Atos 27
Versão Católica (VC, 2024) vs XGS
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
1 Rɨxa none nánɨ re rárɨnɨŋáná, “Romɨyɨ́ aŋɨ́yo Itariyɨ rɨnɨŋɨ́pimɨ nánɨ sɨpɨxɨ́yo owiowáraneyɨ.” rárɨnɨŋáná porisɨ́ 100 bimɨ seáyɨ e wimónɨŋɨ́ wo —O sɨmɨŋɨ́ wínarɨgɨ́á Sisaoyáɨ rɨnɨŋɨ́pɨ worɨnɨ. O xegɨ́ yoɨ́ Juriasoyɨ rɨnɨŋorɨnɨ. O Poromɨ tɨ́nɨ gwɨ́ ŋweagɨ́á wamɨ tɨ́nɨ nɨméra ounɨrɨ wiowáráná
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
2 Adɨramitiamɨ dáŋɨ́yɨ́yá sɨpɨxɨ́ wo Esia pɨropenɨsɨ́ tɨ́ŋɨ́ rɨrɨwámɨnɨ umɨnɨrɨ yarɨŋagɨ nɨwɨnɨrane ámá wo xegɨ́ yoɨ́ Arisɨtakaso —O Masedonia pɨropenɨsɨ́yo aŋɨ́ yoɨ́ Tesaronaika dáŋorɨnɨ. O tɨ́nɨ nawínɨ nɨpɨxemoánɨrane nɨŋwearɨ́ná xwɨ́ápimɨ pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ nurane
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
3 sɨpɨxomɨ sá weŋwáone wɨ́ápɨ tɨ́nɨ aŋɨ́ yoɨ́ Saidonɨyɨ rɨnɨŋɨ́pimɨ niwiékɨ́nɨmearane ayoááná Juriaso Poromɨ ayá nurɨmɨxɨrɨ nánɨ xegɨ́ nɨkumɨxɨnɨrɨ emearɨgɨ́áyɨ́ míraŋɨ́ owípoyɨnɨrɨ ayɨ́ tɨ́ŋɨ́ e nánɨ xe ounɨrɨ sɨŋwɨ́ wɨnɨŋɨnigɨnɨ.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
4 Ámɨ sɨpɨxomɨ nɨpɨxemoánɨrane aŋɨ́ apimɨ pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ nuranéná imɨŋɨ́ sɨ́mɨ́mɨnɨ nɨneaxemɨ barɨŋagɨ nánɨ nɨyakía nurane nánɨ pɨrɨŋwɨ́ Saipɨrasɨyɨ rɨnɨŋɨ́pimɨ orɨwámɨ dánɨ nɨmeámɨ nurane
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
5 imaŋɨ́pámɨ nuranéná Sirisia pɨropenɨsɨ́yo tɨ́nɨ Pabiria pɨropenɨsɨ́yo tɨ́nɨ nɨmúróa nurane Risia pɨropenɨsɨ́yo aŋɨ́ yoɨ́ Mairaɨ rɨnɨŋɨ́pimɨ niwiékɨ́nɨmearane nayoámáná
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
6 porisɨ́ 100 bimɨ seáyɨ e wimónɨŋo Arekɨsadɨria dáŋɨ́yɨ́yá sɨpɨxɨ́ wo Itari pɨropenɨsɨ́yo umɨnɨrɨ yarɨŋagɨ nɨwɨnɨrɨ nɨmeámɨ nɨneaurɨ o tɨ́nɨ sɨpɨxomɨ nɨpɨxemoánɨrane
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
7 aŋɨ́ apimɨ pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ nurane sɨpɨxo awayinɨ awayinɨ warɨŋagɨ nánɨ sɨ́á ayá wí nóróa nurane rɨ́á meakɨroarɨŋagɨ́a nɨwɨnɨrane anɨŋɨ́ minɨ́ nerɨŋɨ́pimɨ dánɨ aŋɨ́ yoɨ́ Naidasɨyɨ rɨnɨŋɨ́pimɨ tɨ́ŋɨ́ e aŋwɨ e nɨrémómáná imɨŋɨ́ sɨ́mɨ́mɨnɨ nɨneaxemɨ barɨŋagɨ nánɨ nɨyakía nurane xwɨ́á sɨmɨnɨ́ imónɨŋɨ́ Sarɨmoniyɨ rɨnɨŋɨ́pimɨ nɨmúrorane pɨrɨŋwɨ́ yoɨ́ Kɨritɨyɨ rɨnɨŋɨ́pimɨ orɨwámɨ dánɨ nɨyakirane
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
8 sɨpɨxɨ́ omɨŋɨ́ mearɨgɨ́áwa rɨ́á nɨmeakɨroro sa anɨŋɨ́ minɨ́ nerɨŋɨ́pimɨ dánɨ Kɨritɨ tɨ́ŋɨ́ imaŋɨ́pámɨ nɨxɨ́da nɨpurane wí e “Rawɨrawá sɨmɨnɨ́ rɨwoŋɨ́ Naŋɨ́ Imónɨŋoɨ” rɨnɨŋe —E aŋɨ́ Rasia rɨnɨŋɨ́pimɨ dánɨ aŋwɨ erɨnɨ. E rémoŋwanigɨnɨ.
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
9 Sɨ́á ayá wí rɨxa nórɨmáná eŋáná Judayɨ́ ɨ́wɨ́ yarɨgɨ́ápɨ Gorɨxo yokwarɨmɨ́ wiiŋɨ́ nánɨ dɨŋɨ́ mopɨ́rɨ nánɨ aiwá ŋwɨ́á ŋwɨrárɨnarɨgɨ́áyi enɨ rɨxa múróɨ́mɨ eŋáná xwiogwɨ́ nánɨ rawɨrawá samɨŋɨ́ mɨwearɨŋíná eŋagɨ nánɨ Poro arɨ́á jɨyikɨ́ norɨ
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
10 re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámáoyɨ́né, gɨ́ dɨŋɨ́ re nimónarɨnɨ, ‘Agwɨ none re pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ ámɨ sɨpɨxomɨ nɨmeámɨ nuranénáyɨ́, xwɨrɨ́á ikɨxénɨpaxɨ́rɨnɨ.’ nimónarɨnɨ. ‘Saŋɨ́ nɨmeámɨ warɨŋwápɨ tɨ́nɨ sɨpɨxo tɨ́nɨ anɨ́nɨnɨ́a nánɨ marɨ́áɨ, none enɨ anɨ́nanɨ́wárɨnɨ.’ nimónarɨnɨ.” urɨ́agɨ aí
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
11 porisɨ́ 100 bimɨ seáyɨ e wimónɨŋo sɨpɨxomɨ omɨŋɨ́ mearɨŋo tɨ́nɨ sɨpɨxomɨ xiáwo tɨ́nɨ awaú rarɨgɨ́ípɨ nánɨ dɨŋɨ́ niɨ́á wíagɨ nánɨ omɨ Poro yopa murɨgɨnɨŋɨnigɨnɨ.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
12 Ayɨ́ ipí sɨmɨnɨ́ rɨwoŋɨ́ sɨpɨxo ŋweaŋɨ́pimɨ xwiogwɨ́ nánɨ rawɨrawá sɨwɨ́á yíáná sɨpɨxɨ́ píránɨŋɨ́ wepaxe mimónɨŋagɨ nánɨ ámá ná sɨpɨxɨ́yo ŋweagɨ́ápɨ re rɨnárɨgɨ́awixɨnɨ, “Ananɨ e epaxɨ́ eŋánáyɨ́, re dánɨ pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ sɨpɨxomɨ nɨmeámɨ nurane ipí sɨmɨnɨ́ rɨwoŋɨ́ yoɨ́ Pinikasɨyɨ rɨnɨŋɨ́wámɨ —Sɨmɨnɨ́ rɨwoŋɨ́ awá pɨrɨŋwɨ́ Kɨritɨpimɨ axɨ́ rɨwámɨnɨ rɨwoŋɨ́wárɨnɨ. Xwɨ́á mɨdánɨ mɨdánɨ wiápɨ́nɨmeaŋɨ́ eŋagɨ nánɨ e rawɨrawá wiŋwɨ́ mé eŋerɨnɨ. Sogwɨ́ wearɨŋɨ́mɨ dánɨ rɨwónapɨŋɨ́wárɨnɨ. Awámɨ nɨrémorane rawɨrawá sɨwɨ́á yarɨ́ná awámɨ ŋweáwanɨgɨnɨ.” rɨnárɨgɨ́awixɨnɨ.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
13 Imɨŋɨ́ rawɨrawá tɨ́ŋɨ́ rɨwámɨ dánɨ sɨpɨxomɨ Pinikasɨ tɨ́ŋɨ́ e awayinɨ nɨxemɨ upaxɨ́pɨ barɨŋagɨ nɨwɨnɨróná “Sɨmɨnɨ́ rɨwoŋɨ́ none rárɨ́wáwámɨ nánɨ ananɨ sɨpɨxomɨ nɨmeámɨ upaxɨ́rɨnɨ.” nɨyaiwiro ainɨxɨ́ gwɨ́yo dánɨ mamówárɨnɨŋɨ́ ípeaŋɨ́pɨ nɨmɨxearo sɨpɨxomɨ nɨmeámɨ nuróná pɨrɨŋwɨ́ Kɨritɨ imaŋɨ́pá tɨ́ŋɨ́ e aŋwɨ e dánɨ nɨxɨ́da nɨpuro
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
14 sɨnɨ ná jɨ́amɨnɨ e munɨŋáná re eŋɨnigɨnɨ. Rɨ́wɨpí íkɨ́á jɨjimɨ́ epaxɨ́ bɨ —Imɨŋɨ́ apɨ yoɨ́ Miwɨ́mɨnɨ Barɨŋɨ́pɨyɨ rɨnɨŋɨ́pɨrɨnɨ. Apɨ tɨ́ŋɨ́mɨ dánɨ nɨweapɨrɨ
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
15 sɨpɨxomɨ xeŋweááná sɨpɨxɨ́ sɨ́mɨ́ imɨŋɨ́ barɨŋɨ́mɨnɨ mémopaxɨ́ eŋagɨ nánɨ negɨ́ wanɨrɨ yarɨŋwaé nánɨ pɨ́nɨ nɨwiárɨrane “Imɨŋɨ́ xe nɨméra oneaunɨ.” nɨyaiwirane e yarɨ́ná
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
16 none pɨrɨŋwɨ́ yoɨ́ Kodayɨ rɨnɨŋɨ́pimɨ orɨwámɨ dánɨ nɨpurɨ́ná imɨŋɨ́ bɨ onɨmiápɨ yimároŋáná ewé sɨpɨxomɨ dáŋɨ́ níropémɨ warɨŋwápɨ anɨŋɨ́ minɨ́ nerɨŋɨ́pimɨ dánɨ nɨmɨxeáa nɨbɨrane sɨpɨxo tɨ́ŋɨ́ e eŋáná
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
17 sɨpɨxomɨ ikwiáranɨrane nánɨ nɨmɨxeáa nɨyapɨrane nikwiárɨmáná sɨpɨxɨ́ xwéo orónowinɨgɨnɨrɨ sámí tɨ́nɨ xegɨ́ sɨpɨxɨ́ miwɨ́ mɨdɨmɨdánɨ nɨxemɨ nɨbɨro gwɨ́ nɨja nɨpwémáná sɨpɨxo eŋɨ́ tɨ́nɨ nɨxemɨ nurɨ xwɨ́á ipí seáyɨ e rɨwoŋáná ínɨmɨ aŋwɨ e imónɨŋɨ́pimɨ —Apɨ yoɨ́ Sairɨtasɨyɨ rɨnɨŋɨ́pɨ Apɨrika dánɨ aŋwɨ erɨnɨ. Apimɨ sɨpɨxo aŋɨ́nɨ nurɨ́ná sɨxɨ́ úronɨgɨnɨrɨ wáyɨ́ winɨ́agɨ sɨpɨxo awayinɨ ounɨrɨ ainɨxɨ́ gwɨ́ yurárɨnɨŋɨ́ ípearɨŋɨ́pɨ nɨmamówárɨro níropémɨ nuróná imɨŋɨ́ xe nɨneaxemɨ oneaunɨrɨ wɨnɨŋwanigɨnɨ.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
18 Sɨpɨxomɨ sá weŋwáone wɨ́ápɨ tɨ́nɨ sɨpɨxo wiápɨ́nɨmearɨ eámorɨ néra warɨŋagɨ awa sɨpɨxo nayɨ́ oenɨrɨ saŋɨ́ wí emɨ mɨmeámɨ́ nero
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
19 sá weŋwáone wɨ́ápɨ tɨ́nɨ sɨpɨxɨ́ omɨŋɨ́ mearɨgɨ́áwa wiwanɨŋowa sɨpɨxomɨ saŋɨ́ unɨŋɨ́ íkwearɨ ŋwɨrárɨrɨ yarɨgɨ́áyɨ́ bɨ emɨ mɨmeámɨ́ egɨ́awixɨnɨ.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
20 Rɨ́wɨpí sɨ́mɨ́ tɨ́nɨ anɨŋɨ́ sɨpɨxomɨ xeŋweaarɨ́ná sɨ́á obaxɨ́ ayá wí órɨ́agɨ aí siŋɨ́ tɨ́nɨ sogwɨ́ tɨ́nɨ bɨ anarɨŋagɨ sɨŋwɨ́ mɨwɨnɨpa nerane nánɨ “Ámɨnɨ rɨwarɨŋwɨnɨ?” nɨyaiwirane sɨŋwɨ́ mɨwɨnaxɨ́dɨpa nerane nánɨ dɨŋɨ́ “Wí e niwiékɨ́nɨmearane sɨŋɨ́ wanɨ́wárɨnɨ.” nɨyaiwia warɨŋwápɨ dɨŋɨ́ peá nɨmónɨrane “Rɨxa nanɨ́nanɨ́wárɨnɨ.” nɨyaiwia nurane
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
21 awa sɨ́á ayá wí neamúroarɨ́ná nɨmeamɨwiáronɨgɨnɨrɨ ayá sɨ́wɨ́ uroarɨŋagɨ nánɨ aiwá mɨnɨ́ néra numáná eŋáná Poro nɨwiápɨ́nɨmearɨ ámáyo áwɨnɨ e nɨrómáná re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámáoyɨ́né, nionɨ searɨŋápimɨ arɨ́á nɨniro nɨnɨxɨ́dɨro pɨrɨŋwɨ́ Kɨritɨyo pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ sɨpɨxo nɨmeámɨ mupa nero sɨŋwɨrɨyɨ́, segɨ́ amɨpí xwɨrɨ́á ikɨxénɨrɨ anɨpá imónɨrɨ éɨ́pɨyɨ́ wí e emɨnɨrɨ éɨ́manɨ.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
22 E seararɨŋagɨ aiwɨ sɨpɨxɨ́ ro xwɨrɨ́á nikɨxénɨrɨ aí ámáone wí anɨ́nanɨ́wá meŋagɨ nánɨ dɨŋɨ́ peá mɨmónɨ́ sɨnɨ dɨŋɨ́ sɨxɨ́ oseaínɨnɨ.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
23 Ayɨ́ rɨpɨ nánɨ seararɨŋɨnɨ. Sɨ́á rɨyimɨnɨ árɨ́wɨyimɨ Gorɨxo —Nionɨ ámá oyáyɨ́ imónɨŋá wonɨrɨnɨ. Oyá aŋɨ́najɨ́ wo nionɨ tɨ́ŋɨ́ e nɨrónapɨrɨ
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
24 re nɨrɨŋɨnigɨnɨ, ‘Poroxɨnɨ, joxɨ Romɨyɨ́ aŋɨ́yo ananɨ nɨrémorɨ mɨxɨ́ ináyɨ́ Sisao xwɨrɨxɨ́ rɨmenɨ́e sɨ́mɨmaŋɨ́ e urorɨ́árɨnɨ. Ayɨnánɨ sɨnɨ wáyɨ́ mɨsinɨpanɨ. Arɨ́á niɨ. Gorɨxo joxɨ tɨ́nɨ ámá sɨpɨxɨ́ romɨ ŋweagɨ́áyɨ́ tɨ́nɨ nɨyɨ́nénɨ xe sɨŋɨ́ oúpoyɨnɨrɨ yaiwíɨ́ eŋagɨ nánɨ woxɨ aí iniɨgɨ́ namipaxɨ́manɨ.’
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
25 Aŋɨ́najo e nɨrɨ́ɨ́ eŋagɨ nánɨ soyɨ́né dɨŋɨ́ sɨxɨ́ oseaínɨnɨ. Ámáoyɨ́né, nionɨ Gorɨxomɨ dɨŋɨ́ re wɨkwɨ́roŋɨnɨ, ‘Nionɨ nɨrɨ́ɨ́pɨ xɨxenɨ nimónɨnɨŋoɨ.’ nɨwɨkwɨ́rorɨ nánɨ e seararɨŋɨnɨ.
26 Vamos dar a uma ilha.
26 E nerɨ aí imɨŋɨ́ sɨnɨ nɨneaxemɨ warɨ́ná pɨrɨŋwɨ́ bimɨ sɨxɨ́ úroanɨ́wárɨnɨ.” urɨŋɨnigɨnɨ.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
27 None rɨ́wɨpí rawɨrawá Edɨriayɨ rɨnɨŋɨ́wámɨ sɨpɨxomɨ nɨneaxemɨ warɨ́ná rɨxa sɨ́á wé wúkaú sɨkwɨ́ waú waú imónɨ́ɨ́yimɨ árɨwegɨ́ imónáná sɨpɨxɨ́ omɨŋɨ́ mearɨgɨ́áwa “Xwɨ́á bɨ tɨ́ŋɨ́ e rɨxa aŋwɨ erɨ́anɨ?” nɨyaiwiro
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
28 gwɨ́ e e kɨkwírɨ́á neaárɨga puŋɨ́rí tɨ́nɨ iwamɨ́ó neróná “Xwɨ́á sɨnɨ ná mɨ́mɨranɨ? Sa mɨ́mɨ onɨmiápɨranɨ?” yaiwiarɨgɨ́árí nɨmearo nɨmamówárɨro iwamɨ́ó sɨŋwɨ́ nɨwɨnaxɨ́dɨróná xwɨ́á sɨnɨ ná mɨ́mɨ eŋagɨ nánɨ 40 mita imónɨŋagɨ nɨwɨnɨro ámɨ bɨ tɨ́nɨ núɨ́asáná ámɨ bɨ nɨmamówárɨro xwɨ́á tɨ́ŋɨ́ e rɨxa 30 mita eŋagɨ nɨwɨnɨro
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
29 sɨpɨxɨ́ imɨŋɨ́ nɨxemɨ nurɨ́ná wí e sɨ́ŋáyo sɨxɨ́ úronɨgɨnɨrɨ sɨpɨxɨ́ ámɨ bɨ tɨ́nɨ nɨxemɨ mupa oenɨrɨ íkwémɨŋɨ́yo dánɨ ainɨxɨ́ ípeaarɨŋɨ́ wɨrɨ́kaú wɨrɨ́kaú nɨmamówárɨmáná wɨ́á aŋɨ́nɨ oónɨnɨrɨ wigɨ́ ikayɨ́wɨ́ nɨra ugɨ́awixɨnɨ.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
30 Sɨpɨxɨ́ omɨŋɨ́ mearɨgɨ́áwa sɨpɨxomɨ pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ éɨ́ owaneyɨnɨro ámáyo yapɨ́ nɨwíwapɨyiro “Sɨpɨxɨ́ sɨ́mɨ́yo dánɨ enɨ ainɨxɨ́ ípearɨŋɨ́ bɨ mamówáranɨrɨ yarɨŋwɨnɨ.” nurɨro ewépá rawɨrawáyo ikwiárɨnáná apámɨ nɨpɨxemoánɨrɨ éɨ́ owaneyɨnɨro rɨxa mamówárarɨ́ná
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
31 Poro porisɨ́ 100 bimɨ seáyɨ e wimónɨŋomɨ tɨ́nɨ xegɨ́ porisowamɨ tɨ́nɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámá sɨpɨxɨ́ omɨŋɨ́ mearɨgɨ́á rowa sɨpɨxɨ́ romɨ none tɨ́nɨ mɨŋweapa nerɨ́náyɨ́, soyɨ́né sɨŋɨ́ nuro xwɨ́á tɨ́ŋɨ́ e rémopɨ́rɨméoɨ.” uráná
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
32 porisowa mɨ́rɨ́ nɨwiápɨ́nɨmearo ewépá gwɨ́ nɨyimáná awayinɨ mamówárarɨgɨ́árí mɨŋɨ́ nɨwákwiro rawɨrawáyo mamówárɨgɨ́awixɨnɨ.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
33 Wɨ́á ónɨne nánɨ Poro eŋɨ́ rɨrémɨxɨ́ nɨwia nurɨ re urayiŋɨnigɨnɨ, “None rɨ́wɨpí rɨpɨ nánɨ ayá sɨ́wɨ́ nearoarɨŋagɨ nánɨ aiwá mɨnɨ́ mɨmɨwiaíkɨ́ ninɨrane yarɨ́ná sɨ́á obaxɨ́ rɨxa nóra nurɨ agwɨ rɨxa wé wúkaú sɨkwɨ́ waú waú imónɨŋɨ́yirɨnɨ.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
34 Ayɨnánɨ nionɨ eŋɨ́ rɨrémɨxɨ́ nɨseairɨ ‘Aiwá bɨ nɨmearo nɨ́poyɨ.’ seararɨŋɨnɨ. Sewanɨŋɨ́yɨ́né aiwá nɨnɨro oerɨ́kiemeánɨ́poyɨnɨrɨ seararɨŋɨnɨ. Woxɨ aí bɨ manɨ́nɨpa epɨ́rɨ́ eŋagɨ nánɨ seararɨŋɨnɨ.” nurɨmáná
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
35 bisɨ́kerɨ́á bɨ nɨmearɨ wigɨ́ sɨŋwɨ́ anɨgɨ́e dánɨ aiwá apɨ nánɨ Gorɨxomɨ yayɨ́ numemáná nɨkwɨrɨrɨ rɨxa narɨ́ná
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
36 ámá nɨ́nɨ enɨ rɨxa dɨŋɨ́ wɨ́á bɨ wónɨ́agɨ aiwá bɨ nɨmearo nɨnɨro
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
37 —Ámá sɨpɨxɨ́yo ŋweaŋwáene ayɨ́ 276 enerɨnɨ.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
38 Nene rɨxa apánɨ nɨnɨmáná sɨpɨxo nayɨ́ oenɨrɨ witɨ́ aiwá mɨnɨ́wápɨ rawɨrawáyo emɨ mɨmeámɨ́ egɨ́awixɨnɨ.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
39 Rɨxa wɨ́á ónáná árɨ́wɨyimɨ “Xwɨ́á bɨ aŋwɨ erɨnɨ.” yaiwíɨ́ápɨ sɨŋwɨ́ nɨwɨnɨróná mí mómɨxɨpa nero aí sɨmɨnɨ́ rɨwoŋɨ́ bɨ inɨkínɨ wiároŋagɨ nɨwɨnɨro e epaxɨ́ eŋánáyɨ́, sɨpɨxo nɨmeáa nɨyirane e oiwiékɨ́nɨmeaaneyɨnɨrɨ éɨ́áyɨ́
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
40 wa gwɨ́ ainɨxɨ́ ípeaarɨŋɨ́ mamówárɨnɨŋɨ́pɨ rawɨrawáyo ípeaŋe amɨ xe oépeanɨrɨ níkweawára pwarɨ́ná wa imɨŋɨ́pɨ sɨmɨnɨ́ rɨwoŋɨ́pimɨ nánɨ nɨxemɨ oneaunɨrɨ sɨpɨxoyá rapɨrapɨ́ nemɨméa nɨpeyiro soná enɨ níkwearo inɨkínɨ wiároŋe nánɨ omɨŋɨ́ nɨméra wanɨro yarɨŋagɨ́a aí re eŋɨnigɨnɨ.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
41 Sɨpɨxo xwɨ́á ínɨmɨ eŋáná rawɨrawá akwɨnɨ́ánáɨ rɨwoŋe sɨxɨ́ núrorɨ sɨ́mɨ́ xwɨ́áyo xaíwɨ́ noraŋiárɨnɨrɨ nánɨ wiŋwɨ́ bɨ mepaxɨ́ imónɨŋáná rawɨrawá sɨpɨxɨ́ íkwémɨŋɨ́yo miákwiayíáná sɨpɨxo rɨxa orónowiarɨŋagɨ wɨnɨgɨ́awixɨnɨ.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
42 Sɨpɨxo rɨxa orónowiarɨŋagɨ nɨwɨnɨro porisowa xámɨ re rɨnárɨgɨ́á eŋagɨ nánɨ “Sɨpɨxo sɨpí éánáyɨ́, ámá gwɨ́ ŋweagɨ́á none awí mearoarɨŋwáowa inɨbé neáa éɨ́ upɨ́rɨxɨnɨrɨ pɨpɨkímɨ́ éwanɨgɨnɨ.” rɨnɨgɨ́ápa “Rɨxa opɨkianeyɨ.” rɨnarɨŋagɨ́a aiwɨ
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
43 porisowamɨ seáyɨ e wimónɨŋo “Poromɨ nɨméra nurɨ Romɨyɨ́ aŋɨ́yo xɨxenɨ rémówanɨgɨnɨ.” nɨyaiwirɨ nánɨ awa wianɨro yarɨgɨ́ápɨ pɨ́rɨ́ nurakirɨ sekaxɨ́ re nearɨŋɨnigɨnɨ, “Ámá inɨbé warɨgɨ́áyɨ́né rɨxa nɨmawirɨ nɨxeamoro inɨbé neáa nuro imaŋɨ́ e iwiékɨ́nɨmeápoyɨ.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
44 Inɨbé mɨwarɨgɨ́áyɨ́né íkɨ́á wáráranɨ, sɨpɨxo ororómɨ́ inɨ́ɨ́pɨranɨ, ɨ́á nɨxɨrɨmáná nikwiárɨga nuro imaŋɨ́ e iwiékɨ́nɨmeápoyɨ.” nearɨ́agɨ nene axɨ́pɨ e nerane nánɨ wo aí iniɨgɨ́ mɨnamí nɨnenenɨ imaŋɨ́ e iwiékɨ́nɨmeaŋwanigɨnɨ.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.