Lucas 15

Diuxi-tilantongo Mixtec NT (XTD_TBL) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ndɨkɨu ndɨñuu n‑ka xo xeꞌen se n‑ka xo xijan tvini nandajan gobierno xiꞌin dava ka ñayiu yo ka kida kuechi nuu n‑xo tuu Jesús xa kunini koio‑i xa n‑xo jaꞌan‑ia.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Se fariseu xiꞌin se ka tuꞌa vaꞌa tnuꞌu n‑chidotnuni Moisés, kuiꞌa n‑ka jaꞌan‑s Jesús. Ka xiaꞌan tnaꞌa‑s: —Se yaꞌa kumani‑s xiꞌin ñayiu ka kida kueꞌe kuechi te xko xaxi kaꞌnu‑s xiꞌin‑i.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Xijan kuu xa n‑jaꞌan‑ia tnuꞌu yaꞌa nuu‑s. Xiaꞌan‑ia:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 —Ñayiu io ɨɨn cientu tkachi te na kuita ɨɨn‑tɨ yuku, dandoo‑i koon diko xaun koon kɨtɨ ndeka‑i, te jɨn nunduku‑i kɨtɨ n‑xita jan. Xaxeꞌe xa n‑xita‑tɨ ma kande ini‑i‑tɨ.
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Na naniꞌi‑i‑tɨ, te kadoko‑i‑tɨ nuꞌu veꞌe‑i, te yo kuvete‑i.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Na naxee‑i veꞌe‑i, te nadataka‑i ñayiu ka kumani xiꞌin‑i xiꞌin ñayiu io yatni xiꞌin‑i. Jaꞌan‑i nuu‑i: “Kuvete‑da chi n‑naniꞌi‑da tkachi‑da n‑xita”, xa na kuvete koio‑i tuku.
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Daa ka kudɨ ini ia xtuu andɨu. Yo kudɨ ini ka‑ia hora natu ini ɨɨn ñayiu xa n‑ka kida‑i kuechi dada xaxeꞌe koon diko xaun koon ñayiu kida xavaꞌa chi ña tuu nax n‑ka kida‑i xa ku natu ini‑i.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ʼNux io uxi tvini kaa ɨɨn ñadɨꞌɨ te dakuita‑ña ɨɨn, natnuu‑ña candil te tɨꞌu‑ña veꞌe‑ña. Vii nene nanduku‑ña,
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 te hora na naniꞌi‑ña, nadataka‑ña ñayiu kumani xiꞌin‑ña xiꞌin ñayiu io yatni xiꞌin‑ña veꞌe‑ña, te jaꞌan‑ña nuu‑i: “Kuvete‑da chi n‑naniꞌi‑da tvini kaa n‑xita.” Duꞌa jaꞌan‑ña nuu‑i xa na kuvete koio‑i tuku.
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Daa ka kudɨ ini ángel, ia ka xinokuechi nuu Ianyuux, hora natu ini ɨɨn ñayiu xa n‑kida‑i kuechi.
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 ʼN‑xio ɨɨn se n‑xio uu daꞌya yɨɨ.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 N‑jaꞌan seluchi ka nuu taa‑s: “Taa‑ro, kaꞌnde dava‑n xaxii‑n xa taxi‑n taꞌu‑da.” Te n‑xiaꞌan taa‑s dava xaxii‑s, dava ñuꞌu‑s.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Nu n‑kuu jeen kɨu, te n‑diko seluchi ka jan ñuꞌu‑s xiꞌin xaxii‑s, te niꞌi‑s tvini xa n‑diko‑s ñuꞌu jan xiꞌin xaxii‑s, te juaꞌan‑s ñuu xika. Ijan n‑xetniu‑s ntdaa tvini‑s. N‑datɨu‑s tvini‑s xa n‑xeen‑s davaꞌa nga xa n‑kukajan ini‑s.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Nu n‑dandɨꞌɨ‑s tvini‑s, te n‑kuu tnama ñuu ijan, te n‑ndoñuꞌu xa kaxi‑s.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 N‑xe kajan‑s tniu nuu ɨɨn se ñuteyu ijan, te n‑tundaꞌa ñaꞌa‑s nde nuu xetata‑s kuchi xa junuu‑s‑tɨ.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Yo n‑kuu anu‑s xa kaxi‑s doo ndichi ka xaxi kuchi jan xa na xikojuiin xa kojon‑s, ko ñayo n‑xiaꞌan.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Ijan dada vaꞌa n‑najani ini‑s, te n‑jaꞌan mee n‑jaꞌan ɨɨn‑s: “Diko tunga io xa kaxi ntdaa se xinokuechi nuu taa‑ro, te yaꞌa xiꞌi‑ro doko.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Na nangondita‑ro. Na nuꞌu‑ro veꞌe taa‑ro, te juñaꞌa‑ro: Taa‑ro, n‑kida‑da kuechi chi n‑kuxee ini‑da nuu Ianyuux, te n‑kuxee ini‑da nuu ndixi.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Vaꞌa ka nux maxku jaꞌan daꞌya ñaꞌa ka‑n. Na nduu‑da se xinokuechi nuu‑n”, kuu‑s, n‑xani ini‑s.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 ʼN‑ndojuiin‑s. N‑tnɨɨ‑s ichi. Juan nuꞌu‑s veꞌe taa‑s. Nu n‑nduyatni‑s nuu ñuꞌu taa‑s, te xika ka juan nuꞌu‑s, te n‑xini ñaꞌa taa‑s. N‑kundaꞌu ini ñaꞌa‑s. N‑kendava‑s. N‑xetnaꞌa ñaꞌa‑s, te n‑nundee ñaꞌa‑s. N‑teyuꞌu ñaꞌa‑s.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Te n‑jaꞌan‑s nuu taa‑s: “Taa‑ro, n‑kida‑da kuechi chi n‑kuxe ini‑da nuu Ianyuux. N‑kuxe ini‑da nuu ndixi. Vaꞌa ka maxku jaꞌan daꞌya ñaꞌa ka‑n”, kuu‑s, xiaꞌan‑s nuu taa‑s.
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Te n‑jaꞌan taa‑s nuu se ka xinokuechi nuu‑s: “Juan jeꞌen koio dijun vaꞌa ka, te dandukutu koio‑n‑sɨ. Tnaa koio‑n deꞌe dɨkɨ ndaꞌa‑s. Chiꞌi koio‑n‑sɨ ndixa.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Te nkueka koio‑n nserru kandee ka. Kaꞌni koio‑n‑tɨ xa na kaxi‑ro‑t. Na koo‑ro xadɨ ini
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 chi daꞌya yɨɨ‑r yaꞌa, kuenda kɨu ndɨyɨ n‑kuu‑s, te vitna n‑nandoto‑s. Ña n‑xini‑ro nuu nde n‑xeꞌen‑s, te n‑naniꞌi‑ro‑s”, kuu taa‑s, xiaꞌan‑s. Te n‑xio xadɨ ini.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 ʼDaꞌya yɨɨ‑s, se xaꞌnu jan, n‑xiko‑s. Juan nuꞌu‑s veꞌe‑s xa n‑ñutuu‑s nuu ñuꞌu‑s. Nu n‑nduyatni‑s veꞌe‑s, te n‑teku‑s xa ka tɨu música. N‑teku‑s xa ka xataxeꞌe ñayiu xiti veꞌe taa‑s.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 N‑kana‑s ɨɨn se xinokuechi nuu taa‑s, te n‑xijan tnuꞌu‑s nuu nax kuu veꞌe taa‑s.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Te n‑jaꞌan se xinokuechi jan: “N‑nxee ñani‑n, Dito. N‑nxee vaꞌa‑s, n‑nxee ndito‑s. Xijan kuu xa n‑ka xaꞌni‑s ncerru io ndee ka.”
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 N‑kiti ini daꞌya yɨɨ xaꞌnu ka se ijan, te ña n‑juini‑s xa ndɨu‑s veꞌe taa‑s. Te n‑xe nukueka ñaꞌa taa‑s. Vivii n‑jaꞌan‑s nuu‑s xa na ndɨu‑s.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 N‑jaꞌan‑s nuu taa‑s: “Mee‑da, kuia n‑kuu xinokuechi‑da nuu‑n. Te ni ɨɨn vuelta ña kuxe ini‑da nuu‑n, ko ta taxi ka‑n juini nga ɨɨn daꞌya nchiva xa kaxdɨɨ‑da xiꞌin ñayiu ka kumani xiꞌin‑da.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Se kuu daꞌya‑n n‑nxee, n‑xaxi‑s tvini‑n. N‑chiyaꞌu‑s ñadɨꞌɨ n‑kaa xiꞌin‑s, te xaxeꞌe‑s n‑xaꞌni‑n ncerru kandee ka”, kuu‑s.
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Te xiaꞌan taa‑s nuu‑s: “Mee‑n, ntdantuꞌu kɨu tuu‑ro, te ntdaa xa nevaꞌa‑r kuu xaxii‑n.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Io vaꞌa xa kida‑r viko, te io xadɨ ini chi se kuu ñani‑n kuenda kɨu ndɨyɨ n‑kuu‑s, te n‑nandoto‑s. Ña n‑xini‑ro nuu nde n‑xeꞌen‑s, te n‑naniꞌi‑ro‑s”, kuu‑s, n‑xiaꞌan‑s.
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.