2 Coríntios 7
Kalohua Kemi ke Iesus na Polea Vitu (WIV) vs NAA
1 Habu tazigu mata mulimuli, kava tolu te pelea na mapamapanga kamahi kua ke Vuvu, kubarae tolu kata zuka tapunia moge mata hilehilea kua e lala kete katia livuhadolu kamana vuledolu ni molumolua. Tolu na gala matuha tolu kata tumonga na matani Vuvu na vuna tolu ta lala tolu kata kukuahinia Paraha.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Kete kulimiu kirihita. Beta hita na kati zahatia na kaka katiu. Beta hita na vairohia lohoihoia kana kaka katiu. Beta hita na rukirukia kaka katiu hita na vanahea kana goloaloa.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Beta na papademiu na polea kua ta tatania, na vuna, te tania ni miu muga habuka, polokohita ia kirimiu. Da mara beta tolu na varivati ia vata kua hita ta mahuri o kua hita ta mate.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Hau kua ta vaka maroro matoto ni miu; hau ta lala kata konakona matoto ni miu. Kamiu mogemoge e lala kete vatuharihita matoto. Na poloka bizea laveve kua hita ta luluga, ia hita ta lala hita kata hilohilo matoto.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Na vuna kilaka kua hita ta bele ni Masedonia, beta hita na hivu pitu. Beu. Na palaka kena bizea luba luba e bele ni hita. Manumanu dia ta vaigege kamahita, polokohita ki kogu hita ka kuahi matoto.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Palaka a Vuvu kua e lala kete kakatia magalina manumanu kua dia ta hahatunia bizea na polokodia ki malugunia, ia ti geria a Taitus kini bele ni hita, magalihita kini malugunia.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Beta ni habuka hita ta hilohilo za na kana belea ni hita. Beu. Hita ta hatunia ki kemi kua e tania ni hita habuka miu ta kodonia miu ka katia magalina ki malugunia. Ia e tania ni hita habuka, e kulimiu matoto miu kata hadaviau, habuka lohoromiu e zaha ni niau na goloa kua e bele kirigu, miu ka lala miu kata lolohoi marata ni niau, kubarae ka dopa hilohilo matoto.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Hau ta lala, kagu pas e katia magalimiu ki zaha, palaka ta lohoia ia kara kamiu kemia. Palaka muga ta lohoia ki beta ni kemi ta vapolupolu barae kirimiu, ta hadavia habuka kagu pas e vairohia magalimiu, palaka ki beta ni havarau.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Palaka kua ta hilohilo, palaka beta ni habuka ta hilohilo kua ta katimiu miu ka puae, beu, ta hilohilo na vuna miu ta hatunia kagu polea ki zaha kubarae miu kene pokizia kamiu mogemoge kamahi, muri na lohoihoia ke Vuvu kubarae kagu polea ki beta ni vairohia kamiu mianga.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 A Vuvu e katia polokomiu ki bize kubarae miu kene pokizia magalimiu, a Vuvu kini pele mulehimiu. Kubarae beta tolu kata hatunia ni zaha. Palaka na magali zahanga kua bukuna garigari, ia e lala kete vamatehia kaka.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Miu hadavia, na bizea kena a Vuvu e katia na polokomiu, ia ti vabelenia moge kemikemi na polokomiu, ti katimiu kini kulimiu matoto miu kata vahotovia hizamiu, miu kene popole kara kaka kua e katia moge zaha, miu kene kukuahinia a Vuvu. Kua ti kukulimiu miu keteni hadavi mulehiau, miu ka katia goloa laveve miu kata vahotovia na moge kana kaka kua e katia moge zaha. Miu te vatunga habuka miu te katia goloa laveve miu kata vahotovia goloa kua. Kamiu moge ti vatunga habuka miu beta kamiu manaunaua.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Kilaka kena ta vapolupolu kirimiu, beta na vuna ta lohoia kata pole na kaka kua e katia moge zaha o kata pole na kaka kua e katua moge zaha voa vona. Beta. Ta vapolupolu habuka na matani Vuvu, miu kata vatunga kavakava kamiu hatuhatua kirihita, habuka e lala kete kukulimiu matoto kirihita.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Na kamiu moge kua ti vatuharihita.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Hau muga te tania ni Taitus na kamiu moge kemikemi ka kona zahenimiu matoto, kubarae kamana miu ka kati kemihia vona, beta na puae. Hita ta lala hita kata tani matotonia polea ni miu. Habuka kua a Taitus mule ia ti hadavia habuka kahita kona zahezahea ni miu ia e matoto ve.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 A Taitus e kulina marata kirimiu, na vuna kua e lohoia kua kilaka kua e vano ni miu, miu ta hada zahenia matoto, miu ka koi taduria, miu ka muri na kana polea.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Kua ta hilohilo matoto na vuna, da ta dopa vaka maroro ni miu.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.