Tiago 3
uth (UTH) vs NTLH
1 O̱r re ne̱, ba myet-m no̱ depe̱ ye̱ warag ya-u̱r-yoos á. Bo̱ no̱ nape̱ à, te̱ ya-u̱r-yoos, Shir a piishi te̱ u̱t-ma u̱s-nu̱ ne̱ arge̱ ko̱ wu̱ ke ne̱t-wu̱.
1 Meus irmãos, somente poucos de vocês deveriam se tornar mestres na Igreja, pois vocês sabem que nós, os que ensinamos, seremos julgados com mais rigor do que os outros.
2 Myet-m na o-da de̱e̱n a m-ba'ase̱. Amba u̱rege̱ ne̱t ro̱ m-ba'ase̱ u̱n yo wu̱ ro̱ m-ze̱e̱ á, wu̱ ro̱ o̱ ka hond hond, komo wu̱ ro̱ m-hoks u̱n do̱ru̱tte̱ u̱n ho̱o̱g-mo̱ u̱n wu̱.
2 Todos nós sempre cometemos erros. Quem não comete nenhum erro no que diz é uma pessoa madura, capaz de controlar todo o seu corpo.
3 Gwo̱t no̱ o-jo̱k. A cu̱ne̱ jo̱k-yo nomo na o-do̱ro̱tte̱, a yo m-ru̱'e̱ o-hu̱ u̱n nu-o̱ u̱n yo, komo a yo m-hoks m-rwo̱ yo do̱re̱ so̱ a co̱ne̱ à.Hu̱-o̱ u̱n nu-o̱ u̱n o-jo̱k|src="hk00029c.tif" size="col" copy="Horace Knowles" ref="3:3"
3 Até na boca dos cavalos colocamos um freio para que nos obedeçam e assim fazemos com que vão aonde queremos.
4 Gwo̱t no̱ hat-to̱ m-sa no̱ hyen, ko̱ de to̱tte̱ u̱t-caari à, yo-mo̱ m-'wo̱ns mo̱ ro̱ to̱ m-nekette̱, myet u̱n kaane̱ ne̱ u̱n ko̱-o re̱k-yo atte̱-to̱ m-nak, wa-m-nak o-hat wu̱a hoks o̱ m-mus komo ko̱ ke co̱-se wu̱ co̱ne̱.
4 Pensem no navio: grande como é, empurrado por ventos fortes, ele é guiado por um pequeno leme e vai aonde o piloto quer.
5 Kaane̱ o̱ rem-de u̱n ne̱t ro̱, u̱r-re̱k-de de ro̱ n-me̱ u̱n do̱k-to̱ u̱n wu̱r-o̱ u̱n ne̱t, myet u̱n kaane̱ ne̱ de ro̱ m-rwu̱nte̱ caari-to̱ u̱t-ma.
5 É isto o que acontece com a língua: mesmo pequena, ela se gaba de grandes coisas. Vejam como uma grande floresta pode ser incendiada por uma pequena chama!
6 Ai rem-de u̱n ne̱t ra-o̱, shiishe̱ de ro̱ u̱n rem-u̱s yo̱-se! Ka rem-de ro̱ u̱n wu̱r-o na, komo de ro̱ u̱n naas u̱n ne̱t war war. U̱r-rem tomso ne̱, de ro̱ u̱n sabu̱rse̱ u̱n ne̱t u̱n myet co̱w-yo u̱n ho̱o̱g-mo̱ u̱n wu̱. Komo u̱n den-o̱ o-ra o̱ ba m-ryomse̱ a de m-puktune̱.
6 A língua é um fogo. Ela é um mundo de maldade, ocupa o seu lugar no nosso corpo e espalha o mal em todo o nosso ser. Com o fogo que vem do próprio inferno, ela põe toda a nossa vida em chamas.
7 Ko-hun a hoks myet-mo̱ u̱t-gu̱t, u̱n no-ne̱, u̱n rii-ye̱ ro̱ u̱t-kurub, m-ja o-uub ne̱, u̱n jan ne̱, ye̱ nom yo wu̱ co̱ne̱ ye̱ no̱mo̱ wu̱ à.
7 O ser humano é capaz de dominar todas as criaturas e tem dominado os animais selvagens, os pássaros, os animais que se arrastam pelo chão e os peixes.
8 Amba yatt ne̱t-wu̱ he hoks u̱n garamse̱ rem-de u̱n wu̱ á. U̱r-rem rii-de o-saa de rii-de ba u̱r-wu̱we̱, komo de ro̱ m-raab ne̱ mo̱ u̱r-ho̱.
8 Mas ninguém ainda foi capaz de dominar a língua. Ela é má, cheia de veneno mortal, e ninguém a pode controlar.
9 U̱n rem-u̱r na atte̱ u̱n nome̱ u̱n Wan-Ko̱yan, Tato na wu̱ n-To̱n u̱r-bo̱ngo̱n. Komo u̱n rem-u̱r na, atte̱ u̱n ce̱p u̱n gom-to̱ u̱n ba u̱r-bon, be-to̱ u̱n hun-ne̱ ye̱ Shir nome̱ u̱ntu̱n wu̱ à.
9 Usamos a língua tanto para agradecer ao Senhor e Pai como para amaldiçoar as pessoas, que foram criadas parecidas com Deus.
10 U̱n nu-o gaan atte̱ u̱r-bo̱ngo̱n u̱n ka nu-o̱ komo atte̱ hun-ne̱ u̱t-re̱e̱b. O̱r re ne̱ yan-dor, yo ka rii-yo u̱r-bon yo á!
10 Da mesma boca saem palavras tanto de agradecimento como de maldição. Meus irmãos, isso não deve ser assim.
11 Haw-u̱r gaan a hoks rwu̱nte̱ ho̱-mo̱ m-re̱re̱m u̱n mo̱ u̱r-gaag ne̱ á.
11 Por acaso pode a mesma fonte jorrar água doce e água amarga?
12 O̱r re ne̱, 'yo-yo o-rum a hoks m-mat u̱n yakar-ye̱ u̱t-moore̱ á, ko̱ ne̱, 'yo-yo o-moore̱ met yakar-ye̱ o-rum á. Kaane̱ komo du-de ro̱ m-'ya u̱n ho̱-mo̱ m-po̱r à, dea rwu̱u̱nte̱ ho̱-mo̱ m-re̱re̱m á.
12 Meus irmãos, por acaso pode uma figueira dar azeitonas ou um pé de uva dar figos? Assim, também, uma fonte de água salgada não pode dar água doce.
13 ¿Ko̱ ko-ya-u̱s-we̱e̱r u̱s-nap ne̱ ro̱ ko̱n be-u̱r no̱? Se̱ wu̱ kutu na be-de u̱n she'et-de u̱n wu̱ de u̱r-bon, komo u̱n se̱nge̱-mo̱ u̱r-bon ne̱ mo̱ wu̱ ro̱ m-no̱m à, n-me̱ u̱n gwu̱gwe̱r-mo̱ u̱r-hi, mo̱ a m-kum be-de we̱e̱r-se Shir à.
13 Existe entre vocês alguém que seja sábio e inteligente? Pois então que prove isso pelo seu bom comportamento e pelas suas ações, praticadas com humildade e sabedoria.
14 Amba u̱rege̱ u̱n hur-u̱r no̱, no̱ u̱r-shoob, u̱t-yage̱ ne̱, komo u̱n co̱n-to̱ u̱r-hi ne̱, to̱ yagu̱ no̱ u̱s-se̱s, no̱ m-ze̱e̱ no̱ u̱s-we̱e̱r ne̱. Taase no̱ yage̱ ma-to̱ o-nip.
14 Mas, se no coração de vocês existe inveja, amargura e egoísmo, então não mintam contra a verdade, gabando-se de serem sábios.
15 Go̱n ka nap-se ba se ro̱ m-kergu̱ne̱ e̱s-mo̱ n-To̱n à se á, se u̱n ho̱no o-dak se. Komo se barag-se ma-hun se, amba se u̱n ko-Gwo̱mo-wu̱ u̱n ya-u̱t-ko̱t se.
15 Essa espécie de sabedoria não vem do céu; ela é deste mundo, é da nossa natureza humana e é diabólica.
16 Remen ko̱ kene̱ no̱ hyane̱ u̱r-shoob, u̱n co̱n-to̱ u̱r-hi ne̱, káne̱ komo no̱ he hyan m-dum, u̱n go̱n ko̱ se ke rem-u̱s yo̱-se ne̱.
16 Pois, onde há inveja e egoísmo, há também confusão e todo tipo de coisas más.
17 Amba nap-se ro̱ m-rwu̱u̱n e̱s-mo̱ u̱n n-To̱n à, u̱n ho̱n se ro̱. Ne̱t-wu̱ ro̱ u̱n go̱n ka napse̱ ne̱ à, wu̱ ro̱tt u̱r-ba'as u̱n ho̱o̱g-mo̱ u̱n wu̱ á. Komo se ro̱ m-hante̱ she'et-de m-gwu̱gwu̱, u̱n ru̱s u̱r-hi ne̱, u̱n hi-de m-gwu̱gwe̱r ne̱ u̱n ho̱ge̱ u̱r-'wo̱n ne̱, m-yar-ne̱, koos-m ro̱ ko̱n á ko̱ o-she̱pe̱.
17 A sabedoria que vem do céu é antes de tudo pura; e é também pacífica, bondosa e amigável. Ela é cheia de misericórdia, produz uma colheita de boas ações, não trata os outros pela sua aparência e é livre de fingimento.
18 Bo̱ u̱n ye̱ go̱ u̱r-go u̱n gwu̱gwu̱-mo̱ u̱r-hur be-de hun-ne̱ à, ye̱a ce me̱n-u̱t pus-to̱ be-de u̱n Shir.
18 Pois a bondade é a colheita produzida pelas sementes que foram plantadas pelos que trabalham em favor da paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tiago 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.