Atos 22
Yaminahua NT (YAA_TBL) vs ARIB
1 “Efe yora mĩshtichi, ea nikakãfe ẽ mato yoinõ ea chakafafo keskara, ea anã chakafayamanõfo,” ixõ ato yoini.
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 Hebreo mekapa ato yoiaito nikakani, tsoa pishta tooxinima. Askaifono Pablo anã ato yoini,
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 “Ẽri judeo. Tarso anoax ẽ fakea, Cilicia mai anoax. Akka ẽ nono Jerusalén anoax yosia, ẽfe maestro Gamalielxõ ẽ tãpia. Na Moisés nõko xinifo yoipaoni anori ẽ yoimis. Mẽxotaima ẽ shinãkõimis ẽfe õitifoyaxõ ẽ Nios Ifofapaikĩ. Nã mã Nios Ifofapaiyai keskafakĩ ẽri askafapaoni.
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 Taefakĩ a Jesús Ifofaifo ẽ ato omiskõimakĩ ẽ ato retepaipaoni. Nãskaxõ ẽ ato achixõ karaxa mẽra ẽ ato ikimapaoni, feronãfakefoya kẽrofo.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 A ato Nios kĩfixomisfãfe ãto xanĩfofo feta a xanĩfo fetsafãfe mato yoitirofo nã ẽ mato yoiai keskara. Nãfãfe ea kirika kenexõ inãnifo, nofe yorafo judeofo Damasco anoafo ẽ ato foxotanõ. Nãskax ẽ ari kani a Nios Ifofaafo ato fenaikai, ato achixõ Jerusalén ano ato efexiki anoxõ ato omiskõimaxiki,” ixõ Pablo ato yoini.
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 Anã Pablo ato yoini iskafakĩ: “Akka fãi kaikĩ mẽ chaima Damasco faikaino, nãnoxõ xini keya oa luz keskarato nai mẽraxõ ea chaxakõitani.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Ea askafaino ẽ nãmã pakeni. Nãskaxõ mekaito ẽ nikani, ea iskafaito: ‘Saulo, Saulo, ¿afeskakĩ mĩ ea omiskõimanimẽ?’ ea faito.
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ea askafaito ẽ yõkani iskafakĩ: ‘¿Mĩ tsoamẽ, Ifo?’ ẽ faito ea kemani iskafakĩ: ‘Ẽkĩa Jesús Nazarete anoa, nã mĩ ea omiskõimanai,’ ea fani.
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 A efe foaifãfe luz keskarato ea chaxatanaito õikani ratenifo. Akka a ea yoi mekaito tsõa nikanima.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Ea askafaito ẽ yõkani iskafakĩ: ‘¿Ifo, ẽ afeskatiromẽ?’ ẽ faito, nõko Ifãfe ea iskafani: ‘Fininãkafãta Damasco ano katãfe. Anoxõ ẽ mia yoi kaikai mĩ afaa afeskafaimãkai,’ ea fani.
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Akka anã ẽ fẽro õitiroma ini, nã luzpa ea fechaxki mã ea fẽxoano. Nãskakẽ a efe foaifãfe ea mẽtsoxõ Damasco ano iyonifo.
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 “Nãno feronãfake ãfe ane Ananías ika ini. Nãato Nios nikakõixõ a Moisés yoini keskara nikakõipaoni. Nãnoxõ judeofãfe Damasco ano ikaxõ aõnoa yoisharapaonifo.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Ẽ Damasco ano nokoano ekeki Ananías oni ea õiyoi. Mã ekeki oxõ ea iskafani: ‘Efe yorashta Saulo, anã õife,’ ea faino koshikõi ẽ anã fẽro õini. Nãskaxõ ẽ õisharakõini.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 Anoxõ ea yoini iskafakĩ: ‘Nõko xinifãfe ãto Niospa mia katoa, a mia amapaiyai keskara mĩ tãpinõ. Askatari ãfe Fake sharafinakõia mĩ õinõ, ãfe meka sharafinakõia nikayanã.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 Nãskaxõ mĩ ato yoixii Niosnoa, nã maniafo tii anoa, nã mĩ õiaifoya, nã mĩ nikaifo.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Nãskakẽ samarakakima koshikõi fininãkafãta maotisafe faka mẽra ikipakekafãfe nõko Ifãfe ãfe aneõxõ mia chaka soaxonõ,’ ea fani” ixõ Pablo ato yoini.
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 Anã Pablo ato yoini iskafakĩ: “Mẽ Jerusalén ano anã oax, Nios kĩfiti pexefã mẽra ẽ kani anoxõ Nios kĩfikai. Nãnoxõ ẽ õia oa namakẽ õia ẽ fani.
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 Ẽ nõko Ifo õini ea iskafaito: ‘Nã Jerusalén anoax koshi tsekekaitãfe, mĩ eõnoa yoiaito mia tsõa nikaima kiki,’ ea fani.
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Ea askafaito ẽ kemakĩ iskafani: ‘Ifo, mã ea tãpiafo nã ichanãti pexe mẽranoafo kaxõ ẽ ato achixõ karaxa mẽra ẽ ato ikimapaoni a mia Ifofaifo. Askatari ẽ ato koshaketsapaoni.
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 Askatari a mĩ inakõi Esteban reteaifono, ẽri nãno ato fe ini reteaifono. Nãskaxõ ẽ ato rapati kexexoni.’
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 Ẽ askafaino nõko Ifãfe ea yoini: ‘Fininãkafãta fãi katãfe, mai fetsafo ari chaikõi ẽ mia nĩchikai a judeofoma ari,’ ea fani,” ixõ Pablo ato yoini.
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Ato askafaito nikakani, akka fãsikõi yorafo mekainĩfofãnifo: “Na feronãfake chaka retefe anã niyamanõ,” fayanã chakafakĩ mekafanifo.
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 Nãskakakĩ õitifishkikĩ finayanã fãsikõi mekakakĩ ãto rapati taa taa ayanã fomãkĩa mapo saakĩ fetsanifo.
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 Askafaifãfe nikakĩ a soraro xanĩfãfe ato yoini Pablo karaxa mẽra ikimanõfo, koshaketsakaxõ, nãskafaifono ato yoinõ afeskai a yorafo akiki chakai mekakanimãkai.
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Akka mã metexkereakaxõ koshapaiyaifono, a soraro xanĩfo fẽtsa Pablo yoini iskafakĩ: “¿Tsõa mia yoiamẽ mã romanõ koshanõ xanĩfo yõkaxoma?”
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Askafaito nikai a soraro xanĩfo ãfe xanĩfokõi yoikai kani iskafakĩ: “¿Mĩ afeska faimẽ, na feronãfakeri nofe romanõ?”
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Askafaito nikakĩ soraro xanĩfokõi Pablo ano kani yõkaikai. “¿Mĩ chanĩmamẽ mĩ romanõmẽ?” ixõ yõkaito, “Ẽje, ẽri romanõki,” Pablo fani.
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 Askafaito nikakĩ a xanĩfãfe yoini iskafakĩ: “Ẽ romanõ ixiki kori ichapa ẽ ato inãni, akka taeyoi ẽ romanõ iyopaonima,” faito nikaki, Pablo kemani iskafakĩ: “Akka ẽfi romanõkõiki,” fani.
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Ato askafaito nikakani a koiro fichi koshapaiyaifo a makinoax fonifo. Nã soraro xanĩfãfe mã tãpiax Pablo romanõkõikẽ nikai ratekõini cadenãnã ato metexkerekamax.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 Nãskata pena fetsa soraro xanĩfokõichi tãpipaikõikĩ judeofãfe aõnoa afaa yoiafomãkĩ, a cadenãnã menexafo mẽpeni. Nãskaxõ ato ichanãfani a Niosnoa ato yoimisfo ato kexemisfoya, a xanĩfokõifo. Nãskaxõ Pablo kãimaxõ ãto ferotaifi nĩchini.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.