Romanos 4
Southern Rincon Zapotec NT (ZSR_WBT) vs NTLH
1 ¿Bizxa caz gnaruꞌ naꞌa? ¿Bizxa bdél‑liꞌnëꞌ Abraham, xuz xtauꞌtuꞌ netuꞌ, nactuꞌ judío?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Laꞌnaruꞌ böaquëꞌ tsahuiꞌ Abraham le zoa le benczëꞌ lëꞌ, gunn gun ba zxön cuinëꞌ, san clëg lahuëꞌ Dios.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Ca nac lë ni nayúj lu guich laꞌy, rna: “Abraham gyejlëꞌë Dios, atiꞌ qui lë ni naꞌ Dios benëꞌ ga böaquëꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Lëꞌ.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Chquiꞌ zoa nu bönniꞌ runëꞌ xchinruꞌ, le rguizxjruꞌ‑nëꞌ cutu nac tu le ruzáꞌ ládxiꞌruꞌ queëꞌ, san nac tu le rál‑laꞌruꞌ queëꞌ bönniꞌ naꞌ.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Lëzcaꞌ cni chquiꞌ rejlëꞌë Dios bönniꞌ, zal‑laꞌ cutu bi dxin benëꞌ bönniꞌ naꞌ, Dios, Nu run ga luhuöác tsahuiꞌ bunách cunacgac tsahuiꞌ, rnëꞌ naquëꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Lëꞌ bönniꞌ naꞌ, le rejlëꞌë Lëꞌ.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Lëzcaꞌ cni bëꞌë didzaꞌ David ca naquëꞌ bicaꞌ ba bönniꞌ, Dios rnëꞌ naquëꞌ tsahuiꞌ zal‑laꞌ cutu bi dxin nunëꞌ bönniꞌ naꞌ.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Cni gnëꞌ David:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 — ausente —
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 ¿Naruꞌ nacquëꞌ bicaꞌ ba cni tuzquëꞌ bönniꞌ naꞌ narugu lu xpë́laꞌquëꞌ, o ba nacquëꞌ caꞌ cni bönniꞌ naꞌ cunarugu lu xpë́laꞌquëꞌ? Chgnaczruꞌ böaquëꞌ tsahuiꞌ Abraham lahuëꞌ Dios le gyejlëꞌë Dios.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 ¿Batx böaquëꞌ tsahuiꞌ cni Abraham? ¿Naruꞌ guc catiꞌ niꞌ chnarugu lu xpëlëꞌë lë naꞌ nac bëꞌ, o ba guc ziꞌal? Cutu guc catiꞌ chnarugu lu xpëlëꞌë, san ziꞌal guc.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Abraham gyejlëꞌë Dios catiꞌ niꞌ cutu narúguni lu xpëlëꞌë lë naꞌ nac bëꞌ. Gdöd naꞌ grugu lu xpëlëꞌë lë naꞌ nac bëꞌ, le ruluíꞌz chnuhuöaquëꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Dios. Guc cni quië gaquëꞌ Abraham ca xuzquëꞌ bönniꞌ laꞌyejlëꞌë Dios zal‑laꞌ cunarugu lu xpë́laꞌquëꞌ lë naꞌ nac bëꞌ. Le taꞌyejlëꞌë Dios, huac gnëꞌ Dios nacquëꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Lëꞌ.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Naquëꞌ Abraham xuz xtauꞌquëꞌ bönniꞌ judío taꞌyejlëꞌë Dios. Clëgz naquëꞌ xuzquëꞌ bönniꞌ naꞌ narugu lu xpë́laꞌquëꞌ lë naꞌ nac bëꞌ, san lëzcaꞌ naquëꞌ xuzquëꞌ bönniꞌ naꞌ tunëꞌ ca benëꞌ Abraham, taꞌyejlëꞌë Dios ca naꞌ benëꞌ Abraham catiꞌ niꞌ cutu narúguni lu xpëlëꞌë lë naꞌ.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Gzxiꞌ lu nëꞌë Dios bi unödzjëꞌ quequëꞌ Abraham len zxiꞌn xsoëꞌ, gataꞌ quequëꞌ laꞌ yödzlyú niz. Gac cni, clëg le tunëꞌ ca rna bëꞌ zxba queëꞌ Dios, san le nuhuöacquëꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Lëꞌ le taꞌyejlëꞌë Dios.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Laꞌnaruꞌ gataꞌ quegacz nup tun ca rna bëꞌ zxba queëꞌ Dios yödzlyú ni, cutu gun bayúdx nu tsejlëꞌ Lëꞌ, atiꞌ daduz gac le gzxiꞌ lu nëꞌë Dios.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Ruluíꞌi rëꞌu zxba queëꞌ Dios nabágaꞌruꞌ zxguiaꞌ, le run ga gchuguëꞌ queëruꞌ Dios. Ga niꞌ cutu rdxini zxba queëꞌ naꞌ, cutu gac laꞌdáꞌbagaꞌ bunách le rna bëꞌ zxba naꞌ.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Qui lë ni naꞌ uziꞌruꞌ xbey le gzxiꞌ lu nëꞌë Dios le réjlëꞌruꞌ Lëꞌ, quië gac bëꞌ nac tu le ruzáꞌ ladxëꞌë queëruꞌ. Cni nac, quië gac bëꞌtsca gataꞌ quegac yúguꞌtë zxiꞌn xsoëꞌ Abraham lë naꞌ gzxiꞌ lu nëꞌë Dios, clëgz quequëꞌ bönniꞌ naꞌ dë lu naꞌquëꞌ zxba queëꞌ Dios, san lëzcaꞌ quegac nup taꞌyejlëꞌ Dios ca naꞌ gyejlëꞌë Dios Abraham. Abraham naꞌ naquëꞌ ca xuz xtauꞌruꞌ yúguꞌtëruꞌ rëꞌu, réjlëꞌruꞌ‑nëꞌ Dios.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Cni naquëꞌ ca naꞌ nayúj lu guich laꞌy, rna:Cni nac, lahuëꞌ Dios, Nu naꞌ gyejlëꞌë Abraham, naquëꞌ xuz xtauꞌruꞌ yúguꞌtëruꞌ. Dios ni ruspanëꞌ nup chnatgac len ruꞌë didzaꞌ qui nu cutu zuini tsca chzoacz nu naꞌ cutu zuini.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Cni nac le gudxëꞌ Abraham Dios: “Ziantër laꞌcuáꞌ zxiꞌn xsuꞌ.” Gyejlëꞌë Dios Abraham len benëꞌ löz lë naꞌ gzxiꞌ lu nëꞌë Dios, zal‑laꞌ cutu guc gléꞌinëꞌ lë naꞌ runëꞌ löz, atiꞌ cni guc, bdél‑liꞌnëꞌ naquëꞌ xuzgac bunách gdutë yödzlyú.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Cutu guc chop ladxëꞌë Abraham ca naꞌ rejlëꞌë Dios, zal‑laꞌ chyuꞌë ca tu gayuáꞌ iz len yajneynëꞌ ca nac qui gdu ca nayáꞌ nabanëꞌ, chnatcz le chnagultsquëꞌ, lencaꞌ ca nac queënu Sara queëꞌ, nacnu ngul huödx.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Cutu guc chop ladxëꞌë, len cutu guquëꞌ curejlëꞌ ca nac le gzxiꞌ lu nëꞌë Dios gunëꞌ queëꞌ, san bdip ladxëꞌë le gyejlëꞌë Dios, atiꞌ gluꞌë Dios yöl‑laꞌ ba.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Gdu ladxëꞌë benëꞌ löz Dios, napëꞌ yöl‑laꞌ huac gunëꞌ gdutë lë naꞌ gzxiꞌ lu nëꞌë.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Qui lë ni naꞌ, le gyejlëꞌë Dios Abraham, Dios buzóëꞌ queëꞌ naquëꞌ tsahuiꞌ.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Nayúj lu guich laꞌy, rna: “Dios buzóëꞌ queëꞌ naquëꞌ tsahuiꞌ.” Nayúj lu guich cni, clëgz quië uziꞌë xbey Abraham
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 san quië uziꞌruꞌ xbey caꞌ rëꞌu. Rëꞌu ni, Dios gunëꞌ ga huöacruꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Lëꞌ chquiꞌ huayéjlëꞌruꞌ Lëꞌ, buspanëꞌ Xanruꞌ Jesús lu yöl‑laꞌ gut.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Jesús naꞌ, Dios budödëꞌ Lëꞌ gutiëꞌ niꞌa qui dul‑laꞌ nabágaꞌruꞌ, atiꞌ buspanëꞌ Lëꞌ lu yöl‑laꞌ gut, quië gac gunëꞌ ga huöacruꞌ tsahuiꞌ lahuëꞌ Lëꞌ.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.