Lucas 16
uth (UTH) vs ARC
1 Ye̱so ze̱e̱ru̱ yan-neke̱-mo̱ u̱n wu̱, “A no̱mo̱g wu̱ ken ne̱t-wu̱ ko-ya-o-kwu̱m, wu̱ ro̱ u̱n ko-gu̱w ne̱ wan-bebe̱ u̱n wu̱ u̱t-saw. Wu̱ ken wu̱ ru̱ru̱te̱ ka ko-ya-o-kwu̱m-wu̱ u̱nze wan-bebe̱ u̱n wu̱ u̱t-saw ro̱ wu̱ u̱n sabu̱rse̱ u̱n hwo̱r.
1 E dizia também aos seus discípulos: Havia um certo homem rico, o qual tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de dissipar os seus bens.
2 Remen kaane̱ wu̱ agnu̱ru̱ wan-bebe̱ u̱n wu̱ u̱t-saw. Wu̱ ze̱e̱ru̱ wu̱, ‘U̱m ho̱gu̱te̱ wo̱ me̱ m-sabu̱rse̱ u̱n hwo̱r. Remen kaane̱ kamsu̱ndu̱ me̱ saw-u̱t re, u̱m wongsu̱te̱ wo̱ u̱n baab-to̱ u̱n saw-u̱t re ne̱.’
2 E ele, chamando-o, disse-lhe: Que é isso que ouço de ti? Presta contas da tua mordomia, porque já não poderás ser mais meu mordomo.
3 Ka ko-gu̱w-wu̱ ze̱e̱ru̱ hi u̱n de u̱n wu̱, ‘A wongse̱ me̱ u̱n se̱nge̱-m re ne̱. ¿Ya ne̱ u̱m he no̱m? Me̱tt m-'wo̱ns mo̱ to̱m á, komo me̱ m-ho̱ge̱ m-'e̱ mo̱ u̱s-ko̱n.
3 E o mordomo disse consigo: Que farei, pois que o meu senhor me tira a mordomia? Cavar não posso; de mendigar tenho vergonha.
4 M-mo̱ka u̱m nak yo u̱m he no̱m à! Remen da-o̱ se̱nge̱-m re te'e̱, man kum nay-ne̱, ye̱ he me̱ m-barke̱ ye̱ gu me̱ u̱n hur-to̱ u̱n ye̱ à.’
4 Eu sei o que hei de fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 “Wu̱ agnu̱ru̱ hun-ne̱ kap ye̱ ka wan-hur-o̱ u̱n wu̱ ro̱ m-do̱re̱ u̱t-mo̱o̱g à. Wu̱ citu̱ru̱ wu̱ u̱r-takan. ‘¿Re ho̱ o̱ a wo̱ m-do̱re̱ u̱r-mo̱o̱g?’
5 E, chamando a
6 Wu̱ shasu̱ru̱, ‘Tur-to̱ m-no̱w o-zungu [100].’ Wan-baab-to̱ u̱t-saw ze̱e̱ru̱ wu̱, ‘Taku̱rda-o̱ u̱t-mo̱o̱g o̱ ka, she'et, o ge̱n kwo̱o̱z-u̱t yoor u̱n o̱p [50] ho̱r-m-ho̱r.’
6 E ele respondeu: Cem medidas de azeite. E disse-lhe: Toma a tua conta e, assentando-te já, escreve cinquenta.
7 Wu̱ dooru̱ m-cit u̱n wu̱ ken wu̱, ‘Wo̱ komo ¿re ho̱ o̱ a wo̱ m-do̱re̱?’ Wu̱ shasu̱ru̱, ‘U̱t-buhu to̱ u̱n hyo dugu-o gaan [1,000].’ Wan-baab-to̱ u̱t-saw ze̱e̱ru̱ wu̱, ‘Taku̱rda-o̱ u̱t-mo̱o̱g o̱ ka, ge̱n zungu-u̱s eer [800].’
7 Disse depois a outro: E tu quanto deves? E ele respondeu: Cem alqueires de trigo. E disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 “Remen kaane̱ bo̱ ka ma-to̱ rwu̱u̱ne̱ à, ka wa-o-kwu̱m, wu̱ bo̱mo̱g wan-bebe̱ u̱n wu̱ u̱t-saw u̱s-we̱e̱r bo̱ wu̱ no̱me̱ ka we̱e̱r-se ba u̱r-bon se̱ à. Kang-o gaan, hun-ne̱ ye̱ do̱re̱ Shir á, ye̱ ro̱ u̱s-we̱e̱r ne̱ be-de u̱n mo̱ro̱gse̱ u̱t-saw to̱ ye̱ hette̱ ho̱ge̱ m-re̱re̱m à, ka hun-ne̱ ye̱ jiishte̱ ka ye̱ do̱re̱ Shir à, gun hi u̱n de u̱n ye̱, u̱n no̱m u̱n rii-yo Shir hette̱ m-no̱m o-zak u̱n ye̱ ne̱ à.”
8 E louvou aquele senhor o injusto mordomo por haver procedido prudentemente, porque os filhos deste mundo são mais prudentes na sua geração do que os filhos da luz.
9 Ye̱so dooru̱ m-ze̱e̱ komo, “Remen kaane̱ me̱ no̱ m-ru̱re̱, gu no̱ o̱r u̱n no̱ u̱n rii-yo no̱ ro̱tte̱ u̱n ka dak-o̱ à, remen Shir barku̱tu̱ no̱ n-me̱ u̱n hur-o̱ u̱n wu̱, da-o̱ yo teese̱ à.
9 E eu vos digo: granjeai amigos com as riquezas da injustiça, para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 Bo̱ u̱n wu̱ no̱me̱ o-nip u̱n rii hiin à, wu̱a no̱m o-nip u̱n rii caari, komo bo̱ u̱n wu̱ wuke̱ o-nip u̱n rii re̱k-yo à, wu̱a wuke̱ o-nip u̱n rii caari.
10 Quem é fiel no mínimo também é fiel no muito; quem é injusto no mínimo também é injusto no muito.
11 U̱rege̱, no̱ hoks m-no̱m o-nip u̱n rii-yo no̱ kume̱ u̱n ka dak-o̱ á, Shir a bo̱psu̱ no̱ kashi u̱n rii n-To̱n á.
11 Pois, se nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Komo u̱rege̱ no̱ hoks m-no̱m o-nip u̱n rii-yo Shir bo̱psu̱ no̱ u̱n ka dak-o̱ á, wu̱a bo̱psu̱ no̱ rii n-To̱n á.
12 E, se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 “Ko-gu̱w wan-gaan wu̱a hoks nome̱ u̱n ne̱n yoor m-gu̱w á. Go̱ u̱n ka ko-gu̱w wu̱a yage̱ wan-gaan, wu̱ cu̱n wan-gaan, ko wu̱ nome̱ wan-gaan o-do̱ro̱tte̱ wu̱ yage̱ wan-gaan. Remen kaane̱ no̱a hoks m-nome̱ u̱n Shir m-gu̱w no̱ nome̱ hwo̱r komo á.”
13 Nenhum servo pode servir a dois senhores, porque ou há de aborrecer a um e amar ao outro ou se há de chegar a um e desprezar ao outro. Não podeis servir a Deus e a Mamom.
14 Bo̱ Parisa-ne̱ ho̱gu̱te̱ kaane̱ à, ye̱ hagu̱ru̱ Ye̱so remen ye̱ ro̱ u̱n co̱n-to̱ u̱n hwo̱r ne̱.
14 E os fariseus, que eram avarentos, ouviam todas essas coisas e zombavam dele.
15 Ye̱so ze̱e̱ru̱ ye̱, “No̱ co̱no̱g hun-ne̱ zee no̱ u̱n me̱n-u̱t pus-to̱ ne̱, amba Shir nepse̱ no̱ yan-me̱n-u̱t jaas-to̱ ye̱. Remen rii-yo hun-ne̱ bo̱pe̱ kom-u̱t yoor à, be-de u̱n Shir rii-yo á.
15 E disse-lhes: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece o vosso coração, porque o que entre os homens é elevado perante Deus é abominação.
16 “Karamsa-o Mosa u̱n yan-Rwo̱r u̱n Ma-to̱ Shir ne̱ ro gwo̱mo-to̱ u̱n kumu u̱n ho̱o̱g rem na u̱n Yahuda-ne̱ har da-o Yohana Wa-m-Yo'os u̱n hun-ne̱ m-ho̱. Bo̱ u̱n da-o Yohana, me̱ u̱n yan-neke̱-m re ne̱ rwo̱ro̱g, Ma-to̱ m-Re̱re̱m to̱ u̱n gwo̱mo-to̱ Shir. Komo hun-ne̱ de̱e̱n se̱ngu̱te̱ ye̱ go̱kste̱ to̱.
16 A Lei e os Profetas
17 Amba jiishte̱ busbus a po̱ro̱gse̱ o-dak o-To̱n ne̱, da a zee a jorote̱ gom-de jiishe̱ u̱s-re̱k à, de u̱n karamsa-o̱ Shir.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da Lei.
18 “Ko̱ wu̱ ke campo̱ wu̱, ho'ose̱ ne'a u̱n wu̱, wu̱ gaaru̱ wu̱ ken ne'a-wu̱, wu̱ no̱mo̱g ba'as-de u̱n m-bu̱kku̱n, komo ko̱ wu̱ ke campo̱-wu̱ ga'e̱ ka ne'a-wu̱ a ho'ose̱ à, wu̱ ma wu̱ no̱mo̱g ba'as-de u̱n m-bu̱kku̱n.
18 Qualquer que deixa sua mulher e casa com outra adultera; e aquele que casa com a repudiada pelo marido adultera
19 “A no̱mo̱g wu̱ ken ne̱t-wu̱ ko-ya-o-kwu̱m, wu̱ co̱pe̱ u̱t-gund to̱ ro̱ pukpuk à to̱ u̱n hwo̱r de̱e̱n, wu̱ ro̱ m-ho̱ge̱ re̱re̱m-mo̱ ho̱o̱g-mo̱ u̱n wu̱ ko̱ de ke ho̱-de.
19 Ora, havia um homem rico, e vestia-se de púrpura e de linho finíssimo, e vivia todos os dias regalada e esplendidamente.
20 Wu̱ ken ko-ko̱o̱b-wu̱ ro komo káne̱, a wu̱ m-ze̱e̱ Razarus. Wu̱r-o̱ u̱n wu̱ kap nat-to̱, a wu̱ m-hante̱ u̱n ish-o̱ hur-o̱ u̱n ka wa-o-kwu̱m-wu̱,
20 Havia também
21 remen wu̱ reet ga-to̱ ro̱ m-he̱'e̱n u̱n ka ko-ya-o-kwu̱m-wu̱ n-dak à, da-o wu̱ ro̱ m-re̱ à. Ye̱ge̱-wo̱ masu̱ru̱ m-haan ye̱ ro̱ m-rekem u̱n nat-to̱ u̱n wu̱.
21 E desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as chagas.
22 “Ka ko-ko̱o̱b-wu̱ maru̱ru̱, yan-to̱m-ye̱ Shir de̱ku̱ru̱ wu̱ ye̱ heetu̱ru̱ wu̱ n-riib Ibrahi, be-de o-biki n-To̱n u̱n Shir. Komo ka ko-ya-o-kwu̱m-wu̱ maru̱ru̱, hun-ne̱ jo̱ku̱ru̱ wu̱.
22 E aconteceu que o mendigo morreu e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; e morreu também o rico e foi sepultado.
23 Komo n-me̱ o-kuub o-ra, wu̱ ro̱ u̱n swo̱ u̱r-ko̱o̱b, wu̱ dassu̱ru̱ u̱r-hi wu̱ hyambu̱ru̱ Ibrahi u̱r-hew ne̱, u̱n Razarus ne̱ u̱n riib-o̱ u̱n wu̱.
23 E, no Hades, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe Abraão e Lázaro, no seu seio.
24 Wu̱ aagu̱ru̱, ‘Tato re Ibrahi, ho̱ge̱ 'wo̱n u̱n de, o to̱mo̱n Razarus wu̱ ru̱ jow-yo u̱n wu̱ m-ho̱, wu̱ haan, wu̱ gwu̱'u̱rse̱ rem u̱n de, remen me̱ m-swo̱ u̱r-ko̱o̱b n-me̱ o-ra!’
24 E, clamando, disse: Abraão, meu pai, tem misericórdia de mim e manda a Lázaro que molhe na água a ponta do seu dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 “Amba Ibrahi ze̱e̱ru̱, ‘Baks, wà re o, da-o̱ u̱n ho̱o̱g-m ru o ho̱gu̱te̱ m-re̱re̱m, Razarus komo swo̱o̱g u̱r-ko̱o̱b. Amba m-mo̱ka wu̱ ro̱ m-ho̱ge̱ re̱re̱m-mo̱ u̱n wu̱ káne̱, wo̱ ne̱, wo̱ u̱n swo̱ u̱r-ko̱o̱b.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que recebeste os teus bens em tua vida, e Lázaro, somente males; e, agora, este é consolado, e tu, atormentado.
26 Kane̱ komo, caari-o̱ o-kuub ro̱ ko̱n u̱n te̱te̱ na, remen ye̱ co̱ne̱ m-pas be be-u̱r no̱ ye̱a hoks á, káne̱ komo, yatt-wu̱ he hoks m-passan be-de no̱ ro̱ wu̱ haante̱ be-de te̱ ro̱ á.’
26 E, além disso, está posto um grande abismo entre nós e vós, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem tampouco os de lá, passar para cá.
27 Ka ko-ya-o-kwu̱m-wu̱ ze̱e̱ru̱, ‘U̱m ko̱no̱g wo̱, tato re Ibrahi, to̱m Razarus u̱n hur-o tato re.
27 E disse ele: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 Me̱ u̱n hen-ne̱ ne̱ taan campo̱-ne̱. Wu̱ he wu̱ nek ye̱ u̱t-to̱ remen me̱ co̱n ye̱ ma ye̱ haan u̱n ka be-de u̱n swo̱ u̱r-ko̱o̱b de á.’
28 pois tenho cinco irmãos, para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham também para este lugar de tormento.
29 “Amba Ibrahi shasu̱ru̱, ‘Mosa u̱n yan-Rwo̱r u̱n Ma-to̱ Shir ne̱ ro̱ ko̱n ye̱ he nak u̱n hen-ne̱ ru u̱t-to̱ à. Depete̱ hen-ne̱ ru ho̱ge̱ ma-to̱ u̱n ye̱.’
29 Disse-lhe Abraão: Eles têm Moisés e os Profetas; ouçam-nos.
30 Ka ko-ya-o-kwu̱m-wu̱ shasu̱ru̱, ‘To̱ ka bo'os á, tato re Ibrahi! Amba u̱rege̱ wu̱ ken wu̱ inite̱ be-de u̱n margan-ne̱ wu̱ he be-de u̱n ye̱, ka da-de ye̱a yage̱ no̱m u̱r-ba'as.’
30 E disse ele: Não, Abraão, meu pai; mas, se algum dos mortos fosse ter com eles, arrepender-se-iam.
31 Amba Ibrahi ze̱e̱ru̱ wu̱, ‘U̱rege̱ ye̱ ho̱ge̱ Mosa u̱n yan-Rwo̱r u̱n Ma-to̱ Shir ne̱ á, ye̱a ho̱ge̱ á ko̱ wu̱ ken wu̱ ine̱ be-de u̱n margan-ne̱.’ ”
31 Porém Abraão lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos Profetas, tampouco acreditarão, ainda que algum dos mortos ressuscite.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.