Apocalipse 14
Versão Católica (VC, 2024) vs XGS
1 Eu vi ainda: o Cordeiro estava de pé no monte Sião, e perto dele cento e quarenta e quatro mil pessoas que traziam escritos na fronte o nome dele e o nome de seu Pai.
1 Nionɨ wenɨŋɨ́ éáyɨ́ wɨnɨŋanigɨnɨ. Sipɨsipɨ́ miáo dɨ́wɨ́ mɨŋɨ́ Saionɨyɨ rɨnɨŋɨ́pimɨ éɨ́ roŋagɨ sɨŋwɨ́ nɨwɨnɨrɨ ámá 144,000 imónɨgɨ́áyɨ́ —Ayɨ́ yoɨ́ xɨ́oyá tɨ́nɨ xanoyá tɨ́nɨ rɨ́wamɨŋɨ́ mimáyo eánɨgɨ́áyɨ́rɨnɨ. Ayɨ́ o tɨ́nɨ nawínɨ éɨ́ roŋagɨ́a nɨwɨnɨrɨ
2 Ouvia, entretanto, um coro celeste semelhante ao ruído de muitas águas e ao ribombar de potente trovão. Esse coro que eu ouvia era ainda semelhante a músicos tocando as suas cítaras.
2 arɨ́á wíáyɨ́ wiŋanigɨnɨ. Aŋɨ́namɨ dánɨ ikaxɨ́ bɨ nɨrɨnɨrɨ́ná ikaxɨ́ iniɨgɨ́ iyakwɨ́ obaxɨ́ nɨdɨrorɨ́ná rarɨŋɨ́pa rɨrɨ akɨrɨwɨ́ eŋɨ́ tɨ́nɨ nɨrɨrɨ́ná rarɨŋɨ́pa rɨrɨ ikaxɨ́ ámá kitá eaarɨgɨ́áyɨ́ kitá eaarɨ́ná rarɨŋɨ́pa rɨrɨ yarɨŋagɨ arɨ́á wiŋanigɨnɨ.
3 Cantavam como que um cântico novo diante do trono, diante dos quatro Animais e dos Anciãos. Ninguém podia aprender este cântico, a não ser aqueles cento e quarenta e quatro mil que foram resgatados da terra.
3 Gorɨxoyá íkwiaŋwɨ́na tɨ́nɨ dɨŋɨ́ tɨ́ŋɨ́ imónɨgɨ́á waú waú awa tɨ́nɨ ámɨná 24 e nɨŋweaxa pugɨ́áwa tɨ́nɨ wigɨ́ sɨ́mɨmaŋɨ́rɨwámɨnɨ ámá 144,000 ayɨ́ éɨ́ nɨrómáná soŋɨ́ sɨŋɨ́ bɨ rarɨŋagɨ́a arɨ́á wiŋanigɨnɨ. Soŋɨ́ rarɨgɨ́á apɨ ámá xwɨ́áyo dáŋɨ́ wí nɨjɨ́á imónɨpaxɨ́ menɨnɨ. E dáŋɨ́ 144,000 imónɨgɨ́á xɨ́o nupeirɨŋɨ́pimɨ dánɨ gwɨ́nɨŋɨ́ uroayíroŋɨ́yɨ́nɨ ananɨ nɨjɨ́á nimónɨrɨ rɨpaxɨ́rɨnɨ.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres, pois são virgens. São eles que acompanham o Cordeiro por onde quer que vá; foram resgatados dentre os homens, como primícias oferecidas a Deus e ao Cordeiro.
4 Ámá apɨxɨ́ tɨ́nɨ ɨ́wɨ́ minɨpa nero piaxɨ́ mɨweánarɨgɨ́ápa ayɨ́ enɨ ŋwɨ́ápɨ sɨnɨ ɨ́á mɨxɨrarɨgɨ́á eŋagɨ nánɨ Gorɨxoyá sɨŋwɨ́yo dánɨ piaxɨ́ mɨweánarɨgɨ́áyɨ́rɨnɨ. Sɨnɨ apɨxɨ́ tɨ́nɨ memegɨ́áyɨ́rɨnɨ. Sipɨsipɨ́ miáo gɨmɨ gɨmɨ úɨ́mɨ ananɨ númɨ xɨ́darɨgɨ́áyɨ́rɨnɨ. Ámá nɨyonɨ dánɨ gwɨ́nɨŋɨ́ Gorɨxo roayíroŋɨ́yɨ́ xɨ́o nánɨ tɨ́nɨ sipɨsipɨ́ miáo nánɨ tɨ́nɨ aiwá nɨwákwínɨ́nɨŋɨ́ imónɨŋɨ́yɨ́rɨnɨ.
5 Em sua boca não se achou mentira, pois são irrepreensíveis.
5 Yapɨ́ nɨrɨro xwɨyɨ́á óɨ́ e rarɨgɨ́áyɨ́manɨ. Ramɨnɨgɨ́áyɨ́rɨnɨ. Xwɨyɨ́á bɨ xɨ́meapaxɨ́yɨ́manɨ.
6 Vi, então, outro anjo que voava pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para anunciar aos habitantes da terra e a toda nação, tribo, língua e povo.
6 Aŋɨ́najɨ́ ámɨ wo aŋɨ́ pɨrɨ́yo ayá áwɨnɨmɨ nɨpɨpɨka warɨŋagɨ wɨnɨŋanigɨnɨ. O ámá xwɨ́áyo ŋweagɨ́áyo gwɨ́ wɨrɨ́ wɨrí imónɨgɨ́á nɨyonɨ tɨ́nɨ pɨ́né xɨxegɨ́nɨ rarɨgɨ́á nɨyonɨ tɨ́nɨ wará xɨxegɨ́nɨ inɨgɨ́á nɨyonɨ tɨ́nɨ ayo nɨyonɨ xwɨyɨ́á arɨ́á nɨwirɨ́ná yayɨ́ winɨpaxɨ́pɨ —Apɨ anɨŋɨ́ rɨnárɨnɨ́ápɨrɨnɨ. Apɨ wáɨ́ urɨnɨ nánɨ tɨ́ŋorɨnɨ.
7 Clamava em alta voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória, porque é chegada a hora do seu julgamento. Adorai aquele que fez o céu e a terra, o mar e as fontes.
7 O eŋɨ́ tɨ́nɨ re rɨŋɨnigɨnɨ, “Gorɨxo, aŋɨ́na imɨxɨrɨ xwɨ́árí imɨxɨrɨ rawɨrawá imɨxɨrɨ iniɨgɨ́ sɨmɨŋɨ́yɨ́ imɨxɨrɨ eŋo ámá nɨyonɨ eyeyírómɨ́ eníná rɨxa ríná eŋagɨ nánɨ omɨ wáyɨ́ wiro seáyɨ e umɨ́eyoaro o nene nánɨ yayɨ́ owinɨrɨ seáyɨ e umero éɨ́rɨxɨnɨ.” Aŋɨ́najo nɨpɨpɨka nɨpurɨ́ná e rarɨŋagɨ wɨnɨŋanigɨnɨ.
8 Outro anjo seguiu-o, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, por ter dado de beber a todas as nações do vinho de sua imundície desenfreada.
8 Aŋɨ́najɨ́ ámɨ wo rɨ́wɨ́yo aŋɨ́ pɨrɨ́yo áwɨnɨmɨ nɨpɨpɨka nɨpurɨ́ná re nɨra puŋɨnigɨnɨ, “Aŋɨ́ xwé Babironɨyɨ rɨnɨŋɨ́pɨ rɨxa xwɨrɨ́á ikɨxenárɨnɨnɨ. Oyɨ, rɨxa xwɨrɨ́á ikɨxenárɨnɨnɨ. Ámá wí wíyo papɨkɨ́ oépoyɨnɨrɨ iniɨgɨ́ wainɨ́ mɨnɨ nɨwiro wíwapɨyarɨgɨ́ápa aŋɨ́ apɨ enɨ ɨ́wɨ́ xébɨ inarɨŋɨ́pa gwɨ́ bɨ bɨ mónɨgɨ́á nɨ́nɨ enɨ ɨ́wɨ́ axɨ́pɨ oinɨ́poyɨnɨrɨ wíwapɨyiŋɨ́pɨrɨnɨ.” nɨra pwarɨŋagɨ wɨnɨŋanigɨnɨ.
9 Um terceiro anjo seguiu-os, dizendo em alta voz: Se alguém adorar a Fera e a sua imagem, e aceitar o seu sinal na fronte ou na mão,
9 Aŋɨ́najɨ́ awaúmɨ ámɨ rɨ́wɨ́yo wo nɨpurɨ́ná eŋɨ́ tɨ́nɨ re nɨra puŋɨnigɨnɨ, “Ámá naŋwo tɨ́nɨ ónɨŋɨ́ xopaikɨgɨ́ imɨxɨnɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ awaú nene nánɨ yayɨ́ owinɨnɨrɨ xómɨŋɨ́ nɨyɨkwiro seáyɨ e umero ipɨrɨ́á oyá mimáyoranɨ, wéyoranɨ, eánɨro yarɨgɨ́á gɨyɨ́ gɨyɨ́
10 há de beber também o vinho da cólera divina, o vinho puro deitado no cálice da sua ira. Será atormentado pelo fogo e pelo enxofre diante dos seus santos anjos e do Cordeiro.
10 wikɨ́ Gorɨxo aga ayɨkwɨ́ mɨwónɨŋɨ́pɨ wí múropɨ́rɨ́ámanɨ. Iniɨgɨ́ wainɨ́ mɨxɨ́ yarɨŋɨ́pɨ́nɨŋɨ́ nɨpɨ́rɨ́árɨnɨ. Wainɨ́ oyápɨ, ayɨ́ mɨxɨ́ bɨ onɨmiápɨ éwɨnɨgɨnɨrɨ aga iniɨgɨ́ tɨ́nɨ gwiaumɨ́ nerɨ yinɨŋɨ́pɨ marɨ́áɨ, wainɨ́ apɨ mɨxɨ́ ayɨkwɨ́ mepa éwɨnɨgɨnɨrɨ iniɨgɨ́ tɨ́nɨ gwiaumɨ́ mé wainɨ́ aínɨnɨ sɨxɨ́ oyá wikɨ́ ónɨŋɨ́nɨŋɨ́ imónɨŋɨ́wámɨ ínɨŋɨ́pɨrɨnɨ. Ámá ayɨ́ wainɨ́ apɨ nɨnɨrɨ́nɨŋɨ́ neróná re epɨ́rɨ́árɨnɨ. Aŋɨ́najɨ́ Gorɨxoyáowa tɨ́nɨ sipɨsipɨ́ miáo tɨ́nɨ awa sɨŋwɨ́ wɨnɨŋáná rɨ́nɨŋɨ́ sɨ́ŋá sarɨpáɨ rɨnɨŋɨ́pimɨ dánɨ tɨ́nɨ rɨ́á ápiáwɨ́ wearɨŋɨ́pimɨ dánɨ tɨ́nɨ xaíwɨ́ nɨwinɨrɨ mɨmenɨŋwɨ́ nura unɨ́árɨnɨ.
11 A fumaça do seu tormento subirá pelos séculos dos séculos. Não terão descanso algum, dia e noite, esses que adoram a Fera e a sua imagem, e todo aquele que acaso tenha recebido o sinal do seu nome.
11 Rɨ́á mɨmenɨŋwɨ́ urarɨŋɨ́pimɨ dánɨ sɨŋwɨrɨ́á peyarɨŋɨ́pɨ aga ná rɨ́wɨ́yo dánɨ aí pɨ́nɨ bɨ mɨwiárɨ́ anɨŋɨ́ minɨ́ peyarɨ́ná ámá ayɨ́ ikwáwɨyiranɨ, árɨ́wɨyiranɨ, bɨ kikiɨ́á ŋweapɨ́rɨ́á menɨnɨ. Ámá naŋwo tɨ́nɨ ónɨŋɨ́ xopaikɨgɨ́ imɨxɨnɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ awaú nene nánɨ yayɨ́ owinɨnɨrɨ xómɨŋɨ́ nɨyɨkwiro seáyɨ e umero ipɨrɨ́á xegɨ́ yoɨ́ nánɨ eánɨro yarɨgɨ́áyɨ́ e epɨ́rɨ́árɨnɨ.” Aŋɨ́najo apɨ e nɨra pwarɨŋagɨ wɨnɨŋanigɨnɨ.
12 Eis o momento para apelar para a paciência dos santos, dos fiéis, aos mandamentos de Deus e à fé em Jesus.
12 Ámá Gorɨxoyá imónɨgɨ́á xwámámɨ́ nɨwia warɨgɨ́áyɨ́ re epɨ́rɨ́árɨnɨ. Sekaxɨ́ o rɨŋɨ́pɨ xaíwɨ́ ɨ́á xɨrɨro Jisasomɨ dɨŋɨ́ wɨkwɨ́roarɨgɨ́ápɨ xaíwɨ́ ɨ́á xɨrɨro epɨ́rɨ́árɨnɨ.
13 Eu ouvi uma voz do céu, que dizia: Escreve: Felizes os mortos que doravante morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, descansem dos seus trabalhos, pois as suas obras os seguem.
13 Nionɨ aŋɨ́namɨ dánɨ xwɨyɨ́á bɨ re rɨnénaparɨŋagɨ arɨ́á wiŋanigɨnɨ, “Joxɨ re nɨrɨrɨ rɨ́wamɨŋɨ́ eaɨ, ‘Ámá Gorɨxo tɨ́nɨ ikárɨnɨgɨ́á ríná dánɨ nɨpéa upɨ́rɨ́áyɨ́ oyápimɨ dánɨ yayɨ́ winɨpaxɨ́rɨnɨ. Kwíyɨ́pɨ enɨ re rarɨnɨ, “Oyɨ, yayɨ́ owinɨnɨ. Nɨperɨ́ná Jisasomɨ nɨxɨ́dɨro nánɨ rɨ́wɨ́ nɨrɨ́kwínɨrɨ nerɨŋɨ́pimɨ dánɨ wará saŋɨ́ wunarɨŋɨ́pimɨ dánɨ gwɨ́nɨŋɨ́ níkweánɨrɨ kikiɨ́á epɨ́rɨ́á eŋagɨ nánɨ yayɨ́ owinɨnɨ. Nɨperɨ́ná wé rónɨŋɨ́ imónɨŋɨ́ wiwanɨŋɨ́yɨ́ néra ugɨ́á anɨ́á wí mimónɨ́ Gorɨxo yayɨ́ wimonɨ́a nánɨ sɨnɨ nimónɨnɨ́á eŋagɨ nánɨ ananɨ kikiɨ́á epaxɨ́rɨnɨ.” Kwíyɨ́pɨ enɨ e rarɨnɨ.’ nɨrɨrɨ rɨ́wamɨŋɨ́ eaɨ.” rɨnénaparɨŋagɨ arɨ́á wiŋanigɨnɨ.
14 Eu vi ainda uma nuvem branca, sobre a qual se sentava como que um Filho do Homem, com a cabeça cingida de coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
14 Nionɨ wenɨŋɨ́ éáyɨ́ wɨnɨŋanigɨnɨ. Agwɨ́ apɨ́á weŋɨ́pimɨ sɨŋwɨ́ nɨwɨnɨrɨ ámánɨŋɨ́ imónɨŋɨ́ wo apimɨ seáyɨ e éɨ́ xeŋweaŋagɨ nɨwɨnɨrɨ o amɨnaŋwɨ́ sɨ́ŋá gorɨ́ tɨ́nɨ imɨxɨnɨŋɨ́ wɨna mɨŋɨ́yo dɨ́kínɨrɨ kirá witɨ́ aiwá wákwiarɨgɨ́á ŋwá xaíwɨ́ yinɨŋɨ́ bá ɨ́á xɨrɨrɨ nemáná ŋweaŋagɨ wɨnɨŋanigɨnɨ.
15 Outro anjo saiu do templo, gritando em voz alta para aquele que estava assentado na nuvem: Lança a tua foice e ceifa, porque é chegada a hora de ceifar, pois está madura a seara da terra.
15 Ámɨ aŋɨ́najɨ́ wo aŋɨ́ ŋwɨ́áiwámɨ dánɨ nɨ́wiapɨrɨ agwɨ́pimɨ éɨ́ xeŋweaŋomɨ rɨ́aiwá eŋɨ́ tɨ́nɨ re urɨ́agɨ wɨnɨŋanigɨnɨ, “Aiwá xwɨ́árímɨ dáŋɨ́ nɨ́nɨ rɨxa yóɨ́rɨnɨ. Rɨxa nɨmipaxíná ríná eŋagɨ nánɨ dɨxɨ́ kirápá tɨ́nɨ mɨŋɨ́ nɨwákwirɨ miɨ.” urɨ́agɨ
16 O Ser que estava assentado na nuvem lançou então a foice à terra, e a terra foi ceifada.
16 agwɨ́pimɨ éɨ́ xeŋweaŋo xegɨ́ kirá xwɨ́árímɨ seáyɨ e puwiáraúɨ́yɨ́ nɨ́nɨ wiárɨ́ wákwímoŋɨnigɨnɨ.
17 Outro anjo saiu do templo do céu. Tinha também uma foice afiada.
17 Ámɨ aŋɨ́najɨ́ wo aŋɨ́ ŋwɨ́á aŋɨ́namɨ eŋiwámɨ dánɨ ɨ́wiaparɨŋagɨ nɨwɨnɨrɨ o enɨ kirá ŋwá yinɨŋɨ́ bá ɨ́á nɨmaxɨrɨmɨ ɨ́wiaparɨŋagɨ wɨnɨŋanigɨnɨ.
18 E outro anjo, aquele que tem poder sobre o fogo, saiu do altar e bradou em alta voz para aquele que tinha a foice afiada: Lança a foice afiada e vindima os cachos da vinha da terra, porque maduras estão as suas uvas.
18 Ámɨ aŋɨ́najɨ́ wo —O rɨ́á wearɨŋɨ́pimɨ xiáworɨnɨ. O rɨdɨyowá yarɨgɨ́á nánɨ íráɨ́ onɨŋɨ́pɨ tɨ́ŋɨ́ e dánɨ nɨ́wiapɨrɨ aŋɨ́najɨ́ kirá ŋwá yinɨŋɨ́pá ɨ́á xɨrɨŋomɨ rɨ́aiwá eŋɨ́ tɨ́nɨ nurɨrɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Xwɨ́árímɨ wainɨ́ uraxɨ́ sogwɨ́ rɨxa niáɨ́ eŋagɨ nánɨ dɨxɨ́ kirá ŋwá yinɨŋɨ́pá tɨ́nɨ wɨwákwímɨ́ nerɨ awí eámeámɨ́ eɨ.” urɨ́agɨ
19 O anjo lançou a sua foice à terra e vindimou a vinha da terra, e atirou os cachos no grande lagar da ira de Deus.
19 aŋɨ́najo xegɨ́ kirápá tɨ́nɨ wainɨ́ uraxɨ́ xwɨ́áyo eŋɨ́yɨ́ wɨwákwímɨ́ nerɨ awí neaárɨmáná xoyɨkímɨ́ epɨ́rɨ nánɨ sɨ́ŋá íkwiaŋwɨ́ xwé eapɨnárɨŋɨ́namɨ —Ana, ayɨ́ pɨrɨ́ Gorɨxo aga wikɨ́ nɨwónɨrɨ nánɨ umamonɨ́ápɨ nánɨ imónɨŋɨ́narɨnɨ. Anamɨ xoyɨkímɨ́ epɨ́rɨ nánɨ mɨmeámɨ́ yáráná
20 O lagar foi pisado fora da cidade, e do lagar saiu sangue que atingiu até o nível dos freios dos cavalos pelo espaço de mil e seiscentos estádios.
20 aŋɨ́pimɨ bɨ́arɨwámɨnɨ sɨ́ŋá íkwiaŋwɨ́namɨ xoyɨkímɨ́ yarɨ́ná ragɨ́ anamɨ dánɨ nɨpurɨ́ná waxɨ́nɨŋɨ́ nɨwerɨ nɨróga nɨwiápɨ́nɨmearɨ osɨ́yɨ́yá maŋɨ́ tɨ́nɨ xɨxenɨ rónɨrɨ ná mɨ́mɨ waxɨ́ nɨwerɨ 300 kiromita wiárɨ́ múrorɨ eŋɨnigɨnɨ.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.