2 Coríntios 7
Xwɨyí̵á Gorɨxoyá Sɨŋí̵pɨrɨnɨ (AAK) vs BKJ
1 Negɨ́ dɨŋɨ́ sɨxɨ́ seayiŋwáyɨ́né, Gorɨxo negɨ́ sɨ́mɨmaŋɨ́ e dánɨ́nɨŋɨ́ e nearɨŋɨ́ eŋagɨ nánɨ ámaéne pí pí ayá neadunɨpaxɨ́ yarɨŋwápɨ, dɨŋɨ́ piaxɨ́ neaeámɨxarɨŋɨ́pɨranɨ, wará piaxɨ́ neaeámɨxarɨŋɨ́pɨranɨ, nɨpɨnɨ igɨ́ánɨŋɨ́ oeámɨnaneyɨ. Gorɨxomɨ wáyɨ́ nɨwirɨŋɨ́pimɨ dánɨ sɨyikwɨ́ mínɨŋwaéne oimónaneyɨnɨrɨ wé roárɨ́wanɨgɨnɨ.
1 Tendo, portanto, amados, essas promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Seyɨ́né none dɨŋɨ́ sɨxɨ́ neayípoyɨ. Ayɨ́ rɨpɨ nánɨ rarɨŋɨnɨ. Segɨ́yɨ́ womɨ aí sɨpí bɨ mɨwikárɨŋwárɨnɨ. Segɨ́yɨ́ womɨ sɨpí bɨ wikárarɨŋwámanɨ. Womɨ amɨpí bɨ ɨ́wɨ́ urápɨŋwámanɨ.
2 Recebei-nos; a nenhum homem injustiçamos, a nenhum homem corrompemos, a nenhum homem defraudamos.
3 Nionɨ e nɨrɨrɨ́ná “Poro xwɨyɨ́á neamearɨmɨnɨrɨ rarɨnɨ.” rɨseaimónarɨnɨ? Oweoɨ, nionɨ rɨxa re searárɨ́árɨnɨ, “None dɨŋɨ́ sɨxɨ́ ayá wí seayiŋwáone eŋagɨ nánɨ seyɨ́né péánáyɨ́, none enɨ nɨpepaxɨ́ neainɨ́árɨnɨ. Seyɨ́né sɨnɨ ŋweaŋáná none enɨ sɨnɨ ŋweapaxɨ́ neaimónɨnɨ́árɨnɨ.” searárɨ́á eŋagɨ nánɨ wí e seaimónɨpaxɨ́manɨ.
3 Eu não falo isto para vossa condenação; porque eu havia dito antes que estais em nossos corações para morrer e viver convosco.
4 Seyɨ́né xámɨ searɨŋápɨ xɨ́dɨpɨ́rɨ́a nánɨ bɨ onɨmiápɨ marɨ́áɨ, aga dɨŋɨ́ ayá wí sɨ́ŋá neánarɨnɨ. Seyɨ́né nánɨ mɨxɨ́ nɨseameakɨ́nɨrɨ́ná enɨ ayá wí seameakɨ́narɨŋárɨnɨ. Xeanɨŋɨ́ nɨ́nɨ none neaímeáɨ́mɨ seyɨ́né nánɨ dɨŋɨ́ nɨmorɨŋɨ́pimɨ dánɨ awayinɨ ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ nɨmɨrɨnɨrɨ dɨŋɨ́ ayá wí niɨ́á ninarɨŋɨ́rɨnɨ.
4 Grande é a minha ousadia no falar convosco; grande é a minha alegria em vós; estou cheio de conforto; transbordo de alegria em todas as nossas tribulações.
5 None aŋɨ́ Tɨrowasɨyo pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ nɨpurɨ Masedonia pɨropenɨsɨ́yo nɨrémómáná aí kikiɨ́á ŋweapaxɨ́ bɨ mɨneaímeá rɨpɨ rɨpɨ oyaneyɨnɨrɨ éwáyɨ́ sɨpínɨ sɨpínɨ neaímeaarɨ́ná ámá wí tɨ́nɨ xwɨyɨ́á xɨmɨxɨmɨ́ ninɨrɨ nɨrɨnɨrane negɨ́ xwioxɨ́yo dánɨ wáyɨ́ neainɨrɨ yarɨŋagwɨ aiwɨ
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve descanso; mas fomos atribulados por todo lado: por fora lutas, por dentro temores.
6 Gorɨxo —O ámá rɨxa yopa nɨmegɨnɨrɨŋɨ́pimɨ dánɨ dɨŋɨ́ sɨxɨ́ mínɨgɨ́áyo mɨŋɨ́ ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ umɨrarɨŋorɨnɨ. O Taitaso ámɨ neaímeáɨ́pimɨ dánɨ mɨŋɨ́ ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ neamɨrɨŋɨ́rɨnɨ.
6 Mas Deus, que consola aqueles que estão abatidos, nos confortou com a vinda de Tito;
7 Taitaso neaímeáɨ́pimɨ dánɨnɨ Gorɨxo mɨŋɨ́ ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ neamɨrɨŋɨ́manɨ. Seyɨ́né omɨ numímɨnɨro mɨŋɨ́ ikɨŋwɨ́ umɨrɨgɨ́ápɨ nánɨ repɨyɨ́ nɨneairɨ́ná apimɨ dánɨ enɨ Gorɨxo ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ neamɨrɨŋɨ́rɨnɨ. Taitaso repɨyɨ́ nɨneairɨ́ná seyɨ́né Poronɨ ámɨ sɨŋwɨ́ nananɨro nánɨ íkɨ́nɨŋɨ́ sɨpí seaiarɨŋɨ́pɨ nánɨ repɨyɨ́ neairɨ “Negɨ́ nɨpɨkwɨnɨ mɨyarɨŋwápimɨ dánɨ Poromɨ ayá rɨ́a wimoarɨŋwɨnɨ?” nɨyaiwiro nánɨ ŋwɨ́ eaarɨgɨ́ápɨ nánɨ repɨyɨ́ neairɨ Poronɨ arɨ́á nianɨro nánɨ sɨnɨ ayá rɨ́á seawearɨŋɨ́pɨ nánɨ repɨyɨ́ neairɨ eŋɨ́ eŋagɨ nánɨ ámɨ aga yayɨ́ seáyɨmɨ dánɨ bɨ tɨ́nɨ ninɨŋɨnigɨnɨ.
7 e não somente por sua vinda, mas também pela consolação com que foi confortado por vós, contando-nos os vossos desejos sinceros, o vosso pranto, a vossa mente fervorosa por mim, de maneira que me regozijei muito.
8 Payɨ́ xámɨ nionɨ nearɨ seamónapɨŋána ɨ́á nɨroróná aga dɨŋɨ́ sɨpí seaiŋɨ́ eŋagɨ aiwɨ “Nionɨ ana pí nánɨ nearɨ wiowárɨŋárɨ́anɨ?” nɨyaiwirɨ dɨŋɨ́ sɨpí niŋɨ́manɨ. E nerɨ aí seyɨ́né ɨ́á nɨroróná axínánɨ dɨŋɨ́ sɨpí seainarɨŋagɨ sɨŋwɨ́ nɨseanɨrɨ́ná nionɨ enɨ dɨŋɨ́ sɨpí bɨ onɨmiápɨ niŋɨnigɨnɨ.
8 Porque embora vos tenha entristecido com a minha carta, eu não me arrependo, mesmo se me arrependesse, por perceber que a mesma carta vos entristeceu, ainda que por pouco tempo.
9 E nerɨ aí agwɨ nionɨ yayɨ́ ninarɨnɨ. Seyɨ́né dɨŋɨ́ sɨpí seaíɨ́pɨ nánɨnɨ yayɨ́ mɨninɨ́ ayɨ́ dɨŋɨ́ sɨpí seaíɨ́pimɨ dánɨ segɨ́ sɨpí yarɨgɨ́ápɨ rɨ́wɨ́mɨnɨ mamóɨ́á eŋagɨ nánɨ yayɨ́ ninarɨnɨ. Seyɨ́né dɨŋɨ́ sɨpí nɨseairɨ́ná ayɨ́ Gorɨxo seaimɨxarɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ seaíɨ́ eŋagɨ nánɨ xwɨyɨ́á none searɨ́wápimɨ dánɨ wí xwɨrɨ́á mɨseaikɨxéwá eŋagɨ nánɨ rarɨŋɨnɨ.
9 Agora me regozijo, não de que fostes entristecidos, mas de que fostes entristecidos para o arrependimento; porque fostes entristecidos segundo a maneira de Deus; para que em nada recebêsseis dano por causa de nós.
10 Ayɨ́ rɨpɨ nánɨ seararɨŋɨnɨ. Ámá dɨŋɨ́ sɨpí Gorɨxo wimɨxarɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ nɨwirɨ́ná apimɨ dánɨ wigɨ́ sɨpí yarɨgɨ́ápɨ rɨ́wɨ́mɨnɨ mamoarɨgɨ́árɨnɨ. E neróná dɨŋɨ́ sɨpí apɨ Gorɨxo yeáyɨ́ uyimɨxemeanɨ́a nánɨ nipemeámɨ warɨŋɨ́ eŋagɨ nánɨ ámɨ dɨŋɨ́ sɨpí nɨwirɨ “Pí nánɨ e rɨ́a yarɨŋɨnɨ?” yaiwinɨpaxɨ́manɨ. E nerɨ aí Gorɨxo wimɨxarɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ marɨ́áɨ, ámá wigɨ́ dɨŋɨ́yo dánɨnɨ dɨŋɨ́ sɨpí nɨwirɨ́ná ayɨ́ wiwanɨŋɨ́yɨ́ anɨ́nɨpɨ́rɨ́a nánɨ nipemeámɨ warɨŋɨ́ eŋagɨ nánɨ rarɨŋɨnɨ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Ai dɨŋɨ́ sɨpí seaíɨ́ gɨ́ payɨ́ eaŋápimɨ dánɨ Gorɨxo seaimɨxɨ́ɨ́pɨ, apɨ seyɨ́né dɨŋɨ́ píránɨŋɨ́ nɨmoro amɨpí naŋɨ́ xɨxegɨ́nɨ epɨ́rɨ́pɨ seaimɨxɨ́ɨ́rɨnɨ. Apimɨ dánɨ Gorɨxo aŋɨ́nɨ sɨ́mirɨrɨ́ seaíáná sɨpí éoyá xwɨyɨ́ápɨ mɨneaxɨ́nɨpa oenɨrɨ apaxɨ́ mé píránɨŋɨ́ imɨxɨgɨ́awixɨnɨ. Apimɨ dánɨ enɨ nɨpɨkwɨnɨ mɨyarɨgɨ́ápɨ nánɨ wikɨ́ ónɨnɨgɨ́awixɨnɨ. Apimɨ dánɨ enɨ Gorɨxo nánɨ wáyɨ́ seainɨŋɨnigɨnɨ. Apimɨ dánɨ enɨ none ámɨ sɨŋwɨ́ nananɨro nánɨ íkɨ́nɨŋɨ́ sɨpí seaiŋɨnigɨnɨ. Apimɨ dánɨ enɨ nionɨ searɨ́ápɨ xɨ́dɨpɨ́rɨ nánɨ dɨŋɨ́ rɨ́á seaweŋɨnigɨnɨ. Apimɨ dánɨ enɨ sɨpí yarɨgɨ́áyo sɨyikɨ́ ureaanɨ nánɨ oimónaneyɨnɨro egɨ́awixɨnɨ. Seyɨ́né apɨ apɨ néra úɨ́ápimɨ dánɨ sɨwá rénɨŋɨ́ neainɨgɨ́awixɨnɨ. Sɨpí éɨ́ Poro nearɨ́o nánɨ nene wí ayá mɨŋɨ́ mɨŋɨ́ mɨnearoarɨnɨnɨ. Sɨwá énɨŋɨ́ neainɨgɨ́awixɨnɨ.
11 Porque isto mesmo que, segundo Deus, vos entristeceu, quanto cuidado vos produziu; sim, que apologia, sim, que indignação, sim, que temor, sim, que desejo veemente, sim, que zelo, sim, que vingança! Em todas as coisas provastes ser inocentes nesta questão.
12 Ayɨnánɨ áwaŋɨ́ rɨpɨ osearɨmɨnɨ. Nionɨ nearɨ nɨseamónapɨrɨ́ná sɨpí éo nánɨ dɨŋɨ́ nɨmorɨ payɨ́ ana nearɨ mónapɨŋámanɨ. Sɨpí wikárɨ́o nánɨ enɨ dɨŋɨ́ nɨmorɨ nearɨ mónapɨŋámanɨ. Ayɨ́ seyɨ́né Gorɨxoyá sɨŋwɨ́ tɨ́ŋɨ́ e dánɨ re yaiwinɨ́ɨ́rɨxɨnɨrɨ nearɨ mónapɨŋárɨnɨ, “Ayɨ́ neparɨnɨ. Porowa nearɨgɨ́ápimɨ píránɨŋɨ́ xɨ́danɨ́wá nánɨ nene sɨnɨ dɨŋɨ́ rɨ́á neawearɨnɨ.” yaiwinɨ́ɨ́rɨxɨnɨrɨ payɨ́ ana nearɨ mónapɨŋárɨnɨ.
12 Portanto, embora eu tenha escrito a vós, o fiz não por causa do que errou, nem por causa do que foi tratado injustamente, mas para que o nosso cuidado por vós pudesse ser manifesto diante de Deus.
13 Seyɨ́né rɨxa xɨxenɨ e yaiwinɨ́á eŋagɨ nánɨ none rɨxa píránɨŋɨ́ mɨŋɨ́ ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ mɨrárɨnɨ́wárɨnɨ.
13 Portanto, fomos confortados pelo vosso conforto. Sim, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi renovado por vós todos.
14 O ámɨ neaímeááná seyɨ́né tɨ́ŋɨ́ e nánɨ nurowárɨrɨ́ná mɨxɨ́ seameakɨ́nɨŋápɨ nánɨ bɨ ayá mɨninɨ́árɨnɨ. None seyɨ́né tɨ́nɨ nɨŋwearɨ́ná amɨpí nɨ́nɨ searɨŋwápɨ nepánɨ searɨŋwápa omɨ seyɨ́né nánɨ mɨxɨ́ nɨseameakɨ́nɨrɨ́ná urɨŋwápɨ enɨ seyɨ́né numímɨnɨrɨŋɨ́pimɨ dánɨ nepa xɨxenɨ imónɨŋɨnigɨnɨ.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não me envergonho; mas, como todas as coisas que eu falei de vós foram verdadeiras, assim também se confirmou como verdadeiro aquilo de que nos gloriamos de vós diante de Tito.
15 O seyɨ́né nɨyɨ́nénɨ numímɨnɨróná óɨ́ ero wáyɨ́ inɨro nero píránɨŋɨ́ arɨ́á owianeyɨnɨrɨ imónɨgɨ́ápɨ nánɨ dɨŋɨ́ nɨwinɨrɨ́ná ámɨ xwapɨ́ ayá wí dɨŋɨ́ sɨxɨ́ nɨseaya warɨnɨ.
15 E o seu íntimo afeto é mais abundante para convosco, ao lembrar-se da obediência de todos vós, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Agwɨ nionɨ “Ayɨ́ pí pí neróná xɨxenɨ epɨ́ráoɨ.” nɨseaiaiwiárɨrɨ dɨŋɨ́ sɨ́ŋá neánarɨŋɨ́ eŋagɨ nánɨ dɨŋɨ́ yayɨ́ ninarɨnɨ.
16 Regozijo-me, portanto, de ter confiança em vós em todas as coisas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.