Romanos 4
Francisco León Zoque NT (ZOS_TBL) vs NAA
1 Ma ndø piensatzøcta'i ya'møcpø ø jandata'm Abraham jutipøcøs tzu'ṉ mumu Israel pøn.
1 Que diremos, então, a respeito de Abraão, nosso pai segundo a carne? O que foi que ele conseguiu?
2 Porque o'ca Abraham vyøjom pujtu Diosis vyi'naṉdøjqui porque chøjcu ancø vøjø, entonces muspana'ṉ myøjaṉgotzøc vyin; pero Diosis vi'naṉdøjqui ji'n mus myøja'ṉgotzøc vyin.
2 Porque, se Abraão foi justificado por obras, tem do que se orgulhar, porém não diante de Deus.
3 Ndø a'mda'i ti chamba jachø'yupø Diosis 'yote'is. Totojaye'omo nømba: “Dios vya'ṉjam Abraha'mis, y porque vya'ṉjajmu, Diosis ñøpujtu cuentacøsi vyøjomo”.
3 Pois o que diz a Escritura? Ela diz: “Abraão creu em Deus, e isso lhe foi atribuído para justiça.”
4 Cuando tø coyospa, tø coyojtøjpa porque ndø nøyosu. Jet coyojate, ji'ndyet yajya'mocuy.
4 Ora, para quem trabalha, o salário não é considerado como favor, mas como dívida.
5 Pero aunque ja ndø tzøc ni ti vøjø, sino ndø va'ṉjamba Dios ñøputyajpa'is vyø'jomo cojapa'tyajupø, entonces Dios nømba que tø putpa vyøjomo porque ndø va'ṉjamba ancø.
5 Mas, para quem não trabalha, porém crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é atribuída como justiça.
6 Chamgue'tpa peca pøn Davijdis que contento itpa pøn o'ca Dios nømba que ñøputpa vyøjomo aunque ja chøcøpø vøjpø tiyø.
6 E é assim também que Davi declara ser bem-aventurado aquele a quem Deus atribui justiça, independentemente de obras.
7 David nømu:
7 Davi disse: “Bem-aventurados aqueles cujas transgressões são perdoadas, e cujos pecados são cobertos;
8 — ausente —
8 bem-aventurado aquele a quem o Senhor jamais atribuir pecado.”
9 Pero ji'ndyet na's seña'øyajupø Israel pø'nis syeñaji'ṉ que jetse ityajpa contento. También ja syeña'øyøpø muspa ityaj contento jetse. Porque tø nømba que Diosis pyøjcøchoṉ Abraham como vøjpø pønse porque Abraha'mis vya'ṉjam Dios.
9 Esta bem-aventurança vem apenas sobre os circuncisos ou será que ela vem também sobre os incircuncisos? Porque dizemos: “A fé foi atribuída a Abraão para justiça.”
10 Pero qui'pstam mø'chøqui que Diosis pyøjcøchoṉu Abraham como vøjpø pønse cuando ja syeña'øyø'ctøc Abraham.
10 Como, pois, lhe foi atribuída? Estando ele já circuncidado ou sendo ainda incircunciso? Não foi no regime da circuncisão, mas quando ele ainda não havia sido circuncidado.
11 Entonces jøsicam oy seña'øyi como seña que Diosis pyøjcøchoṉu cuando ja syeña'øyø'ctøc. Jetse tujcu va'cø jyata'ayaj Abraham mumu vya'ṉjamyajpapø'is aunque ja syeña'øyajøpø'is. Y jetse Diosis maṉba pyøjcøchoṉyajque't como vøjpø pønse je va'ṉjajmoyajpapø.
11 E Abraão recebeu o sinal da circuncisão como selo da justiça da fé que teve quando ainda não havia sido circuncidado. E isto para que ele viesse a ser o pai de todos os que creem, embora não circuncidados, a fim de que a justiça fosse atribuída também a eles.
12 Y jetse tujcu va'cø jyata'ajque'ta seña'øyajupø'is. Pero no sólo seña'øyaju ancø, sino que también chøjcopujtayajpa oyse vya'ṉjam Abraha'mis Dios cuando ja syeña'øyø'ctøc.
12 Ele é também pai da circuncisão, isto é, daqueles que não são apenas circuncisos, mas também andam nas pisadas da fé que teve Abraão, nosso pai, antes de ser circuncidado.
13 Porque Diosis chajmayu Abraham que maṉba ñøtzø'y nasacopac, y 'yune'is maṉba ñøtzø'yajque'te. Pero ja chamø que maṉba pyøjcøchoṉyaje porque yaj copujtu ancø aṉgui'mocuy, sino porque vya'ṉjam Dios y por eso vyø'jom pujtu Diosis vyi'naṉdøjqui.
13 A promessa de que seria herdeiro do mundo não veio a Abraão ou à sua descendência por meio da lei, e sim por meio da justiça da fé.
14 Entonces o'ca solamente yaj coputyajpapø'is aṉgui'mocuy pyøjcøchoṉyajpana'ṉ nasacopac, entonces suniti ndø va'ṉjambana'ṉ, y lo que chamuse Diosis ji'na'ṉ vyiyu'ṉaje.
14 Pois, se os da lei é que são os herdeiros, anula-se a fé e cancela-se a promessa.
15 Porque o'ca ijtu aṉgui'mocuy y ji'n ndø yaj coputi, Diosis tø castigatzøcpa. Pero o'ca ja it ni ti aṉgui'mocuy, entonces ni ti ji'n mus ndø tzøcø lo que aṉgui'mocu'is ya'inducpapø, y ji'n jujche tø cojapa'te, porque na ja itøti aṉgui'mocuy.
15 Porque a lei suscita a ira; mas onde não há lei, também não há transgressão.
16 Jetcøtoya Diosis chamdzi'u Abraham lo que chamdzi'upø porque Abraham va'ṉjajmoyu, jetse Diosis chi' Abraham vøjpø tiyø ñe vyø'ajcupit. Por eso viyuṉse muspa pyøjcøchoṉyaj chamdzi'upø tiyø mumu 'yune'is o'ca vya'ṉjamyajpa. Ji'n sólo aṉgui'myajtøjupø'is maṉba pyøjcøchoṉyaje, sino también va'ṉjajmoyajpapø jujche Abraham va'ṉjajmoyuse, je'is maṉba pyøjcøchoṉyajque'te; y Abraham mumu tø øtzta'm ndø jandata'mete.
16 Essa é a razão por que provém da fé, para que seja segundo a graça, a fim de que a promessa seja garantida para toda a descendência, não somente à descendência que está no regime da lei, mas também à descendência que tem a fé que Abraão teve — porque Abraão é pai de todos nós,
17 Como ijtuse jachø'yupø que Diosis ñøjay Abraham: “Como vøti pø'nis jyatase mi ṉgojtu”. Sunba ñømø que Abraham ndø jandata'mete Diosis vyi'naṉdøjqui. Porque Abraha'mis vya'ṉjam Dios yac visa'yajpapø'is ca'yajupø, y chambapø'is lo que ja itøpø como si fuera ijtu'am.
17 como está escrito: “Eu o constituí por pai de muitas nações” — diante daquele em quem Abraão creu, o Deus que vivifica os mortos e chama à existência as coisas que não existem.
18 Aunque parece que ji'na'ṉ ma it 'yune, Abraha'mis vya'ṉjam Dios jetse y ni'aṉjajmu que maṉba it sone chacyajupø 'yune porque jetse Diosis oyuse chajmaye: “Maṉba it mi ⁿune sone”.
18 Abraão, esperando contra a esperança, creu, para vir a ser pai de muitas nações, segundo lhe havia sido dito: “Assim será a sua descendência.”
19 Aunque ijtuna'ṉ casi mosis 'yame Abraha'mis, pero ja myochi'ajø vya'ṉjajmocuy aunque ñi'aṉjajmu que ya mero maṉba ca'e; y yomo Sara chuveco'nina'ṉ y ji'nam ñi'aṉjajme que maṉba it 'yune.
19 E, sem enfraquecer na fé, levou em conta o seu próprio corpo já amortecido, tendo ele quase cem anos, e a esterilidade do ventre de Sara.
20 Pero Abraha'mis vya'ṉjamu que ja 'yaṉgøma'cøy Diosis cuando ñøjay que maṉba it 'yune. Chøjcu cuenta que viyuṉse maṉba iti, y jetse vyøcotzøc Dios.
20 Não duvidou, por incredulidade, da promessa de Deus; mas, pela fé, se fortaleceu, dando glória a Deus,
21 Tyumøtzocoy vya'ṉjajmu que Diosis muspa chøc lo que chamuse.
21 estando plenamente convicto de que Deus era poderoso para cumprir o que havia prometido.
22 Por eso Diosis cyojtu cuenta'omo como que Abraham vøjpø pønete.
22 Assim, também isso lhe foi atribuído para justiça.
23 Pero ji'n sólo Abrahamgøtoya it jachø'yupø que Diosis cyot cuenta'omo,
23 E as palavras “lhe foi atribuído” foram escritas não somente por causa dele,
24 sino también para øtzcøtoyata'mete. Porque jetseti Diosis maṉba tø cot cuenta'omo como vøjpø pøn o'ca ndø va'ṉjamdamba ñe'c Dios oyu'is yac visa' Jesús ndø Comi cuando ca'ujcam.
24 mas também por nossa causa, visto que a nós igualmente nos será atribuído, a saber, a nós que cremos naquele que ressuscitou dentre os mortos a Jesus, nosso Senhor,
25 Jesús chi'ocuyaj Diosis va'cø cya'ø va'cø yaj cotocojatyam ndø coja, y Diosis yac visa' Jesús va'cø vyøjom tø putø Diosis vi'naṉdøjqui.
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões e ressuscitou para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.