2 Coríntios 7

Xwɨyí̵á Gorɨxoyá Sɨŋí̵pɨrɨnɨ (AAK) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Negɨ́ dɨŋɨ́ sɨxɨ́ seayiŋwáyɨ́né, Gorɨxo negɨ́ sɨ́mɨmaŋɨ́ e dánɨ́nɨŋɨ́ e nearɨŋɨ́ eŋagɨ nánɨ ámaéne pí pí ayá neadunɨpaxɨ́ yarɨŋwápɨ, dɨŋɨ́ piaxɨ́ neaeámɨxarɨŋɨ́pɨranɨ, wará piaxɨ́ neaeámɨxarɨŋɨ́pɨranɨ, nɨpɨnɨ igɨ́ánɨŋɨ́ oeámɨnaneyɨ. Gorɨxomɨ wáyɨ́ nɨwirɨŋɨ́pimɨ dánɨ sɨyikwɨ́ mínɨŋwaéne oimónaneyɨnɨrɨ wé roárɨ́wanɨgɨnɨ.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Seyɨ́né none dɨŋɨ́ sɨxɨ́ neayípoyɨ. Ayɨ́ rɨpɨ nánɨ rarɨŋɨnɨ. Segɨ́yɨ́ womɨ aí sɨpí bɨ mɨwikárɨŋwárɨnɨ. Segɨ́yɨ́ womɨ sɨpí bɨ wikárarɨŋwámanɨ. Womɨ amɨpí bɨ ɨ́wɨ́ urápɨŋwámanɨ.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Nionɨ e nɨrɨrɨ́ná “Poro xwɨyɨ́á neamearɨmɨnɨrɨ rarɨnɨ.” rɨseaimónarɨnɨ? Oweoɨ, nionɨ rɨxa re searárɨ́árɨnɨ, “None dɨŋɨ́ sɨxɨ́ ayá wí seayiŋwáone eŋagɨ nánɨ seyɨ́né péánáyɨ́, none enɨ nɨpepaxɨ́ neainɨ́árɨnɨ. Seyɨ́né sɨnɨ ŋweaŋáná none enɨ sɨnɨ ŋweapaxɨ́ neaimónɨnɨ́árɨnɨ.” searárɨ́á eŋagɨ nánɨ wí e seaimónɨpaxɨ́manɨ.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Seyɨ́né xámɨ searɨŋápɨ xɨ́dɨpɨ́rɨ́a nánɨ bɨ onɨmiápɨ marɨ́áɨ, aga dɨŋɨ́ ayá wí sɨ́ŋá neánarɨnɨ. Seyɨ́né nánɨ mɨxɨ́ nɨseameakɨ́nɨrɨ́ná enɨ ayá wí seameakɨ́narɨŋárɨnɨ. Xeanɨŋɨ́ nɨ́nɨ none neaímeáɨ́mɨ seyɨ́né nánɨ dɨŋɨ́ nɨmorɨŋɨ́pimɨ dánɨ awayinɨ ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ nɨmɨrɨnɨrɨ dɨŋɨ́ ayá wí niɨ́á ninarɨŋɨ́rɨnɨ.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 None aŋɨ́ Tɨrowasɨyo pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ nɨpurɨ Masedonia pɨropenɨsɨ́yo nɨrémómáná aí kikiɨ́á ŋweapaxɨ́ bɨ mɨneaímeá rɨpɨ rɨpɨ oyaneyɨnɨrɨ éwáyɨ́ sɨpínɨ sɨpínɨ neaímeaarɨ́ná ámá wí tɨ́nɨ xwɨyɨ́á xɨmɨxɨmɨ́ ninɨrɨ nɨrɨnɨrane negɨ́ xwioxɨ́yo dánɨ wáyɨ́ neainɨrɨ yarɨŋagwɨ aiwɨ
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Gorɨxo —O ámá rɨxa yopa nɨmegɨnɨrɨŋɨ́pimɨ dánɨ dɨŋɨ́ sɨxɨ́ mínɨgɨ́áyo mɨŋɨ́ ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ umɨrarɨŋorɨnɨ. O Taitaso ámɨ neaímeáɨ́pimɨ dánɨ mɨŋɨ́ ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ neamɨrɨŋɨ́rɨnɨ.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Taitaso neaímeáɨ́pimɨ dánɨnɨ Gorɨxo mɨŋɨ́ ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ neamɨrɨŋɨ́manɨ. Seyɨ́né omɨ numímɨnɨro mɨŋɨ́ ikɨŋwɨ́ umɨrɨgɨ́ápɨ nánɨ repɨyɨ́ nɨneairɨ́ná apimɨ dánɨ enɨ Gorɨxo ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ neamɨrɨŋɨ́rɨnɨ. Taitaso repɨyɨ́ nɨneairɨ́ná seyɨ́né Poronɨ ámɨ sɨŋwɨ́ nananɨro nánɨ íkɨ́nɨŋɨ́ sɨpí seaiarɨŋɨ́pɨ nánɨ repɨyɨ́ neairɨ “Negɨ́ nɨpɨkwɨnɨ mɨyarɨŋwápimɨ dánɨ Poromɨ ayá rɨ́a wimoarɨŋwɨnɨ?” nɨyaiwiro nánɨ ŋwɨ́ eaarɨgɨ́ápɨ nánɨ repɨyɨ́ neairɨ Poronɨ arɨ́á nianɨro nánɨ sɨnɨ ayá rɨ́á seawearɨŋɨ́pɨ nánɨ repɨyɨ́ neairɨ eŋɨ́ eŋagɨ nánɨ ámɨ aga yayɨ́ seáyɨmɨ dánɨ bɨ tɨ́nɨ ninɨŋɨnigɨnɨ.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Payɨ́ xámɨ nionɨ nearɨ seamónapɨŋána ɨ́á nɨroróná aga dɨŋɨ́ sɨpí seaiŋɨ́ eŋagɨ aiwɨ “Nionɨ ana pí nánɨ nearɨ wiowárɨŋárɨ́anɨ?” nɨyaiwirɨ dɨŋɨ́ sɨpí niŋɨ́manɨ. E nerɨ aí seyɨ́né ɨ́á nɨroróná axínánɨ dɨŋɨ́ sɨpí seainarɨŋagɨ sɨŋwɨ́ nɨseanɨrɨ́ná nionɨ enɨ dɨŋɨ́ sɨpí bɨ onɨmiápɨ niŋɨnigɨnɨ.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 E nerɨ aí agwɨ nionɨ yayɨ́ ninarɨnɨ. Seyɨ́né dɨŋɨ́ sɨpí seaíɨ́pɨ nánɨnɨ yayɨ́ mɨninɨ́ ayɨ́ dɨŋɨ́ sɨpí seaíɨ́pimɨ dánɨ segɨ́ sɨpí yarɨgɨ́ápɨ rɨ́wɨ́mɨnɨ mamóɨ́á eŋagɨ nánɨ yayɨ́ ninarɨnɨ. Seyɨ́né dɨŋɨ́ sɨpí nɨseairɨ́ná ayɨ́ Gorɨxo seaimɨxarɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ seaíɨ́ eŋagɨ nánɨ xwɨyɨ́á none searɨ́wápimɨ dánɨ wí xwɨrɨ́á mɨseaikɨxéwá eŋagɨ nánɨ rarɨŋɨnɨ.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Ayɨ́ rɨpɨ nánɨ seararɨŋɨnɨ. Ámá dɨŋɨ́ sɨpí Gorɨxo wimɨxarɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ nɨwirɨ́ná apimɨ dánɨ wigɨ́ sɨpí yarɨgɨ́ápɨ rɨ́wɨ́mɨnɨ mamoarɨgɨ́árɨnɨ. E neróná dɨŋɨ́ sɨpí apɨ Gorɨxo yeáyɨ́ uyimɨxemeanɨ́a nánɨ nipemeámɨ warɨŋɨ́ eŋagɨ nánɨ ámɨ dɨŋɨ́ sɨpí nɨwirɨ “Pí nánɨ e rɨ́a yarɨŋɨnɨ?” yaiwinɨpaxɨ́manɨ. E nerɨ aí Gorɨxo wimɨxarɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ marɨ́áɨ, ámá wigɨ́ dɨŋɨ́yo dánɨnɨ dɨŋɨ́ sɨpí nɨwirɨ́ná ayɨ́ wiwanɨŋɨ́yɨ́ anɨ́nɨpɨ́rɨ́a nánɨ nipemeámɨ warɨŋɨ́ eŋagɨ nánɨ rarɨŋɨnɨ.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Ai dɨŋɨ́ sɨpí seaíɨ́ gɨ́ payɨ́ eaŋápimɨ dánɨ Gorɨxo seaimɨxɨ́ɨ́pɨ, apɨ seyɨ́né dɨŋɨ́ píránɨŋɨ́ nɨmoro amɨpí naŋɨ́ xɨxegɨ́nɨ epɨ́rɨ́pɨ seaimɨxɨ́ɨ́rɨnɨ. Apimɨ dánɨ Gorɨxo aŋɨ́nɨ sɨ́mirɨrɨ́ seaíáná sɨpí éoyá xwɨyɨ́ápɨ mɨneaxɨ́nɨpa oenɨrɨ apaxɨ́ mé píránɨŋɨ́ imɨxɨgɨ́awixɨnɨ. Apimɨ dánɨ enɨ nɨpɨkwɨnɨ mɨyarɨgɨ́ápɨ nánɨ wikɨ́ ónɨnɨgɨ́awixɨnɨ. Apimɨ dánɨ enɨ Gorɨxo nánɨ wáyɨ́ seainɨŋɨnigɨnɨ. Apimɨ dánɨ enɨ none ámɨ sɨŋwɨ́ nananɨro nánɨ íkɨ́nɨŋɨ́ sɨpí seaiŋɨnigɨnɨ. Apimɨ dánɨ enɨ nionɨ searɨ́ápɨ xɨ́dɨpɨ́rɨ nánɨ dɨŋɨ́ rɨ́á seaweŋɨnigɨnɨ. Apimɨ dánɨ enɨ sɨpí yarɨgɨ́áyo sɨyikɨ́ ureaanɨ nánɨ oimónaneyɨnɨro egɨ́awixɨnɨ. Seyɨ́né apɨ apɨ néra úɨ́ápimɨ dánɨ sɨwá rénɨŋɨ́ neainɨgɨ́awixɨnɨ. Sɨpí éɨ́ Poro nearɨ́o nánɨ nene wí ayá mɨŋɨ́ mɨŋɨ́ mɨnearoarɨnɨnɨ. Sɨwá énɨŋɨ́ neainɨgɨ́awixɨnɨ.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Ayɨnánɨ áwaŋɨ́ rɨpɨ osearɨmɨnɨ. Nionɨ nearɨ nɨseamónapɨrɨ́ná sɨpí éo nánɨ dɨŋɨ́ nɨmorɨ payɨ́ ana nearɨ mónapɨŋámanɨ. Sɨpí wikárɨ́o nánɨ enɨ dɨŋɨ́ nɨmorɨ nearɨ mónapɨŋámanɨ. Ayɨ́ seyɨ́né Gorɨxoyá sɨŋwɨ́ tɨ́ŋɨ́ e dánɨ re yaiwinɨ́ɨ́rɨxɨnɨrɨ nearɨ mónapɨŋárɨnɨ, “Ayɨ́ neparɨnɨ. Porowa nearɨgɨ́ápimɨ píránɨŋɨ́ xɨ́danɨ́wá nánɨ nene sɨnɨ dɨŋɨ́ rɨ́á neawearɨnɨ.” yaiwinɨ́ɨ́rɨxɨnɨrɨ payɨ́ ana nearɨ mónapɨŋárɨnɨ.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Seyɨ́né rɨxa xɨxenɨ e yaiwinɨ́á eŋagɨ nánɨ none rɨxa píránɨŋɨ́ mɨŋɨ́ ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ mɨrárɨnɨ́wárɨnɨ.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 O ámɨ neaímeááná seyɨ́né tɨ́ŋɨ́ e nánɨ nurowárɨrɨ́ná mɨxɨ́ seameakɨ́nɨŋápɨ nánɨ bɨ ayá mɨninɨ́árɨnɨ. None seyɨ́né tɨ́nɨ nɨŋwearɨ́ná amɨpí nɨ́nɨ searɨŋwápɨ nepánɨ searɨŋwápa omɨ seyɨ́né nánɨ mɨxɨ́ nɨseameakɨ́nɨrɨ́ná urɨŋwápɨ enɨ seyɨ́né numímɨnɨrɨŋɨ́pimɨ dánɨ nepa xɨxenɨ imónɨŋɨnigɨnɨ.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 O seyɨ́né nɨyɨ́nénɨ numímɨnɨróná óɨ́ ero wáyɨ́ inɨro nero píránɨŋɨ́ arɨ́á owianeyɨnɨrɨ imónɨgɨ́ápɨ nánɨ dɨŋɨ́ nɨwinɨrɨ́ná ámɨ xwapɨ́ ayá wí dɨŋɨ́ sɨxɨ́ nɨseaya warɨnɨ.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Agwɨ nionɨ “Ayɨ́ pí pí neróná xɨxenɨ epɨ́ráoɨ.” nɨseaiaiwiárɨrɨ dɨŋɨ́ sɨ́ŋá neánarɨŋɨ́ eŋagɨ nánɨ dɨŋɨ́ yayɨ́ ninarɨnɨ.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.