Lucas 20

Yaminahua NT (YAA_TBL) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Pena fetsa Nios kĩfiti pexefã mẽra Jesús ikikaini anoxõ yorafo tãpimani afeskax Nios fe ĩpaxatirofomãkĩ. Anoxõ ato yoiaino a ato Nios kĩfixomisfãfe ãto xanĩfofo fe, a Moisés yoikĩ kirika keneni keskara ato tãpimamisfo, judeofãfe ãto xanĩfofori fenifo.
1 Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, sobrevieram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,
2 Iskafakĩ yõkanifo: “¿Tsõaõxõ mĩ iskafaimẽ? ¿Tsõa mia yoiamẽ mĩ iskafanõ?” ixõ yõkanifo.
2 e o arguiram nestes termos: Dize-nos: com que autoridade fazes estas coisas? Ou quem te deu esta autoridade?
3 Askafaifono Jesús ato kemani: “Ẽri mato yõkanõ ea yoikapo.
3 Respondeu-lhes: Também eu vos farei uma pergunta; dizei-me:
4 ¿Tsõa Juan nĩchiamẽ ato maotisafakĩ ato faka mẽra ikimapakenõ? Niospa nĩchiyamakĩ yorafãfe nĩchiniforaka.”
4 o batismo de João era dos céus ou dos homens?
5 Ato askafaino ãa ranã mẽenãpai fetseyanã shinãnifo iskakakĩ: “Nõ kemakĩ iskafaino: ‘Niospa nĩchini,’ nõ faino noko yoikĩ iskafai: ‘Akka, ¿afeskakĩ mã Juan nikamismamẽ?’
5 Então, eles arrazoavam entre si: Se dissermos: do céu, ele dirá: Por que não acreditastes nele?
6 Akka nõ iskafakĩ yoitiroma: ‘Yorafãfe Juan nĩchinifo,’ nõ fatiroma yorafãfemãi tokirinĩ tsakakakĩ noko retenõfo. Akka keyokõichi shinãkani Niospa ato shinãmanaino, Juanmãi Niospa shinãmanaino ato yoiaino,” ikanax yoinãnifo.
6 Mas, se dissermos: dos homens, o povo todo nos apedrejará; porque está convicto de ser João um profeta.
7 Nãskaxõ kemanifo: “Nõ tãpiama tsõara Juan nĩchini ato maotisafakĩ ato faka mẽra ikimapakenõ,” faifono,
7 Por fim, responderam que não sabiam.
8 akka Jesúsri ato kemani iskafakĩ: “Ẽri mato yoima tsõaõxõ ẽ iskafaimãkai,” ixõ ato yoini.
8 Então, Jesus lhes replicou: Pois nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.
9 Nãskata taefakĩ Jesús yorafo yoini. Meka fetsafaxõ ato yoikĩ iskafani: “Feronãfake fẽtsa ãfe tare ano uva fanaxõ fẽtsafãfe kexexonõ ato inãfaini chai kayoni.
9 A seguir, passou Jesus a proferir ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, arrendou-a a lavradores e ausentou-se do país por prazo considerável.
10 Nã ãfe fana fimimistĩa ifãfe a yonoxomis nĩchini a kexexonafo ato yõkaxõ ãfe fana fimifo fixotanõ nã ãfenã tiiri. Akka nã fana kexeafãfe seteketsakaxõ afaamais nĩchinifo.
10 No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha; os lavradores, porém, depois de o espancarem, o despacharam vazio.
11 Nãskata tare ifãfe anã a yonoxomis fetsa nĩchini. Akka nãari ĩchaketsayanã seteketsakaxõ afaamais nĩchinifo.
11 Em vista disso, enviou-lhes outro servo; mas eles também a este espancaram e, depois de o ultrajarem, o despacharam vazio.
12 Nãskaxõ afianã fetsari nĩchini. Akka mã kaano nãri imi tofeketsakaxõ tarepaxõ potanifo.
12 Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de o ferirem, expulsaram.
13 “Nãskata tare ifãfe shinãni: ‘¿Ẽ afeskafaimẽ? Ẽfe fakekõi a ẽ aõ noiai mia nĩchipa, õitsai ẽfe fake nikakõitirofoki,’ ixõ nĩchini.
13 Então, disse o dono da vinha: Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.
14 Akka mã ãfe fake nĩchia kaito fichikanax nã tare kexemisfo yoinãnifo iskakani: ‘Nato ãfe apa naano na fanafo fixii kiki. A nari nõ retenõ na tare nõkonã inõ,’ ikax yoinãnifo.
14 Vendo-o, porém, os lavradores, arrazoavam entre si, dizendo: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que a herança venha a ser nossa.
15 Nãskakata achikaxõ tare pasotai iyokaxõ retenifo. Akka, ¿afaa mã shinãimẽ ato afeska faimẽ a tare ifãfe? Ẽ mato yoinõ.
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o dono da vinha?
16 Kaxõ a tare kexemisfo ato retekĩ mitoxõ, fetsafo ãfe tare inãxii afãfe kexexonõfo,” Jesús ato fani. Ato askafaito nikakani iskanifo: “Askayamapainõra,” inifo.
16 Virá, exterminará aqueles lavradores e passará a vinha a outros. Ao ouvirem isto, disseram: Tal não aconteça!
17 Akka askaifãfe õikĩ Jesús ato yoini: “Akka, ¿afeskakĩ Niospa meka iskafakĩ kenenifomẽ? Tokiri pexe fapaikakĩ nã pexe famisfãfe na tokiri chakara ixõ potafiafono, fetsafãfe fichikaxõ na tokiri sharakõi ikaxõ akiki pexe fatirofo, ixõ kirikaki kenenifo.
17 Mas Jesus, fitando-os, disse: Que quer dizer, pois, o que está escrito:
18 Akka tokiriki fetsa pakekĩ aõ xao teketiro. Akka tokiri yoraki pakekĩ renekõitatiro.”
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
19 Nã ato Nios kĩfixomisfãfe ãto xanĩfofo feta a Moisés yoikĩ kirika keneni keskara ato tãpimamisfãfe Jesús achipainifo karaxa mẽra ikimapaikakĩ. Atoõnoa meka fetsafaxõ yoiaito nikakakĩ akiki õitifishkikaki. Akka achipaifikakĩ tsõa achinima yorafoki mesekakĩ.
19 Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam lançar-lhe as mãos, pois perceberam que, em referência a eles, dissera esta parábola; mas temiam o povo.
20 Nãskakaxõ a ato feparamisfo nĩchinifo Jesús fe yoinãtanõfo fanĩrira Jesús ato yoiaito nikakakĩ ãto xanĩfofo yoixikakĩ Jesús achinõfo.
20 Observando-o, subornaram emissários que se fingiam de justos para verem se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Nãskakẽ nãfãfe yõkanifo: “Maestro, mã nõ tãpia a mĩ yoiai anori chanĩmakõi mĩ yoimis. Nã mĩ ato yoiai anoriri, nokori yorafãfe yoimisfo. Chanĩmakõi mĩ yoimis nã Niospa fichipaiyai keskarakõi. Afara yoipaikai mĩ ranomisma, mẽstekõi mĩ ato yoimis.
21 Então, o consultaram, dizendo: Mestre, sabemos que falas e ensinas retamente e não te deixas levar de respeitos humanos, porém ensinas o caminho de Deus segundo a verdade;
22 Akka chanĩmamakĩ noko yoife na romanõ xanĩfo nõ kopifatiromãki askayamakĩ nõ kopifatiroma rakikĩa,” ixõ yoinifo.
22 é lícito pagar tributo a César ou não?
23 Akka Jesús tãpini feparapaiyaifãfe. Nãskaxõ mã tãpixõ ato yoini,
23 Mas Jesus, percebendo-lhes o ardil, respondeu:
24 “Ea kori exe fisti ispakãfe ẽ õinõ,” ato faito ispaifono ato yoini iskafakĩ: “¿Tsõa femãnã na keskaramẽ? ¿Tsõa aneri na kori exe ano keneamẽ?” ixõ ato yõkaito kemanifo iskafakakĩ: “Nõko xanĩfo César keskara,” faifono,
24 Mostrai-me um denário. De quem é a efígie e a inscrição? Prontamente disseram: De César. Então, lhes recomendou Jesus:
25 Jesús ato yoini: “Akka na kori exe Césarnãkẽ César inãkãfe, akka Niosnãkẽ Niosri inãkãfe.”
25 Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Ato askafaito nikakani, rateyanã yoinãnifo: “Kee, na yoiai keskarakai tsõa finõtiroma. Tãpikĩ finakõia,” ikanax ãa ranã yoinãnifo. Nãskakẽ yorafãfe õiaifono Jesús fanĩrira mekamapaifiaifono fanĩrira mekatiroma ini. “Kee, finakõia,” ikanax anã tsoa tooxinima.
26 Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Nãskata saduceofo Jesús õifokani fonifo. Nã saduceofãfe yoimisfo iskakakĩ: “Yora naaxkai anã afeskax ototiroma,” ixõ yoimisfo. Akka nãfãfe Jesúski fõkaxõ yõkanifo
27 Chegando alguns dos saduceus, homens que dizem não haver ressurreição,
28 iskafakakĩ: “Maestro, noko Moisés kirika kenexoni iskafakĩ yoikĩ: ‘Feronãfake fetsa ãfiyax afeta fake akamax naano one fẽtsa nã kẽro ifomafa fitiro ãfe ãfi inõ. Mã fixõ afeta fake atiro ãfe õchi fake inõ,’ ixõ Moisés keneni.
28 perguntaram-lhe: Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se morrer o irmão de alguém, sendo aquele casado e não deixando filhos, seu irmão deve casar com a viúva e suscitar descendência ao falecido.
29 Akka nõ mia yoinõ, nã naneti siete feronãfake inifo. Ãto ochi iyoa ãfiyai taeni. Mã ãfiyax afeta fake akamax nani.
29 Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;
30 Mã ãfe ochi naano chipokoto fini.
30 o segundo e o terceiro também desposaram a viúva;
31 Nãskata nã chipoko fẽtsari nã kẽro fini. Nãskarifiai nãari nani afeta fake akamax. Nãskakanax akikinoax nai keyonifo nã siete feronãfake afeta fake akanamax.
31 igualmente os sete não tiveram filhos e morreram.
32 Nãskata mã nai keyoafono nã kẽrori chipo nani.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 Akka, ¿fatoto mã otokaxõ na kẽro fixikanimẽ, nã fistimãi fĩpakaxõ?” ixõ yõkaifono,
33 Esta mulher, pois, no dia da ressurreição, de qual deles será esposa? Porque os sete a desposaram.
34 Jesús ato kemani: “Yorafo nono mai ano niyokanax feronãfakefo fe kẽrofo fianãyokani.
34 Então, lhes acrescentou Jesus: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento;
35 Akka fatorafãfe Niospa meka chanĩmara faafono Niospa ato imasharatiro afe ĩpaxanõfo. Akka nãfo mã otokanax feronãfakefo fe xotofakefo anã fĩanãtirofoma Nios ika ari nokokanax.
35 mas os que são havidos por dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.
36 Nãskakẽ anã tsoa natiroma. Ãjirifo keskara ixikani Niospa fakekõifori ixikani mã otokanax.
36 Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Akka Moisés nikani oa fana kooai xoisai keskara mẽranoax mekaito, yoikĩ iskafaito: ‘Mã nafianixakakĩ mã anã otoafo, ẽfi Abraham ikaino Isaaca ikaino, Jacobo ikaino, ẽ ãto Nioskõiki. Iskaratĩa efe niafo,’ ixõ yoiaito Moisés nikani. Nãskakẽ nõ tãpitiro naax nõ anã ototiro.
37 E que os mortos hão de ressuscitar, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando chama ao Senhor o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.
38 Akka Epa Niospa naafoma keskara ato õi Epa Niosnoax keyokõi niafo,” ixõ Jesús ato yoini.
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Nã Moisés yoikĩ kirika keneni keskara ato tãpimamisfãfe ranãrito iskafakĩ yoinifo: “Maestro, mĩ ato yoisharakõi,” fanifo.
39 Então, disseram alguns dos escribas: Mestre, respondeste bem!
40 Nãskakẽ anã tsoa yõkapainima, atomãi kemasharakõiaito akiki rãfikakĩ.
40 Dali por diante, não ousaram mais interrogá-lo.
41 Nãskata Jesús ato yõkani: “Akka, ¿afeskakĩ Cristo David ãfe fenara mã faimẽ?
41 Mas Jesus lhes perguntou: Como podem dizer que o Cristo é filho de Davi?
42 Nã David Niospa Yõshi Sharapa shinãmanaino fanãiti kirika keneni iskafaki: Epa Niospa ẽfe Ifo yoini iskafakĩ: ‘Mĩ efe xanĩfokõi ĩpanakaki.
42 Visto como o próprio Davi afirma no livro dos Salmos:
43 Akka nã mia noikaspaifo mĩ ato finõkõinõ ẽ ato mĩ nãmã nĩchikai,’ ixõ yoini.
43 até que eu ponha os teus inimigos por estrado dos teus pés.
44 Akka, ¿afeskai Cristo David ãfe fena itiromẽ, nã David Cristo ẽfe Ifora fafiapaonino?” ixõ Jesús ato yoini.
44 Assim, pois, Davi lhe chama Senhor, e como pode ser ele seu filho?
45 Keyokõichi yorafãfe nikaifono Jesús aõxõ tãpimisfo yoini,
45 Ouvindo-o todo o povo, recomendou Jesus a seus discípulos:
46 “Õisharakakĩ. A Moisés yoikĩ kirika keneni keskara ato tãpimamisfãfe mato pãrapaikani kiki. Akka nãfo rapati chainipa safekanax fofãsapaimisfo. ‘Noko yoisharakõinõfora,’ ikanax tsaoti sharakõi fenamisfo ĩchanãti pexe anoxõ, a piaifo anori sharakõi ano tsaopaimisfo, ‘Noko õisharanõfora,’ ikanax.
46 Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes;
47 Nãskakaxõ kẽro ifomafa pexe fĩamisfo. Nãskatari Epa Nios chaikõi kĩfimisfo, ‘Noko nikanõfora,’ ikaxõ. Akka nãfo chanĩmisfono Epa Niospa ato omiskõimakĩ finakõixii,” ixõ Jesús ato yoini.
47 os quais devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações; estes sofrerão juízo muito mais severo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.