarɨ sosɨ́á neanɨ́árɨnɨ.’ nɨrɨnɨrɨ eánɨŋɨ́pɨ xɨxenɨ imónɨ́wɨnɨgɨnɨrɨ noyɨ́nénɨ searɨ́peaŋárɨnɨ.
18 — Não estou falando de vocês todos; eu conheço aqueles que escolhi. Pois tem de se cumprir o que as
19 Soyɨ́né amɨpí rɨ́wɨ́yo imónɨnɨ́pɨ imónarɨŋagɨ nɨwɨnɨróná ‘Ayɨ́ orɨ́anɨ?’ niaiwipɨ́rɨ nánɨ agwɨ re dánɨ amɨpí sɨnɨ mimónɨpa éɨ́mɨ áwaŋɨ́ seararɨŋɨnɨ.
19 Digo isso a vocês agora, antes que aconteça, para que, quando acontecer, vocês creiam que “
20 Aga nepa seararɨŋɨnɨ. Ámá nionɨ urowárarɨŋáyo umímɨnɨpɨ́rɨ́á gɨyɨ́ gɨyɨ́ nionɨ enɨ nɨmímɨnarɨŋoɨ. Nionɨ nɨmímɨnɨpɨ́rɨ́áyɨ́ nɨrowárénapɨŋomɨ enɨ umímɨnarɨŋoɨ.” urɨŋɨnigɨnɨ.
20 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: quem receber aquele que eu enviar estará também me recebendo; e quem me recebe recebe aquele que me enviou.
21 Jisaso e nurɨ́ɨsáná dɨŋɨ́ rɨ́á uxéagɨ sɨŋánɨ áwaŋɨ́ nurɨrɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Aga nepa seararɨŋɨnɨ. Soyɨ́né woxɨ mɨyɨ́ nurɨnɨŋoɨ.” urɨ́agɨ
21 Depois de dizer isso, Jesus ficou muito aflito e declarou abertamente aos discípulos:
22 xegɨ́ wiepɨsarɨŋowa o rɨ́o nánɨ majɨ́á eŋagɨ́a nánɨ kɨ́kɨ́mí nimónɨro sɨŋwɨ́ nainega nuróná
22 Então eles olharam uns para os outros, sem saber de quem ele estava falando.
23 wiepɨsarɨŋowa wo —O Jisaso xɨ́o dɨŋɨ́ sɨxɨ́ uyiŋorɨnɨ. O xɨ́o tɨ́ŋɨ́ e aŋwɨ e éɨ́ ŋweaŋagɨ nánɨ
23 Ao lado de Jesus estava sentado um deles, a quem Jesus amava.
24 Saimonɨ Pitao omɨ sɨ́mɨmajɨ́ó nɨwirɨ́ná rénɨŋɨ́ urɨŋɨnigɨnɨ, “Joxɨ yarɨŋɨ́ nɨwirɨ ámá xɨ́o rɨ́o nánɨ áwaŋɨ́ reɨ.” Énɨŋɨ́ urɨ́agɨ
24 Simão Pedro fez um sinal para ele e disse: — Pergunte de quem o Mestre está falando.
25 wiepɨsarɨŋo xɨ́o tɨ́ámɨnɨ nɨkɨnɨmónaumáná yarɨŋɨ́ re wiŋɨnigɨnɨ ‘Ámɨnáoxɨnɨ, joxɨ rɨ́o, ayɨ́ gorɨnɨ?’ urɨ́agɨ
25 Então aquele discípulo chegou mais perto de Jesus e perguntou: — Senhor, quem é ele?
26 Jisaso re urɨŋɨnigɨnɨ, “Aiwápimɨ múyo neagwirɨ wimo, ayɨ́ orɨnɨ.” nurɨmáná aiwápɨ múyo neagwirɨ Isɨkariotɨ dáŋɨ́ Saimonomɨ xewaxo Judasomɨ mɨnɨ wiŋɨnigɨnɨ.
26 — É aquele a quem vou dar um pedaço de pão passado no molho! — respondeu Jesus. Em seguida pegou um pedaço de pão, passou no molho e deu a Judas, filho de Simão Iscariotes.
27 Mɨnɨ wíáná Seteno Judasomɨ dɨŋɨ́ xɨxéróagɨ Jisaso re urɨŋɨnigɨnɨ, “Joxɨ erɨ́pɨ aŋɨ́nɨ eɨ.” urɨ́agɨ aí
27 E assim que Judas recebeu o pão, Satanás entrou nele. Então Jesus disse a Judas:
28 xɨ́o tɨ́nɨ aiwá narɨgɨ́áwa o Judaso e oenɨrɨ urɨ́ɨ́pɨ nánɨ majɨ́á nero
28 Nenhum dos que estavam à mesa entendeu por que Jesus disse isso.
29 wí dɨŋɨ́ re yaiwigɨ́awixɨnɨ, “Judaso nɨgwɨ́ wowɨ́ xɨrɨŋo eŋagɨ nánɨ re rɨ́a urɨŋoɨ, ‘Aiwá Aŋɨ́najɨ́ Neamúroagɨ́ rɨpɨ nánɨ nanɨ́pɨ joxɨ bɨ́ neaiɨ.’ rɨ́a urɨŋoɨ? ‘Uyípeayɨ́yo arɨrá wimɨnɨrɨ nánɨ amɨpí bɨ mɨnɨ wiɨ.’ rɨ́a urɨŋoɨ?” yaiwiarɨ́ná
29 Como era Judas que tomava conta da bolsa do dinheiro, alguns pensaram que Jesus tinha mandado que ele comprasse alguma coisa para a festa ou desse alguma ajuda aos pobres.
30 Judaso, múyo neagwirɨ wíɨ́pɨ nurápanɨmo árɨ́wɨyimɨ peyeaŋɨnigɨnɨ.
30 Judas recebeu o pão e saiu logo. E era noite.
31 O rɨxa peyeááná Jisaso re rɨŋɨnigɨnɨ, “Ámá imónɨŋáonɨ rɨxa seáyɨ e imónɨ́agɨ ámáyɨ́ sɨŋwɨ́ nanɨpɨ́rɨ rɨxa rínárɨnɨ. Nionɨ e éagɨ nɨnanɨrɨ́ná Gorɨxoyá eŋɨ́ sɨxɨ́ eánɨŋɨ́pɨ nánɨ enɨ nɨjɨ́á imónɨpɨ́ráoɨ.
31 Quando Judas saiu, Jesus disse:
32 Nionɨ e nimónɨrɨŋɨ́pimɨ dánɨ Gorɨxoyá eŋɨ́ eánɨŋɨ́ sɨŋánɨ nimónɨrɨ́náyɨ́, nionɨ enɨ seáyɨ e nɨnimɨxɨrɨ nɨniinɨŋoɨ.
32 E, se por meio dele a natureza gloriosa de Deus for revelada, então Deus revelará em si mesmo a natureza divina do Filho do Homem. E Deus fará isso agora mesmo.
33 Gɨ́ niaíwoyɨ́né, sɨnɨ soyɨ́né tɨ́nɨ bɨ onɨmiápɨ ŋweámɨ́ɨnɨ. Soyɨ́né nionɨ nánɨ pɨ́á nipɨ́rɨ́á eŋagɨ aiwɨ negɨ́ Judayo re urɨŋápa, ‘Nionɨ umɨ́aé soyɨ́né enɨ wí upaxɨ́ menɨnɨ.’ urɨŋápa agwɨ soyɨ́né enɨ axɨ́pɨ seararɨŋɨnɨ.” nurɨrɨ
33 Meus filhos, não vou ficar com vocês por muito tempo. Vocês vão me procurar, mas eu digo agora o que já disse aos líderes judeus: vocês não podem ir para onde eu vou.
34 re urɨŋɨnigɨnɨ, “Nionɨ ŋwɨ́ ikaxɨ́ sɨŋɨ́ bɨ osearɨmɨnɨ. Nionɨ dɨŋɨ́ sɨxɨ́ seayarɨŋápa soyɨ́né enɨ axɨ́pɨ xɨxe dɨŋɨ́ sɨxɨ́ yinɨ́ɨ́rɨxɨnɨ.
34 Eu lhes dou este novo mandamento: amem uns aos outros. Assim como eu os amei, amem também uns aos outros.
35 Sewanɨŋoyɨ́né dɨŋɨ́ sɨxɨ́ xɨxe nɨyinɨrɨ́náyɨ́, ámá sɨŋwɨ́ nɨseanɨro re seaiaiwipɨ́rɨ́árɨnɨ, ‘Oyá wiepɨsiŋowarɨ́anɨ?’ seaiaiwipɨ́rɨ́árɨnɨ.” urɨŋɨnigɨnɨ.
35 Se tiverem amor uns pelos outros, todos saberão que vocês são meus discípulos.
36 Saimonɨ Pitao re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámɨnáoxɨnɨ, joxɨ gɨmɨ umɨnɨrɨ nánɨ neararɨŋɨnɨ?” urɨ́agɨ Jisaso re urɨŋɨnigɨnɨ, “Agwɨ nionɨ ume agwɨ joxɨ wí mɨnɨxɨ́dɨpaxɨ́ eŋagɨ aí rɨ́wéná joxɨ ananɨ nɨxɨ́dɨrɨ́árɨnɨ.” urɨ́agɨ
36 Simão Pedro perguntou a Jesus: — Senhor, para onde é que o senhor vai? Jesus respondeu:
37 Pitao re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámɨnáoxɨnɨ, pí nánɨ ‘Agwɨ joxɨ mɨnɨxɨ́dɨpaxɨ́rɨnɨ.’ nɨrarɨŋɨnɨ? Joxɨ éɨ́ rɨmínɨmɨnɨrɨ nánɨ yarɨ́ná nionɨ nɨpɨkirɨ́náyɨ́, ananɨrɨnɨ.” urɨ́agɨ
37 Pedro tornou a perguntar: — Senhor, por que eu não posso segui-lo agora? Eu estou pronto para morrer pelo senhor!
38 Jisaso re urɨŋɨnigɨnɨ, “Joxɨ nepa nionɨ éɨ́ nɨmínɨrɨ nánɨ rɨpɨkipaxoxɨranɨ? Aga nepa rɨrarɨŋɨnɨ, ‘Karɨ́karɨ́ sɨnɨ rɨ́aiwá mɨrɨpa eŋáná joxɨ biaú bɨ nionɨ nánɨ “O nánɨ nionɨ majɨ́árɨnɨ.” rɨrɨ́ɨnɨ.’ rɨrarɨŋɨnɨ.” urɨŋɨnigɨnɨ.
38 — Está mesmo? — perguntou Jesus. — Pois eu afirmo a você que isto é verdade: antes que o galo cante, você dirá três vezes que não me conhece.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.