Atos 27
The Holy Bible in the Tarok language of Nigeria (YER_LIS) vs NVT
1 Ma là chit pa̱ i ga mbin aItaliya te, ma nak uBulus nzəng ka̱ onəm ro oga ashe ikan na kpa ka̱ ashe awo anəm chumchum oshozha ro aɗiɗin pa̱ uJuliyos ká̱ idongkong oshozha ija aPonzhi chumchum va ka̱ aRom.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 I tan agirgi ndəng aro ka̱ aAdaramitiya va ka̱ ngga ìtong iga anung iwa iga mbin Asiya. Te i ɓan achen yi. UAristakus unəm uga aMakidoniya va fa ka̱ aTasalonika te, ka̱ ya nzəng ka̱ yi.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Ìpin fa kpa̱k te, i ɓa i sat ka̱ aSaidon. UJuliyos nnyam nnyi nnap úBulus byet. Uza̱ ma̱n á na pa̱ uza̱ a ga atak okpa wo na oza̱ a nakshi ka̱ na.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 I won ka̱ ta te, i tan agirgi ndəng kà̱ɗi i wòl ngba̱k aKuburus va ayər pyep ka̱ ka̱t, i ga. Ka̱kul ayər ka̱ ya ka̱ mpyep i nə́m yi nnə́mnə́m.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 I pa̱l ká̱ ishimshe iwa va nak ikwoksok ka̱ mbin aCiliciya ka̱ aPamfiliya te, i ɓa i sat ka̱ Mira va ka̱ ashe mbin aLikiya a.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Unəm uchumchum oshozha ya agirgi ndəng aga Alekzandariya ayi ka̱ ta ka̱ ngga mbin aItaliya. Te i tan agirgi va̱ ta.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Agirgi yi chen pa̱ shiriri har nra pa̱ nkyak. Ka̱ ngwar nlim kang i ɓa i chu dat ka̱ aKinidus. Atak-pyeppyep ma̱n ayi pa̱ i ga nzwan ka̱t. A nak te, i yar ngba̱k aKarita va atak i pyep ka̱ ka̱t a. Ngba̱k va nak ikwoksok ka̱ aSalmone.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Ka̱ mɓək anung kang agirgi yi mál ka̱ anung akongkong kang i ɓa i chu atak ro mí wór pa̱ Atak-Nəna̱n aga Ntong Agirgi. A dat ká̱ ìtong aLasiya.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Achen va̱ ta̱ yar nra chit mak. A nak te, achen ka̱ ashe ndəng nyangmata̱ aɓang alakchi ka̱t. Ka̱kul nra ngga ndan ishi onəm ká̱ iya̱m-nrì ka̱kul awop watar chit. A nak te, uBulus won oza̱ pa̱,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 <<Ónəm mi, n ya na ka̱ nà achen yi i ɓəɓa̱n. Mi i lan agirgi ká̱ iya̱m va̱ agirgi yar har ká̱ iriri yi kpa.>>
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Ká̱ nnà te, nva̱ pa̱ unəm uchumchum oshozha va̱ ta a ka̱m iya̱m va̱ uBulus là te, uza̱ ka̱m ichən apo agirgi va̱ ta ka̱ unəm uga nchəchi.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Atak va̱ ta chang pa̱ ayər arusok rusok a vang a ya onəm ka̱ ta ka̱t. A nak te, mmakmak onəm là pa̱ ma ga mpyal ka̱ achen. Oza̱ nak ìgwak pa̱ mí chu aFinikiya kan mí lok ngwatar nvan ayər ka̱ ta. Atak njul agirgi va̱ ta ka̱ aKarita va nak ikwoksok ka̱ asa̱l nkwandal va nak mɓa asa̱l arurong ka̱ asa̱l mpal va nak mɓa asa̱l arurong a.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Ayər fa ka̱sa̱l nkwandal ɓan mpyep pa̱ pít, oza̱ rən pa̱ iya̱m va̱ o ɗom te, o ya chit. A nak te, oza̱ dap acham aɗəkɗək aga nsat ka̱ agirgi fa ka̱ ashe ndəng, agirgi kpán asa̱l ka̱ anung akongkong aKarita.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 A gba̱ng nva̱n ka̱t te, n-yər nkánkám ro mí wór pa̱ uSa̱l-mpal Ngga Asa̱l Awu-lum, a ləp fa ka̱ mbin va̱ ta nva ndəng gang ka̱ ashe a.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 N-yər va̱ ta fa dangchi agirgi va̱ ta ngga nzwan ma̱t. A nak te, i ɗak kà̱ ka̱t, i re n-yər pyep yi ga ka̱.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 I ɓa i chu ngba̱k nya mbin ro va ndəng gang ka̱ ashe mí wór pa̱ aKauda va ayər i pyep ka̱ ka̱t te, atak nak nswakam ka̱. Ka̱ ngwar nlim kan i ɗak ka̱ agirgi aɓwakan i ran ɓyen.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Oza̱ dap tar ka̱ ka̱ ashe agirgi achumchum. Oza̱ mwak asang ka̱ akum agirgi achumchum oza̱ ran. Ayər nəm oza̱ pa̱ kan agirgi a ga a gbak afu ka̱shishiri ka̱ aSirtis ka̱t. A nak te, oza̱ fər ka̱ nza̱ni agirgi oza̱ re ayər i da̱n agirgi i ga ka̱.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Atak-pyeppyep va̱ ta ga mpyal ka̱ nnyan ka̱ yi. A nak te, ìpin fa kpa̱k te, oza̱ ɓan ngwur iya̱m va̱ agirgi yar oza̱ swan ka̱ ashe ndəng.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Ká̱ ilum iga ishaɗən te, oza̱ swan asang ká̱ iya̱m inok ro ka̱ ashe ndəng ka̱ awo oza̱.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 I ya iwu alum ká̱ izhán ka̱t nra pa̱ nkyak. Atak va̱ ta ga mpyal ka̱ mpyep. A nak te, i yar pa̱ njiyi te, a kur chit.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 A nəm nra chit pa̱ makmak nna ma ri iya̱m ro chit ka̱t. Te uBulus won ga akul ka̱ mpyal oza̱ là pa̱, <<Ónəm, ka̱ ya pa̱ ka̱ o fe ichən mi fe te, ka̱ o re aKarita ka̱t. Te iya̱m va̱ ya wo ta̱ ká̱ iya̱m va̱ zhì te, ka̱ ya wo ka̱t.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Ka̱ nna kpa te, mmami ka̱ nna ichən awo pa̱ ìgwak wo a kam. Ka̱kul ka̱ uro pa̱ uzəng ka̱ ashe wo i lan iriri wo ka̱t. Agirgi na chwat i zhì.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Ka̱kul umaleka fa nyám ishi wo á mi ká̱ ìzwam. Inan va mmami ujini kan inunok na mmami ka̱ nnənəm a.
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 Unəm uga nre va̱ ta là á mi pa̱, <ÁBulus, kan ayər a nəm ɓu ka̱t. Nkpak jiwo ɓu ga nsat ka̱ mpyal aKaisar ka̱kul akwali. Inan ka̱ nnap nnəna̱n wo nak chit pa̱ ka̱ unəm pa̱ uzəng ka̱ ashe onəm oga ngga achen nzəng ka̱ ɓu i lan iriri wo ka̱t.>
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Ka̱kul nva̱ ta te, re ìgwak a kam awo ónəm. Ka̱kul n yà ka̱ nna nnandər yà pa̱ iya̱m va̱ ta̱ i fa wa nva uza̱ là á mi.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 ká̱ nnà te, nkpak pa̱ n-yər va̱ ta̱ a swang yi ka̱ mbin ro va ndəng gang ka̱ ashe a.>>
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Ka̱ nra ngga ngba̱pchi ama̱n pa̱ neɗing ká̱ ìzwam te, atak-pyeppyep nna ya ka̱ anung nda̱n yi ka̱ ashe iwa Adariya. Ká̱ ishimshe ìzwam te, a nəm ka̱ onəm oga nchi agirgi va̱ ta pa̱ i dat chit ka̱ ǹzam.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Oza̱ mà ngba̱n ndəng te, oza̱ ya ashar igba̱l ká̱ ìsəm parəm. A gba̱ng nva̱n ka̱t te, oza̱ mà ngba̱n ndəng va̱ ta kà̱ɗi te, oza̱ ya ngbəgba̱n ashar ìsəm fangzəngtəng.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Te ayər nəm oza̱ pa̱ kan agirgi a gbak afu ká̱ izər ipán ka̱t. A nak te, oza̱ swan acham aɗəkɗək pa̱ neɗən ka̱ ashe ndəng ka̱sa̱l nsəm agirgi aga nnənak i ta̱l. Atak gba̱ng ntan ka̱ oza̱.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Onəm oga nchi agirgi va̱ ta fər ka̱ agirgi aɓwakan ka̱ ashe ndəng na o chən te, oza̱ nəm akwam pa̱ mmawó ka̱ nswan acham aɗəkɗək ka̱ ashe ndəng ka̱sa̱l mpyal agirgi aga nnənak i ta̱l.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Te uBulus là ûnəm uchumchum oshozha va̱ ka̱ aɓo oshozha pa̱, <<A yà pa̱ onəm va̱ ta̱ i chən i re agirgi te, ka̱ unəm ro pa̱ uzəng ka̱ ashe wo i lár ka̱t.>>
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 A nak te, oshozha gəl asang agirgi aɓwakan va̱ ta re ga ndəng.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Atak dat ka̱ ntan te, uBulus chál nkpaktak oza̱ pa̱ oza̱ a ri iya̱m-nrì. Uza̱ là pa̱, <<Nrá pa̱ ngba̱pchi ama̱n pa̱ neɗən va̱ watar ta̱ te, na o ri iya̱m ro chit ka̱t. O təm ka̱ ngwam nnap ka̱ o ri iya̱m ro ka̱t.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Mmami ka̱ nchal wo nyangmata̱ pa̱ o ri iya̱m ro. Ka̱kul nna ta i na ìkàm awo ngga nfa ká̱ ikángkáng. Unəm ro i ku ka̱t. Ko akpap aga ishi pa̱ zən unəm ro i lan ka̱t.>>
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Uza̱ gba̱l ka̱ nla iya̱m va̱ ta te, uza̱ wur nzəngkəng ka̱wo. Te ka̱ mpyal oza̱ pa̱ kpaktak uza̱ na aɗəngchi íNan. Uza̱ kpal nzəngkəng uza̱ ɓan nrəri.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 A nak te, ìgwak kam oza̱ pa̱ kpaktak. Oza̱ ri iya̱m kpa.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Iyəl nkpaktak onəm va̱ ka̱ ashe agirgi va̱ ta te, onəm igba̱l pa̱ iparəm ká̱ ìsəm pa̱ ifangshat ama̱n pa̱ kpa̱ɗən.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Ka̱ nva̱ngva̱ oza̱ ri iya̱m-nrì chit afu yəl oza̱ te, oza̱ wur aɓo mma̱k oza̱ swan ka̱ ashe ndəng na agirgi a kəla̱p.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Atak tan oza̱ ya anung akongkong te, oza̱ nyi mbin va̱ ta ka̱t. Te oza̱ ya atak ro ndədəng nəm wa mbwam akongkong kongkong ká̱ ashishiri. A nak te, oza̱ là pa̱ o ɗak na agirgi a ga a sat ka̱ ta a yà pa̱ i nənəm a.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Oza̱ kyen asang oga acham aɗəkɗək ga nnak agirgi i ta̱l oza̱ re ka̱ ashe ndəng. Oza̱ fən asang va̱ kpán iya̱m iga nchi agirgi va̱ ta kpa. Oza̱ ran nza̱ni agirgi oza̱ gha̱p won apal ka̱sa̱l mpyal agirgi na ayər a da̱n a ga ka̱. Te oza̱ kpán asa̱l anung akongkong va̱ ta.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Te agirgi ɓa ləp aɗuktum ashishiri aga ashe ndəng te, a sat. Mpipyal pàn ka̱ i səng pa̱ ɗa̱p ka̱t. Ijili jili nnyi te, ɓun pa̱ nyimən nyimən ka̱kul igum-ndəng ka̱ nnə́m ká̱ izəzər.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Oshozha ya chit pa te, oza̱ nəm ichən pa̱ o gba̱ng onəm oga ashe ikan ka̱kul le kang oza̱ a yel ndəng a pa̱ng a chən iya̱m oza̱ ka̱t.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Ka̱kul pa̱ unəm uchumchum oshozha va̱ ta ɗom pa̱ kan ma gba̱l uBulus ka̱t te, uza̱ ɗa̱t oza̱ ka̱ nnəm iya̱m va̱ oza̱ ɗom nnənəm. Onəm va̱ nyi ndəng nyi te, uza̱ nak oza̱ pa̱ oza̱ a ru ndəng mpyal a pa̱n a ga ǹzam.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Aɓo onəm nnyi te, pa̱ oza̱ a pa̱n ka̱ apal akun anəna̱n ka̱ akpasal akun agirgi va̱ chwan. Ka̱sa̱l va ta nkpaktak onəm chu ǹzam ká̱ ikángkáng.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.