Atos 28
Xwɨyí̵á Gorɨxoyá Sɨŋí̵pɨrɨnɨ (AAK) vs VC
1 Nene wo manɨ́nɨ́ nɨnenenɨ imaŋɨ́ e niwiékɨ́nɨmeámáná ámá e dáŋɨ́yɨ́ “Pɨrɨŋwɨ́ rɨyi xegɨ́ yoɨ́ Morɨtaɨ rɨnɨŋɨ́yirɨnɨ.” rarɨŋagɨ́a arɨ́á nɨwirane roŋáná
1 Estando já salvos, soubemos então que a ilha se chamava Malta.
2 ayɨ́ none neaiapanɨro nánɨ ayá tɨ́nɨ nero iniá anɨŋɨ́ siyamɨ́ó erɨ imɨŋɨ́ rɨrɨ yarɨŋagɨ nánɨ rɨ́á nikeámáná nɨnenenɨ nɨneaipemeámɨ nuro rɨ́á tɨ́ŋɨ́ e neawárɨ́agɨ́a aí
2 Os indígenas trataram-nos com extraordinária benevolência. Acenderam uma grande fogueira e em torno dela nos recolheram, em vista da chuva que caía e do frio que fazia.
3 Poro rɨ́á kɨrɨŋɨ́ bia awí nearɨ sarɨ́wá nerɨ nɨmeáa nɨbɨrɨ rɨ́á ikeaárarɨ́ná re eŋɨnigɨnɨ. Weaxɨ́á wo rɨ́á usínɨ́agɨ nɨrémɨmeámɨ nɨ́wiapɨrɨ Poroyá wéyo sidɨŋɨ́ norɨ rɨrɨwiŋɨnigɨnɨ.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e o pôs na fogueira. Nisto uma víbora, que fugira ao fogo, mordeu-lhe a mão.
4 Rɨrɨwíagɨ wé éɨ́ mɨxeááná sidɨro sɨnɨ yekwɨroŋagɨ ámá pɨrɨŋwɨ́ ayimɨ dáŋɨ́yɨ́ sɨŋwɨ́ e nɨwɨnɨro wiwɨnɨ re rɨnɨgɨ́awixɨnɨ, “Ámá ro rawɨrawáyo mɨnamío aí ámá pɨkíxwɨrɨ́ó eŋɨ́ worɨ́anɨ? Ayɨnánɨ ŋwɨ́á aŋɨ́namɨ dáŋɨ́ imónɨgɨ́áyɨ́ ‘Xe sɨŋɨ́ mupa oenɨ.’ yaiwiarɨgɨ́ápimɨ dánɨ weaxɨ́á sidɨŋɨ́ rɨ́a oŋoɨ?” rɨnɨ́agɨ́a aiwɨ
4 Quando os indígenas viram a serpente pendendo da sua mão, diziam uns aos outros: Sem dúvida, este homem é homicida, pois, tendo escapado ao mar, a justiça não o deixa viver.
5 Poro weaxɨ́áomɨ wɨwiɨ́á nɨrorɨ rɨ́á nikeaárɨmáná rɨ́nɨŋɨ́ bɨkwɨ onɨmiápɨ aí mɨwinɨŋɨnigɨnɨ.
5 Ele, porém, sacudindo a víbora no fogo, não sofreu mal algum.
6 Rɨ́nɨŋɨ́ bɨkwɨ onɨmiápɨ aí mɨwinɨ́agɨ aiwɨ ámá ayɨ́ “O xegɨ́ wé rɨxa nɨmɨnɨnɨŋoɨ.” yaiwiro “Rɨxa nɨpiérorɨ pɨyɨ́ nenɨŋoɨ.” yaiwiro nero nánɨ sɨŋwɨ́ nɨwɨnɨro nɨŋwearo ayá wí sɨŋwɨ́ nɨwɨnɨro nɨŋweagɨ́asáná “Sɨpí apɨ wímeanɨŋoɨ.” yaiwiarɨgɨ́ápɨ mɨwímeáagɨ nɨwɨnɨróná ámɨ dɨŋɨ́ sɨŋɨ́ bɨ nɨmoro re nɨrɨga ugɨ́awixɨnɨ, “Ámá ro ŋwɨ́á aŋɨ́namɨ dáŋɨ́ imónɨŋɨ́yɨ́ worɨ́anɨ?” nɨrɨga ugɨ́awixɨnɨ.
6 Julgavam os indígenas que ele viesse a inchar, e que subitamente caísse morto. Mas, depois de esperarem muito tempo, vendo que não lhe acontecia mal nenhum, mudaram de parecer e disseram: Ele é um deus.
7 None iwiékɨ́nɨmeáwaé ámá pɨrɨŋwɨ́ apimɨ ámá nɨyonɨ seáyɨ e nimónɨrɨ meŋweaŋoyá omɨŋɨ́ bɨ inɨŋɨ́ erɨnɨ. O xegɨ́ yoɨ́ Pabɨriasoyɨ rɨnɨŋorɨnɨ. O yayɨ́ nɨneairɨ nɨneaipemeámɨ nurɨ none sɨ́á wɨyaú wɨyi o tɨ́nɨ nɨŋwearane míraŋɨ́ neaiarɨ́ná
7 Havia na vizinhança sítios pertencentes ao principal da ilha, chamado Públio. Este homem nos hospedou por três dias em sua casa, tratando-nos bem.
8 Pabɨriasomɨ xano rɨ́á pɨrɨ́ wiayirɨ agwɨ́ xoxɨ́ urorɨ wiarɨŋagɨ nánɨ “O sɨmɨxɨ́ wenɨ.” rarɨŋagɨ́a Poro arɨ́á e nɨwirɨ o weŋe nánɨ nurɨ nɨpáwirɨ Gorɨxomɨ yarɨŋɨ́ nɨwimáná wé seáyɨ e nɨwikwiárɨrɨ naŋɨ́ imɨxɨŋɨnigɨnɨ.
8 Ora, o pai desse Públio achava-se acamado com febre e sofrendo de disenteria. Paulo foi visitá-lo e, orando e impondo-lhe as mãos, sarou-o.
9 Naŋɨ́ nimɨxɨmáná eŋáná ámá pɨrɨŋwɨ́ apimɨ ŋweagɨ́á sɨmɨxɨ́ yarɨgɨ́áyɨ́ nɨ́nɨ Poro omɨ naŋɨ́ imɨxɨ́ɨ́pɨ nánɨ arɨ́á nɨwiro o tɨ́ŋɨ́ e nánɨ bayarɨ́ná naŋɨ́ imɨmɨxɨmɨ́ eŋɨnigɨnɨ.
9 Depois desse fato, vieram ter com ele todos os habitantes da ilha que se achavam doentes, e foram curados. Tiveram assim conosco toda sorte de considerações e,
10 E yarɨ́ná ámá ayɨ́ wéyo nɨneamero aiwá amɨpí naŋɨ́ bɨ nɨneaiapa nuro none rɨxa pɨrɨŋwɨ́ apimɨ pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ wanɨrɨ yarɨ́ná óɨ́ e sɨpɨxɨ́yo nuranéná aiwá nanɨ́wá nánɨ anɨpá bɨ neaiapowárɨgɨ́awixɨnɨ.
10 quando estávamos para navegar, proveram-nos do que era necessário.
11 None pɨrɨŋwɨ́ apimɨ emá waú wo ŋweaŋwáone sɨpɨxɨ́ Arekɨsadɨria dáŋɨ́ wo —Rawɨrawá xwiogwɨ́ nánɨ sɨwɨ́á yiŋagɨ nánɨ pɨrɨŋwɨ́ apimɨ e nɨŋweaŋɨsáná umɨnɨrɨ yarɨŋorɨnɨ. O sɨpɨxɨ́ sɨ́mɨ́ ikayɨ́wɨ́ tɨ́nɨ imɨxɨnɨŋɨ́pɨ ámá ayáɨ́ waúnɨŋɨ́ sɨpɨxomɨ sɨ́mɨ́ e imɨxɨnɨŋorɨnɨ. Sɨpɨxomɨ nɨpɨxemoánɨrane pɨrɨŋwɨ́ apimɨ pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ nurane
11 Ao termo de três meses, embarcamos num navio de Alexandria, que havia passado o inverno na ilha. Este navio levava por insígnias os Dióscuros.
12 aŋɨ́ yoɨ́ Sairakusɨyɨ rɨnɨŋɨ́pimɨ niwiékɨ́nɨmearane sɨ́á wɨyaú wɨyi e weŋwáone
12 Fizemos escala em Siracusa, onde ficamos três dias.
13 ámɨ sɨpɨxomɨ nɨpɨxemoánɨrane nɨyakía nurane aŋɨ́ yoɨ́ Rijiamɨyɨ rɨnɨŋɨ́pimɨ nɨrémorane e sá weŋwáone wɨ́ápɨ tɨ́nɨ imɨŋɨ́ rawɨrawá tɨ́ŋɨ́mɨ dánɨ yaparɨŋagɨ nɨwɨnɨrane sɨpɨxomɨ nɨmeámɨ nurane omɨ sá weŋwáone wɨ́ápɨ tɨ́nɨ sɨmɨnɨ́ rɨwoŋɨ́ yoɨ́ Putioraiyɨ rɨnɨŋɨ́wámɨ nɨrémorane nayoámáná
13 De lá, seguindo a costa, atingimos Régio. No dia seguinte, soprava o vento sul e chegamos em dois dias a Pozzuoli.
14 re yaiwiŋwanigɨnɨ, “Ámá Jisaomɨ dɨŋɨ́ nɨwɨkwɨ́roro nánɨ nɨrɨxɨ́meá imónɨgɨ́áyɨ́ aŋɨ́ rɨpimɨ re wí rɨ́a ŋweaŋoɨ?” nɨyaiwirane pɨ́á nerane wí tɨ́nɨ rɨxa nerɨmeánɨrane ayɨ́ “Sɨ́á wé wɨ́úmɨ dáŋɨ́ waú nene tɨ́nɨ ananɨ re ŋweapaxɨ́ranɨ?” nearɨ́agɨ́a ayɨ́ tɨ́nɨ wínɨyɨ́ nearɨ́ápa e ŋweaŋwanigɨnɨ. Apɨ apɨ néra nɨbɨ́wasáná Romɨ aŋɨ́ tɨ́ŋɨ́ e rémoŋwanigɨnɨ.
14 Ali encontramos irmãos que nos rogaram que ficássemos na sua companhia sete dias. Em seguida, nos dirigimos a Roma.
15 Romɨyo ŋweagɨ́á nɨrɨxɨ́meá imónɨgɨ́áyɨ́ wí none nánɨ “Awa óɨ́yimɨ barɨŋoɨ.” rɨnarɨŋagɨ́a arɨ́á nɨwiro óɨ́ e owirɨmeaaneyɨnɨro nɨbɨróná wí aŋɨ́ Apiasɨ tɨ́ŋɨ́ e makerɨ́á imɨxarɨgɨ́e awí roro wí Ámá Aŋɨ́ Mɨdáŋɨ́ Nɨbɨro Sá Wearɨgɨ́iwá Wíkaú Wiwáyɨ rɨnɨŋɨ́pɨ tɨ́ŋɨ́ e awí roro egɨ́áyo Poro sɨŋwɨ́ nɨwɨnɨrɨ́ná Gorɨxomɨ yayɨ́ numerɨ dɨŋɨ́ sɨxɨ́ ínɨŋɨnigɨnɨ.
15 Os irmãos de Roma foram informados de nossa chegada e vieram ao nosso encontro até o Foro de Ápio e as Três Tavernas. Ao vê-los, Paulo deu graças a Deus e se sentiu animado.
16 None rɨxa Romɨ náyo rémóáná gapɨmanowa Poromɨ gwɨ́ aŋɨ́yo mɨŋwɨrárɨ́ aŋɨ́ wiwámɨ xegɨ́pɨ ŋweaŋáná porisɨ́ awí mearoarɨŋo xe awí omearonɨrɨ sɨŋwɨ́ wɨnɨgɨ́awixɨnɨ.
16 Chegados que fomos a Roma, foi concedida licença a Paulo para que ficasse em casa própria com um soldado que o guardava.
17 Poro sɨ́á wɨyaú wɨyi rɨxa nóráná “Judayɨ́ ámɨná imónɨgɨ́á Romɨyo re ŋweagɨ́áyɨ́ obɨ́poyɨ.” nɨrɨrɨ awa rɨxa o tɨ́ŋɨ́ e awí eánáná re urɨŋɨnigɨnɨ, “Gɨ́ Judayɨ́né, nionɨ negɨ́ Judayo xwɨrɨ́á wikɨxémɨnɨrɨ wí mepa erɨ sɨwɨ́ eŋíná dánɨ negɨ́ arɨ́owa érowiápɨ́nɨgɨ́ápɨ pɨ́rɨ́ wiaíkímɨnɨrɨ wí mepa erɨ éagɨ aiwɨ Jerusaremɨyo dánɨ gwɨ́ nɨyigɨ́onɨ negɨ́ Judayɨ́ Romɨyo mɨnɨ nɨwigɨ́árɨnɨ.
17 Três dias depois, Paulo convocou os judeus mais notáveis. Estando reunidos, disse-lhes: Irmãos, sem cometer nada contra o povo nem contra os costumes de nossos pais, fui preso em Jerusalém e entregue nas mãos dos romanos.
18 Romɨyo mɨnɨ nɨwíagɨ́a ayɨ́ xwɨrɨxɨ́ nɨnɨmero yarɨŋɨ́ nɨniayiróná ɨ́wɨ́ nionɨ nɨpɨkipaxɨ́ bɨ meŋáonɨ imónɨŋagɨ nɨnanɨro nánɨ rɨxa Poromɨ kikiɨ́á owáraneyɨnɨrɨ éagɨ́a aiwɨ
18 Estes, depois de terem instruído o meu processo, quiseram soltar-me, visto não achar em mim crime algum que merecesse morte.
19 negɨ́ Judayɨ́ pɨ́rɨ́ wiaíkímɨ́ nero ‘Wárɨpaxomanɨ.’ rɨgɨ́awixɨnɨ. E rarɨŋagɨ́a nionɨ sɨŋwɨ́ e nɨwɨnɨrɨ ‘Go arɨ́á eŋe dánɨ ráná xe kikiɨ́á ounɨrɨ nimɨxɨpɨ́rɨ́árɨ́anɨ?’ nɨyaiwirɨ nánɨ re urɨŋanigɨnɨ, ‘Romɨyɨ́ mɨxɨ́ ináyɨ́ Sisao gɨ́ xwɨrɨxɨ́ arɨ́á níwɨnɨgɨnɨ.’ urɨŋanigɨnɨ. Nionɨ negɨ́ Judayɨ́ nánɨ xwɨyɨ́á bɨ uxekwɨ́mómɨ́a nánɨ mɨrarɨŋɨnɨ.
19 Mas, opondo-se a isso os judeus, vi-me obrigado a apelar para César, sem intentar contudo acusar de alguma coisa a minha nação.
20 E nigɨ́á apɨ nánɨ áwaŋɨ́ searɨmɨnɨrɨ nánɨ ‘Awamɨ sɨŋwɨ́ nɨwɨnɨrɨ xwɨyɨ́á urɨmɨ nánɨ obɨ́poyɨ.’ rɨ́anigɨnɨ. Ámá Isɨrerene yeáyɨ́ neayimɨxemeanɨ́a nánɨ dɨŋɨ́ ukɨkayoarɨŋwáomɨ nionɨ dɨŋɨ́ ukɨkayoŋagɨ nánɨ gwɨ́ ainɨxɨ́ rɨrí nɨyinɨnɨ.” urɨŋɨnigɨnɨ.
20 Por esse motivo, mandei chamar-vos, para vos ver e falar convosco. Porquanto, pela esperança de Israel, é que estou preso com esta corrente.
21 E urɨ́agɨ awa re urɨgɨ́awixɨnɨ, “Judia pɨropenɨsɨ́yo dánɨ joxɨ nánɨ payɨ́ bɨ mɨmeaŋwárɨnɨ. Negɨ́ wo e dánɨ enɨ nɨbɨrɨ repɨyɨ́ nɨneairɨ́náranɨ, áwaŋɨ́ nɨnearɨrɨ́náranɨ, joxɨ nánɨ sɨpí bɨ mɨnearɨŋɨ́rɨnɨ.
21 Responderam-lhe eles: Não temos recebido carta alguma da Judéia, que fale em ti, nem de lá tem vindo irmão algum que nos dissesse ou falasse mal de ti.
22 E nerɨ aí ‘Dɨŋɨ́ joxɨ yaiwiarɨŋɨ́ rɨpɨ, “Gorɨxomɨ píránɨŋɨ́ xɨ́darɨgɨ́áyɨ́ apɨ apɨ nerɨŋɨ́pimɨ dánɨ píránɨŋɨ́ xɨ́darɨgɨ́árɨnɨ.” yaiwiarɨŋɨ́pɨ arɨ́á osianeyɨ.’ neaimónarɨnɨ. Ayɨ́ none rɨpɨ nánɨ arɨ́á nɨwirane nɨjɨ́á imónɨŋagwɨ nánɨ rɨrarɨŋwɨnɨ. Ámá Óɨ́ Gorɨxo tɨ́ámɨnɨ inɨŋɨ́yiyɨ rɨnɨŋɨ́yimɨ nɨxɨ́dɨro gwɨ́ mónɨgɨ́áyɨ́ nánɨ ámá amɨ amɨ ŋweagɨ́áyɨ́ ‘Ayɨ́ naŋɨ́ mɨyarɨŋoɨ.’ rɨnarɨgɨ́á nánɨ none nɨjɨ́árɨnɨ.” urɨgɨ́awixɨnɨ.
22 Quiséramos, porém, que tu mesmo nos dissesses o que pensas, pois o que nós sabemos dessa seita é que em toda parte lhe fazem oposição.
23 Judayɨ́ ámɨná awa “Sɨ́á ayimɨ Poro xwɨyɨ́á nearɨnɨ́a nánɨ awí eánɨ́wanɨgɨnɨ.” nɨrɨnárɨro sɨ́á ayi rɨxa imónáná obaxɨ́ aŋɨ́ xɨ́o ŋweaŋiwámɨ nánɨ báná wɨ́á mónɨŋɨ́mɨ dánɨ sɨ́ápɨ tɨ́nɨ nánɨ Gorɨxo ámáyɨ́ xegɨ́ xwioxɨ́yo mɨmeámɨ́ nerɨ umeŋweanɨ́ápɨ nánɨ áwaŋɨ́ nurɨrɨ́ná repɨyɨ́ nɨwiéra urɨ nionɨ Jisasomɨ dɨŋɨ́ wɨkwɨ́roarɨŋápa ayɨ́ enɨ owɨkwɨ́rɨ́poyɨnɨrɨ o nánɨ nuréwapɨyirɨ́ná ŋwɨ́ ikaxɨ́ Moseso nɨrɨrɨ eaŋɨ́pimɨ dánɨ tɨ́nɨ wɨ́á rókiamoagɨ́áwa nɨrɨro eagɨ́ápimɨ dánɨ tɨ́nɨ mɨŋɨ́ niróa urɨ nerɨ nura warɨ́ná
23 Marcaram um dia e muitos foram procurá-lo no albergue onde se achava hospedado. A entrevista durou desde a manhã até a tarde. Paulo expôs-lhes o Reino de Deus e apresentou, sempre de novo, testemunhos destinados a convencê-los a respeito de Jesus, baseando-se na Lei de Moisés e nos profetas.
24 wa xɨ́o urarɨŋɨ́pɨ arɨ́á nɨwiro “Neparɨnɨ.” wipɨmónɨ́agɨ aiwɨ wa arɨ́á nɨwiro dɨŋɨ́ mɨkwɨ́rogɨ́awixɨnɨ.
24 Alguns se persuadiram pelas suas palavras, outros não acreditaram.
25 — ausente —
25 Não estando concordes entre si, retiraram-se, enquanto Paulo lhes fazia esta reflexão: Bem falou o Espírito Santo pelo profeta Isaías a vossos pais, dizendo:
26 — ausente —
26 Vai a este povo e dize-lhes: Com vossos ouvidos ouvireis, sem compreender. Com vossos olhos olhareis, sem enxergar.
27 — ausente —
27 Coração obstinado o deste povo, ouvido duro, olhos fechados, para não verem com a vista, nem ouvirem com o ouvido, nem entenderem com o coração, e se converterem e eu os curar {Is 6,9s.}.
28 Ayɨnánɨ seyɨ́né aga nɨjɨ́á re imónɨ́poyɨ, ‘Gorɨxo xɨ́o nene yeáyɨ́ neayimɨxemeámɨnɨrɨ eŋɨ́pɨ nánɨ wáɨ́ urarɨgɨ́áwa rɨxa émáyo ourɨ́poyɨnɨrɨ nánɨ urowárɨŋɨ́rɨnɨ. Ayɨ́ arɨ́á wipɨ́rɨ́árɨnɨ.’ yaiwípoyɨ.”
28 Ficai, pois, sabendo que aos gentios é enviada agora esta salvação de Deus; e eles a ouvirão.
29 [Poro e uráná Judayɨ́ mɨxɨmɨxeawiámɨ́ niga nuro omɨ pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ ugɨ́awixɨnɨ.]
29 {Havendo dito isso, saíram dali os judeus, discutindo animosamente entre si.}
30 — ausente —
30 Paulo permaneceu por dois anos inteiros no aposento alugado, e recebia a todos os que vinham procurá-lo.
31 — ausente —
31 Pregava o Reino de Deus e ensinava as coisas a respeito do Senhor Jesus Cristo, com toda a liberdade e sem proibição.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.