Atos 10
yns (YNS) vs ACF
1 U Sԑzarԑ kàkäl anà mbuur mwԑy ikↄb ande Kↄlↄnԑlyↄ. Nde kàkäl kaptԑn a iköŋ a aŋità a Lↄmà bàfàbel naa « iköŋ a Itali. »
1 E havia em Cesaréia um homem por nome Cornélio, centurião da coorte chamada italiana,
2 Nde kàkäl anà inzaam, nde anà ywar ande lanswà bàweemà Nzam bɔɔmà. Nde kàfabayà baar mbɔɔn anà kàfayamà Nzam taaŋ lanswà.
2 Piedoso e temente a Deus, com toda a sua casa, o qual fazia muitas esmolas ao povo, e de contínuo orava a Deus.
3 Ilä mwԑy, u ntsü a taaŋ làtär ungö a midi, nde kàmԑn ubwaŋàbwaŋ unsà imanmii un'kyeey a Nzam mwԑy kan'yàbilà u ndwà ande, waa kan'tɛn a nde naa: « Kↄlↄnԑlyↄ! »
3 Este, quase à hora nona do dia, viu claramente numa visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e dizia: Cornélio.
4 Kɔlɔnɛlyɔ kun'ler a lää, kun'wem bↄↄmà, waa kun'fuul naa: « Mwol, ininà abi? » Un'kyeey waa kun'fuur naa: « Ngyamàkà angye anà nkääb angye yàkyàbeenà u mii a Nzam, nde waa kan'yɔbà ya.
4 O qual, fixando os olhos nele, e muito atemorizado, disse: Que é, Senhor? E disse-lhe: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus;
5 Wɛɛ apanà, tↄm baar u Yↄpԑ mukàbel mbuur mwɛy ikɔb ande Simↄn, bàfun'bel Petↄlà.
5 Agora, pois, envia homens a Jope, e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 Nde afàbɔ̈ɔ̈n u ndwà a mbuur mwԑy ikɔb ande Simↄn, nde wà un'kwaam a ibaan a ntsür. Ndwà ande yà kà un'kɔɔl a ngyäl a kölàköl. »
6 Este está hospedado com um certo Simão curtidor, que tem a sua casa junto do mar. Ele te dirá o que deves fazer.
7 Ungö a nkyeen a un'kyeey kàyun'kyään ndaa ayi, Kↄlↄnԑlyↄ kàbel asyääl ande abɔ̈ɔ̈l anà ŋità mwԑy kàkäl anà inzaam anà kàkäl wàŋàbääb anà nde taaŋ mbɔɔn.
7 E, retirando-se o anjo que lhe falava, chamou dois dos seus criados, e a um piedoso soldado dos que estavam ao seu serviço.
8 Ungö mukakyään indiir byanswà byalyaaŋ, nde katöm Yↄpԑ.
8 E, havendo-lhes contado tudo, os enviou a Jope.
9 U taaŋtyà, ba bàkäl u mbwo, tsütsü a Yↄpԑ, Petɔlà kàlär kà ikal bàfàyöör mper a midi ntↄn muyamà.
9 E no dia seguinte, indo eles seu caminho, e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao terraço para orar, quase à hora sexta.
10 Nde kàwem ngyal, waa kàkwen mudyà. Mpal bàkäl ba mukun'läämà isaa, nde kàmԑn imanmii.
10 E tendo fome, quis comer; e, enquanto lho preparavam, sobreveio-lhe um arrebatamento de sentidos,
11 Nde kàmԑn du lan'dubà, undiir mwԑy asànaa yar a ipfԑy a kölàköl làŋàbääm in'siŋ kà an'twɛrà man'nà, lan'yàtyà anà lan'yàtↄlà u mԑԑn.
11 E viu o céu aberto, e que descia um vaso, como se fosse um grande lençol atado pelas quatro pontas, e vindo para a terra.
12 Uboo a la yàkäl anà ntsür a ifà ifà: ntsür a in'kɔl in'nà, ntsür ifilaan u mԑԑn anà nԑn a du.
12 No qual havia de todos os animais quadrúpedes e feras e répteis da terra, e aves do céu.
13 Ndaa mwԑy yàtɛn a nde naa: « Petↄlà, mbarà, dwa anà dyà! »
13 E foi-lhe dirigida uma voz: Levanta-te, Pedro, mata e come.
14 Wԑԑ Petɔlà kàfuur naa: « Mwol, ikwo anki akà ikikye, ntɔn mԑ ŋàtàdyà anki undiir wanswà wàlàbiin anà wàŋingyäy. »
14 Mas Pedro disse: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 Wɛɛ nde an'fàwem ndaa mbalà yàyweel: « Ngye, twon an'bel ŋingyäy indiir kan'pööŋ Nzam. »
15 E segunda vez lhe disse a voz: Não faças tu comum ao que Deus purificou.
16 Ya yàkɔlà mbalà tär, ungö apan, undiir awun bàfuur u du.
16 E aconteceu isto por três vezes; e o vaso tornou a recolher-se ao céu.
17 Petↄlà kàkäl unsà lingyoomà anà muyweerà nde ŋakwo naa imanmii kàmԑn nde ki ikaswaŋà aben. Kyekà taaŋ nsil alan, baar kàtöm Kↄlↄnԑlyↄ bàkäl u munàmbwo bàmufuulà ndwà a Simↄn.
17 E estando Pedro duvidando entre si acerca do que seria aquela visão que tinha visto, eis que os homens que foram enviados por Cornélio pararam à porta, perguntando pela casa de Simão.
18 Ba bàbel u ndaa a ngwal, waa bàfuul naa: « Nkye Simↄn awà bàfàbel naa Petↄlà afàbɔ̈ɔ̈n apà? »
18 E, chamando, perguntaram se Simão, que tinha por sobrenome Pedro, morava ali.
19 Apan Petↄlà kàkäl mukayweerà u mpem ande ntↄn imanmii akyà kàmԑn nde ki, Dweelà kàtɛn a nde naa: « Le, baar atär bàmukaleŋà.
19 E, pensando Pedro naquela visão, disse-lhe o Espírito: Eis que três homens te buscam.
20 Mbarà, tyà, kyen mbwo mwԑy anà ba ukɔɔn nkyɛɛr, ntↄn ba mԑ, mɛ amatↄm. »
20 Levanta-te pois, desce, e vai com eles, não duvidando; porque eu os enviei.
21 Undiir awun, Petↄlà kàtɔlà nde, waa kàtɛn a baar aban naa: « Le, mԑ in'wà mbuur làleŋà bԑ. Ntɔn nkye làyi bɛ? »
21 E, descendo Pedro para junto dos homens que lhe foram enviados por Cornélio, disse: Eis que sou eu a quem procurais; qual é a causa por que estais aqui?
22 Ba bàtɛn naa: « Kaptɛn Kↄlↄnԑlyↄ kàmitↄm. Nde wà mbuur mwԑy wà balàbal anà afàtiin Nzam bɔɔmà. Nde sye we anà imbäl aŋàbwaŋ akà un'sԑŋ a Ayudà wanswà. Un'kyeey in'kyɛɛl mwԑy kun'swԑŋ naa nde akyer ayabel u ndwà ande, ntↄn ngye awem ndaa awà nde ayà mukakyään. »
22 E eles disseram: Cornélio, o centurião, homem justo e temente a Deus, e que tem bom testemunho de toda a nação dos judeus, foi avisado por um santo anjo para que te chamasse a sua casa, e ouvisse as tuas palavras.
23 Apan, Petɔlà waa kabiil anà kapɛ ikal abɔ̈ɔ̈n. Taaŋtyà nde kàkyen anà ba mbwo mwɛy anà atɔŋ amwɛy bà Yɔpɛ.
23 Então, chamando-os para dentro, os recebeu em casa. E no dia seguinte foi Pedro com eles, e foram com ele alguns irmãos de Jope.
24 Kà ilä kyàlääb, nde kàkɔlà Sɛzarɛ. Kɔlɔnɛlyɔ awà kàkäl mudilà ba, kàbel ywar ande anà asam ande bànkwen.
24 E no dia imediato chegaram a Cesaréia. E Cornélio os estava esperando, tendo já convidado os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Umpal kàkɔlà Petɔlà, Kɔlɔnɛlyɔ kàyàbwey anà nde, waa kàbü kà in'kↄl ande ntɔn mukun'sà làkoo.
25 E aconteceu que, entrando Pedro, saiu Cornélio a recebê-lo, e, prostrando-se a seus pés o adorou.
26 Petɔlà waa kumbaar, kàtɛn a nde naa: « Mbarà, ntↄn mԑ, mɛ sye in'wà kàmɛ mbuur. »
26 Mas Pedro o levantou, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 Apan, Petↄlà kàkäl muyiyääm a Kↄlↄnԑlyↄ umpal kàbilà nde u ndwà, waa kàmԑn baar mbɔɔn bàkyàköŋ.
27 E, falando com ele, entrou, e achou muitos que ali se haviam ajuntado.
28 Nde kàtɛn a ba naa: « Bԑ, bԑ làkyàyöb naa wà ikin naa un'yudà mwԑy utüüb itàkal usin tsütsü apà ungyey. Wԑԑ mԑ, Nzam kan'mɛɛy naa twon an'tɛn a mbuur naa nde wà làbiin itàkal naa ŋingyäy.
28 E disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um homem judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem chame comum ou imundo.
29 Undiir awun, mԑ an'yà mԑ ukɔↄn asà impeen u làbeel angye. Wɛɛ apanà, mԑ in'kwen muyöb ntɔn atöm ngye baar muyan'bel. »
29 Por isso, sendo chamado, vim sem contradizer. Pergunto, pois, por que razão mandastes chamar-me?
30 Apan Kↄlↄnԑlyↄ kàtɛn a nde naa: « Ŋàbà ilä kyànà, mԑ kàkäl u ngyamàkà u ndwà amԑ, u taaŋ làtär ungö a midi, wɛɛ le, mbuur mwԑy kàkyàbwaar ipfԑy a iŋyäŋ akyàmbar kusà a mԑ,
30 E disse Cornélio: Há quatro dias estava eu em jejum até esta hora, orando em minha casa à hora nona.
31 nde kan'kyään naa: "Kↄlↄnԑlyↄ, Nzam akyàwem ngyamàkà angye, anà akyàyɔbà nkääb angye.
31 E eis que diante de mim se apresentou um homem com vestes resplandecentes, e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 Tↄm baar u Yↄpԑ mukàbel Simↄn awà bàfàbeel Petↄlà. Nde wà u ndwà a Simↄn un'kwaam a ibaan a ntsür. Ndwà ande yà kà un'kↄↄl a ngyäl."
32 Envia, pois, a Jope, e manda chamar Simão, o que tem por sobrenome Pedro; este está hospedado em casa de Simão o curtidor, junto do mar, e ele, vindo, te falará.
33 Làgyägyä, mԑ waa atööm baar muyabel. Ngye, ngye waa akyey muyà. Apanà bi, bi banswà ibà kusà a Nzam ntↄn muwem indiir byanswà kaswɛŋ Mwol. »
33 E logo mandei chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora, pois, estamos todos presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto por Deus te é mandado.
34 Abun, Petↄlà kàduub mun mutԑn naa: « Mԑ in'kyàyöb ndandaa naa Nzam un'kↄl aŋàyↄŋ afàkyer anki,
34 E, abrindo Pedro a boca, disse: Reconheço por verdade que Deus não faz acepção de pessoas;
35 wԑԑ unsà un'sɛŋ wanswà, mbuur afun'man bɔɔmà anà afàkyer ndaa a balàbal, nde akyer afun'kyey.
35 Mas que lhe é agradável aquele que, em qualquer nação, o teme e faz o que é justo.
36 Nde kàtöm ndaa ande akà un'sԑŋ a Isàlԑl, mukyään Làsaŋ Aŋàbwaŋ là duu u mbwo a Yԑsu Klistↄ awà Mwol a baar banswà.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo (este é o Senhor de todos);
37 Bԑ, bԑ làkyàyöb ndaa yàsԑmà u Ngalilԑ anà yàpää u Yuday lanswà ungö a ndüümà kàlↄɔŋà Ywan.
37 Esta palavra, vós bem sabeis, veio por toda a Judéia, começando pela Galiléia, depois do batismo que João pregou;
38 Bԑ, bɛ làkyàyöb naa Nzam kàtsüül Dweelà In'kyɛɛl anà kàpɛ ngwal udu a Yɛsu un'nsi Nasàlɛr awà kàyilyaaŋà mukyer ubwaŋ anà mukɔɔr baar bàkäl uboo a ikɔ̈b a Satanà, ntɔn Nzam kàkäl anà nde.
38 Como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com virtude; o qual andou fazendo bem, e curando a todos os oprimidos do diabo, porque Deus era com ele.
39 Anà bi sye, bi ibà ambäl a indiir byanswà kàkyer nde u mɛɛn a Ayudà anà u Yɛlusàlɛm. Nde sye wà mbuur bàdwä ba anà bàbɛɛrà ba u kulunsi,
39 E nós somos testemunhas de todas as coisas que fez, tanto na terra da Judéia como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 wɛɛ Nzam kun'wiiy kilä kyàtär, waa kun'pɛ mbwo muyàmɛnà,
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia, e fez que se manifestasse,
41 kakun'sԑŋ wanswà anki, wԑԑ akà bi, bi baar abà kàsɔ̈ɔ̈l Nzam kusà asànaa ambäl, bi baar kàdi anà kànü anà nde ungö a ngwiiyà ande uboo a akü.
41 Não a todo o povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós, que comemos e bebemos juntamente com ele, depois que ressuscitou dentre os mortos.
42 Apan Yɛsu kà iswԑŋ mukyään un'sԑŋ anà mutà imbäl naa Nzam nde kàsɔ̈ɔ̈l mukal nkalsà a baar a mɔ̈ɔ̈ anà akü.
42 E nos mandou pregar ao povo, e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 Aŋangↄↄm banswà bun'tɛɛl imbäl, mutɛn naa mbuur wanswà asun'wal anà asàsà làkwikilà amu nde, bàsun'dwääl nkul a man'be ande u mbwo a ikɔ̈b a Ikↄb ande. »
43 A este dão testemunho todos os profetas, de que todos os que nele crêem receberão o perdão dos pecados pelo seu nome.
44 Umpal kàkäl Petↄlà mutɛɛnà ndaa ayi, Dweelà In'kyɛԑl kàbü udu a baar banswà bàweemà ndaa kàlↄɔŋà nde.
44 E, dizendo Pedro ainda estas palavras, caiu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Wԑԑ aŋàlàkwikilà bàŋàkyɛy abà bàyi mbwo mwԑy anà Petↄlà bàkäl unsà ubem muman naa Dweelà In'kyɛԑl kàpää sye udu a baar mpa abà Ayudà.
45 E os fiéis que eram da circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que o dom do Espírito Santo se derramasse também sobre os gentios.
46 Abun, ba bàweemà naa ba bàmutԑɛnà u ndaa a ingyey anà bàmusyäŋà Nzam. Apan, Petↄlà kàtԑn naa:
46 Porque os ouviam falar línguas, e magnificar a Deus.
47 « Taaŋ alà, nkye we anà mbuur kan'kwo mutsuŋ an'dà a ndüümà akà baar ban'wal Dweelà In'kyɛԑl bà asànaa bi? »
47 Respondeu, então, Pedro: Pode alguém porventura recusar a água, para que não sejam batizados estes, que também receberam como nós o Espírito Santo?
48 Apan, nde kàswԑŋ naa badümà kà ikↄb a Yԑsu Klistↄ. Ba bun'lɔ̈ɔ̈m naa nde ubwaay ndam a ilä apà ba.
48 E mandou que fossem batizados em nome do Senhor. Então rogaram-lhe que ficasse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.