2 Samuel 19

The Holy Bible in the Tarok language of Nigeria (YER_LIS) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Mmá là ûJowap pa̱ uDawuda ka̱ nyə́ng ikú aAbsalom ká̱ mɓa̱ng ìgwak.
1 Disseram a Joabe: Eis que o rei está chorando e se lamentando por Absalão.
2 Ka̱kul nva̱ ta te, ìgwan va̱ mmá nəm ká̱ n̂da va̱ ta te, a wal aɗor ka̱ atak onəm pa̱ kpaktak, ka̱kul onəm fe pa̱ uponzhi ka̱ nyə́ng ka̱kul ayen wò ununggwan.
2 Então a vitória se tornou naquele dia em tristeza para todo o povo, porque nesse dia o povo ouviu dizer: O rei está muito triste por causa de seu filho.
3 Oshozha mwom kang i táng ìtong n̂da va̱ ta wa oshozha va mmá ri ká̱ ìkum kang iwuswa nəm oza̱ kà̱ ntáng ìtong á.
3 E nesse dia o povo entrou furtivamente na cidade, como o faz quando, envergonhado, foge da peleja.
4 Uponzhi gún asa̱l awu wò kang i yə́ng pa̱ gbá̱nggbá̱ng, i là kà̱ pa̱, <<Àyen mi uAbsalom, áAbsalom, áyen mi, áyen mi.>>
4 Estava, pois, o rei com o rosto coberto, e clamava em alta voz: Meu filho Absalão, Absalão meu filho, meu filho!
5 Te UJowap ga tar nzhi aponzhi kang à là á na pa̱, <<N̂da ta̱ u na iwuswa ôshozha ɓu chit. Oza̱ mà ka̱m ishi irirì ɓu, ká̱ irirì ovan ɓu onunggwan ká̱ ochar, ká̱ ochar ɓu, ká̱ ochar va mí nak ka̱ ashe nzhi pa kùk.
5 Então entrou Joabe na casa onde estava o rei, e disse: Hoje envergonhaste todos os teus servos, que livraram neste dia a tua vida, a vida de teus filhos e filhas, e a vida de tuas mulheres e concubinas,
6 U ma̱n unəm uga nkpang ɓu wà, onəm va̱ ma̱n ɓu ǹnyi te, u yang oza̱. N̂da ta̱ u nyám chit mbang pa̱, onəm oga mpyal oshozha ɓu, ká̱ onəm va̱ ka̱ vəng oza̱, a sat iya̱m iro ka̱ mpyal ɓu ka̱t. N ya chit pa̱ ka̱ chəchàng ká̱ ɓu, ká̱ yà pa̱ uAbsalom uwa yà ká̱ iriri kang mmayi te ká̱ kú pa̱ kpaktak.
6 amando aos que te odeiam, e odiando aos que te amam. Porque hoje dás a entender que nada valem para ti nem chefes nem servos; pois agora entendo que se Absalão vivesse, e todos nós hoje fôssemos mortos, ficarias bem contente.
7 Ǹyangmata̱ wong fa na u kam irəng ônəm ɓu. A yà pa̱ ɓu wong ɓu fa ka̱t te, n sóng anung ká̱ uYawe, unəm uro i yà ká̱ ntəm nzəng ká̱ ɓu ká̱ izwam va̱ ta̱ ka̱t. Nva̱ ta̱ i ga mɓá̱ng i ji oga iya̱m va̱ ji ka̱ ya ɓu ká̱ ivanza̱m ɓu ɓa chu n̂da va̱ ta̱.>>
7 Levanta-te, pois, agora; sai e fala ao coração de teus servos. Porque pelo Senhor te juro que, se não saíres, nem um só homem ficará contigo esta noite; e isso te será pior do que todo o mal que tem vindo sobre ti desde a tua mocidade até agora.
8 Te uPonzhi wong fa təm ka̱ atak va̱ mí ɓut kà̱ ka̱ anung asa̱l ìtong. Awalang va̱ mmá là ônəm pa̱, <<Uponzhi uwa təm ka̱ anung asa̱l ìtong.>> Te, onənəm pa̱ kpaktak ɓa atətak. Ǹnyi te, oshozha oIsa̱rila ka̱ chəng chit ka̱ ga oga nzhi oza̱.
8 Pelo que o rei se levantou, e se sentou à porta; e avisaram a todo o povo, dizendo: Eis que o rei está sentado à porta. Então todo o povo veio apresentar-se diante do rei. Ora, Israel havia fugido, cada um para a sua tenda.
9 Onəm oga aIsa̱rila pa̱ kpaktak ka̱ ndap izər ká̱ izər oza̱ pa̱, <<Uponzhi Dawuda wa ka̱m ishi yi ka̱ atak onəm ga nkpang yi oFilisti. Ǹyangmata̱ te, uza̱ chə́r chit, uza̱ re mbin ka̱kul aAbsalom.
9 Entrementes todo o povo, em todas as tribos de Israel, andava altercando entre si, dizendo: O rei nos tirou das mãos de nossos inimigos, e nos livrou das mãos dos filisteus; e agora fugiu da terra por causa de Absalão.
10 Kang uAbsalom va̱ i kyer na pa̱ a ya uponzhi yi te, a kú chit ka̱ atak ìkum. Iza̱ nak kang na o là iya̱m iro chit ka̱ apal nle mɓa ká̱ uponzhi ka̱t yà?>>
10 Também Absalão, a quem ungimos sobre nós, morreu na peleja. Agora, pois, porque vos calais, e não fazeis voltar o rei?
11 Oga nnap-nlà va̱ ta̱ oIsa̱rila ka̱ nləla tar achwang aPonzhi uDawuda te, uza̱ re ǹre ga atak onəm oga nshì iya̱m awop oma, uZadok ká̱ uAbiyata pa̱ mmá là oza̱ pa̱ oza̱ a ɓəp onəmgbak oYahudi pa̱, <<Iza̱ nak kang oza̱ oma i yà oga nkur anung ka̱ nlà nnap ngga nle ká̱ uponzhi ka̱ nzhizhi yà?
11 Então o rei Davi mandou dizer a Zadoque e a Abiatar, sacerdotes: Falai aos anciãos de Judá, dizendo: Por que seríeis vós os últimos em tornar a trazer o rei para sua casa? Porque a palavra de todo o Israel tem chegado ao rei, até a sua casa.
12 Mmawó na ogənang mi, izər ká̱ nchə̀r mi. Iza̱ nak kang mmawó na o tong onəm oga nkur anung ka̱ nle ká̱ uponzhi ka̱ nzhi yà?
12 Vós sois meus irmãos; meus ossos e minha carne sois vós; por que, pois, seríeis os últimos em tornar a trazer o rei?
13 O là ûAmasa pa̱, <Mmaɓu izər ká̱ nchə̀r mi ka̱t ɗò? Inan á nap-akwali ká̱ mi, a yà pa̱ mmaɓu na uponzhi ìkum oshozha oIsa̱rila ka̱ anung aJowap ka̱t á.> >>
13 Dizei a Amasa: Porventura não és tu meu osso e minha carne? Assim me faça Deus e outro tanto, se não fores chefe do exercito diante e mim para sempre, em lugar de Joabe.
14 Wantá na uDawuda ga̱ɓa̱n igwak onəm oga aYahudi yà wa igwak anəm pa̱ uzəng. Te oza̱ re ǹre ûponzhi pa̱ uza̱ a le nzhi ka̱ nkpaktak onəm va̱ ka̱ atətak á.
14 Assim moveu ele o coração de todos os homens de Judá, como se fosse o de um só homem; e enviaram ao rei, dizendo: Volta, com todos os teus servos.
15 Te uponzhi ru asa̱l nzhi uza̱ ɓa chu anung aWang aUrdun. Ǹyangmata̱ te, onəm oga aYahuda ɓa aGilgal ka̱kul pa̱ na o gwang uponzhi, na o ka̱mshi na kà̱ mpa̱l aWang aUrdun.
15 Então o rei voltou, e chegou até o Jordão; e Judá veio a Gilgal, para encontrar-se com o rei, a fim de fazê-lo passar o Jordão.
16 UShimeyi uya aGera ununggwan ka̱ akum ìjili aBenjamin ka̱ aBahurim, gha̱n fa ga nzəng ka̱ onəm oga aYahuda ka̱kul pa̱ na o gwang uponzhi uDawuda.
16 Ora, apressou-se Simei, filho de Gêra, benjamita, que era de Baurim, e desceu com os homens de Judá a encontrar-se com o rei Davi;
17 Uza̱ nzəng ká̱ onəm ikalong pa̱ izəng (1,000) ka̱ akum ìjili aBenjamin, nzəng ká̱ uZiba uzwal aponzhi uShawulu, uva̱ ka̱ ovan pa̱ ogba̱pchi ama̱n pa̱ tukun, ká̱ okpari ìsəm pa̱ ìparəm, oza̱ ga aUrdun pa̱ na o gwang uponzhi.
17 e com ele mil homens de Benjamim, como também Ziba, servo da casa de Saul, e seus quinze filhos, e seus vinte servos com ele; desceram apressadamente ao Jordão adiante do rei,
18 Oza̱ pa̱ng awang pa̱ na o pa̱ng onəm aponzhi, na o nəm iya̱m va̱ á na uza̱ ɗom á. Awalang va̱ uShimeyi uya aGera ununggwan pa̱l te, a ɓa ru ka̱ mpyal aponzhi,
18 atravessando o vau para trazer a casa do rei e para fazer o que aprouvesse a ele. Quando o rei ia passar o Jordão, Simei, filho de Gêra, se prostrou diante dele,
19 uza̱ là pa̱, <<M ɓa pá na n chal ɓu ka̱ apal ishi iya̱m inga va̱ n nəm á ɓu ka̱ ilum va̱ u fa ka̱ ashe aUrushelima. Kang wa kpan ka̱ afu ka̱t.
19 e lhe disse: Não me impute meu senhor à minha culpa, e não te lembres do que tão perversamente fez teu servo, no dia em que o rei meu senhor saiu de Jerusalém; não conserve o rei isso no coração.
20 N nyinyi pa̱ n nəm nnap-mɓá̱ngɓa̱ng á ɓu, nna nak te mmami na nfa ka̱ ashe nzhi aYusufu mpyal, m ɓa pa̱ na n gwang ɓu aponzhi.>>
20 Porque eu, teu servo, deveras confesso que pequei; por isso eis que eu sou o primeiro, de toda a casa de José, a descer ao encontro do rei meu senhor.
21 Te uAbishayi uya aZeruya là pa̱, <<A mal pa̱ mmá gba̱l uShimeyi ka̱kul uza̱ pwat ɓu uponzhi va uYawe gar á.>>
21 Respondeu Abisai, filho de Zeruia, dizendo: Não há de ser morto Simei por haver amaldiçoado ao ungido do Senhor?
22 Ǹnyi te uDawuda na ama̱n á na pa̱, <<Iza̱ gwang mi ká̱ wó yà, óvan aZeruya? O ɗom pa̱ o ɓa ká̱ nɗaktak á mi ɗò? Mmami na uPonzhi oIsa̱rila ǹyangmata̱, ka̱kul nva̱ ta te, unəm uro yà mi gba̱l ka̱ ashe aIsa̱rila nda ata̱ ka̱t.>>
22 Mas Davi disse: Que tenho eu convosco, filhos de Zeruia, para que hoje me sejais adversários? Será morto alguém hoje em Israel? pois não sei eu que hoje sou rei sobre Israel?
23 Te uponzhi là ûShimeyi pa̱, <<N sóng anung á ɓu pa̱ mi gba̱l ɓu ka̱t.>>
23 Então disse o rei a Simei: Não morrerás. E o rei lho jurou.
24 Te uMefiboshet ukəka aShawulu aga nggwang uponzhi, uza̱ nàl ashar wò ka̱t, uza̱ wur asa̱l awu wò ka̱t, kang uza̱ nàl ìlukwan wò ka̱t kpa á ɓan ká̱ ìlum va̱ uponzhi re aUrushelima ga chu ìlum va̱ uza̱ le ɓa ká̱ ikángkáng.
24 Também Mefibosete, filho de Saul, desceu a encontrar-se com o rei, e não cuidara dos pés, nem fizera a barba, nem lavara as suas vestes desde o dia em que o rei saíra até o dia em que voltou em paz.
25 Ka̱ awalang va̱ uMefiboshet wong ka̱ aUrushelima ɓa chu atak aponzhi te, uponzhi ɓəp na pa̱, <<ÁMefiboshet, iza̱ nak kang u ga nzəng ká̱ mi ka̱t yà?>>
25 E sucedeu que, vindo ele a Jerusalém a encontrar-se com o rei, este lhe perguntou: Por que não foste comigo, Mefibosete?
26 UMefiboshet na ama̱n á na pa̱, <<Anəm uga nzhi mi, uponzhi, u nyinyi pa̱ mmami unəm ugurum. Awalang va̱ n nlà ûzwal mi uZiba pa̱ a ɓak nkongkong á mi ka̱ apal azhaki na n nkyen n ga nzəng ká̱ uPonzhi te, uza̱ lam mi, uza̱ ga.
26 Respondeu ele: O rei meu senhor, o meu servo me enganou. Porque o teu servo dizia: Albardarei um jumento, para nele montar e ir com o rei; pois o teu servo é coxo.
27 Te uZiba uzwal mi á lak aɗin mi ka̱ mpyal ɓu pa̱, n yang ka̱ ǹyar nva̱ng ɓu. N nyi pa̱ mmaɓu wa aMa̱leka Inan, ka̱kul nva̱ ta te, nəm á mi iya̱m va̱ u ya ma ká̱ ɓu.
27 E ele acusou falsamente o teu servo diante do rei meu senhor; porém o rei meu senhor é como um anjo de Deus; faze, pois, o que bem te parecer.
28 Ka̱kul onəm oga ashe nzhi akəka mi pa̱ kpaktak te, i nak chit pa̱ ɓu gba̱ng yi ikú, ka̱ɗor nva̱ ta te, u na ichumchum á mi ka̱ ashe onəm va̱ i ri iya̱m-nrì ka̱ apal atebəl nzəng ká̱ ɓu. Te mi là iza̱ uPonzhi lap yà?>>
28 Pois toda a casa de meu pai não era senão de homens dignos de morte diante do rei meu senhor; contudo, puseste teu servo entre os que comem à tua mesa. E que direito mais tenho eu de clamar ainda ao rei.
29 Te uponzhi uDawuda là á na pa̱, <<Sang kang ɓu là pa yà, iya̱m va̱ nlà chit te nna pa̱, mmaɓu ká̱ uZiba te, o kap mbin aShawulu.>>
29 Ao que lhe respondeu o rei: Por que falas ainda de teus negócios? Já decidi: Tu e Ziba reparti as terras.
30 Te uMefiboshet là á na pa̱, <<Mmá re á na pa̱ chatchat, nva̱ u le ká̱ ikangkang te á kur mi kur, aponzhi mi.>>
30 Então disse Mefibosete ao rei: Deixe que ele tome tudo, uma vez que o rei meu senhor já voltou em paz à sua casa.
31 UBarzilayi unəm oga Gileyat uza̱ fa ka̱ aRogelim vang pa̱ na o re uponzhi a pa̱l agwong awang aUrdun kang.
31 Também Barzilai, o gileadita, desceu de Rogelim, e passou com o rei o Jordão, para acompanhá-lo até a outra banda do rio.
32 Uza̱ unəm gbakgbak u va̱ nəm izun chit ìsəm pa̱ ina̱nne, kang uza̱ unəm ga idur pa makmak. Uza̱ uwa i na iya̱m-nrì uponzhi ilum va̱ uponzhi wa ka̱ yà ka̱ aMahanayim.
32 E era Barzilai mui velho, da idade de oitenta anos; e ele tinha provido o rei de víveres enquanto este se demorara em Maanaim, pois era homem muito rico.
33 Uponzhi là ûBarzilayi pa̱, <<Ɓa, i pa̱l awang nzəng, na i ga aUrushelima. Mi nak ishi ká̱ ɓu ka̱ ta.>>
33 Disse, pois, o rei a Barzilai: Passa tu comigo e eu te sustentarei em Jerusalém, em minha companhia.
34 Te uBarzilayi là ûponzhi pa̱, <<Mi nəm izun pa̱ ipəchəng ta̱ lap kang mi ga ntəm ká̱ ɓu ka̱ aUrushelima yà?
34 Barzilai, porém, respondeu ao rei: Quantos anos viverei ainda, para que suba com o rei a Jerusalém.
35 N̂da ata̱ te, mmami ká̱ ìzun ìsəm pa̱ ina̱nne. N nyi nva̱n iya̱m iɓá̱ngɓa̱ng ká̱ ichángchàng ka̱t, kang mi fe nchàng iya̱m va̱ mi ri ká̱ iya̱m va̱ mi wa lap ka̱t kpa. Mi yà ka̱ nfe nchàng oga nnap nshi lap ka̱t kpa. Mi ga nsat ìɗək á ɓu aponzhi.
35 Oitenta anos tenho hoje; poderei eu discernir entre e bom e o mau? poderá o teu servo perceber sabor no que comer e beber? poderei eu mais ouvir a voz dos cantores e das cantoras? e por que será o teu servo ainda pesado ao rei meu senhor?
36 Nkur pa̱ n ka̱m imwa ichumchum va̱ ta̱ ka̱ awo ɓu ka̱t. Iya̱m va̱ mi nəm te, mi pa̱l agwong awang aUrdun ká̱ ɓu pa̱ ɗa̱p chwat.
36 O teu servo passará com o rei até um pouco além do Jordão. Por que me daria o rei tal recompensa?
37 Te wa re mi na n le n ga ìtong mi na n kú ka̱ ta, mmá li mi ka̱ atak awap apo mi ká̱ unang mi. UKimham wa ta̱ ukpari mi, uwa á ga nzəng ká̱ ɓu, kang ɓu nəm iya̱m va̱ á na u ɗom á.>>
37 Deixa voltar o teu servo, para que eu morra na minha cidade, junto à sepultura de meu pai e de minha mãe. Mas eis aí o teu servo Quimã; passe ele com o rei meu senhor, e faze-lhe o que for do teu agrado.
38 Uponzhi là pa̱, <<Mi ga nzəng ká̱ uKimham, iya̱m va̱ pa̱ kpaktak u ɗom te, mi nəm á na. Kang iya̱m va̱ pa̱ kap u ɗom ka̱ atak mi te, mi nəm á ɓu.>>
38 Ao que disse o rei: Quimã passará comigo, e eu lhe farei o que te parecer bem, e tudo quanto me pedires te farei.
39 Te nkpaktak onəm pa̱ng agwong aUrdun ká̱ uponzhi. Ka̱ nva̱ngva̱ uponzhi má njang uBarzilayi chit far nnap-nnəna̱n á na te, uBarzilayi le nzhi wò.
39 Havendo, pois, todo o povo passado o Jordão, e tendo passado também o rei, beijou o rei a Barzilai, e o abençoou; e este voltou para o seu lugar.
40 Awalang va̱ uponzhi pa̱l ga aGilgal te, uKimham pa̱l nzəng ká̱ na. Nkpaktak oshozha oYahudi ká̱ nkap iyəl oIsa̱rila ka̱ ishimshe oza̱ pa̱ng agwong awang nzəng ká̱ uponzhi kpa.
40 Dali passou o rei a Gilgal, e Quimã com ele; e todo o povo de Judá, juntamente com a metade do povo de Israel, conduziu o rei.
41 Te onəm oIsa̱rila ɓa atak aponzhi là á na pa̱, <<Sang kang ogənang yi oYahudi ɓa yar ɓu pa̱ ɗya ka̱ onəm ɓu pa̱ng agwong ká̱ ka̱ nnyi yi ka̱t yà?>>
41 Então todos os homens de Israel vieram ter com o rei, e lhe disseram: Por que te furtaram nossos irmãos, os homens de Judá, e fizeram passar o Jordão o rei e a sua casa, e todos os seus homens com ele?
42 Onəm oga aYahudi na ama̱n pa̱, <<I nəm pa, ka̱kul uponzhi ugənang yi uga ndatkulung. Yar sang kang nnap va̱ ta̱ i ra̱m wó yà? Iza̱ i ri ka̱ atətak yà? Mwote o fe pa̱ uza̱ na imwa iro a yi ɗa ɓo?>>
42 Responderam todos os homens de Judá aos homens de Israel: Porquanto o rei é nosso parente: Por que vos irais por isso. Acaso temos comido à custa do rei, ou nos deu ele algum presente?
43 Onəm oIsa̱rila là onəm oga aYahudi pa̱, <<I kap wó nva̱ng pa̱ ngba̱pchi ka̱ atak aponzhi uDawuda, á yar sang kang ó ɓak yi yà? Ká̱ mmayi na nggəshi va̱ ɓan là nnap mɓa ká̱ uponzhi ka̱ɗi ka̱t ɗò?>> Oza̱ ga mpyal ka̱ ndap izər, uva̱ ta̱ i là, uva̱ cho i là. Ǹnyi te, nnap-nlà va̱ oga aYahudi là te á rwa ji nji oIsa̱rila ji.
43 Ao que os homens de Israel responderam aos homens de Judá: Dez partes temos no rei; mais temos nós em Davi do que vós. Por que, pois, fizestes pouca conta de nós. Não foi a nossa palavra a primeira, para tornar a trazer o nosso rei? Porém a palavra dos homens de Judá foi mais forte do que a palavra dos homens de Israel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.