1 Tessalonicenses 2

uth (UTH) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 O̱r te̱ ne̱, no̱ nak u̱nze habe̱-m te̱ be u̱n no̱, mo̱ ja hwaa á.
1 Irmãos, vocês mesmos sabem que a visita que lhes fizemos não foi inútil.
2 Ko̱ de̱ no̱mte̱ te̱ su̱u̱ste̱ u̱r-ko̱o̱b o-yo'og ne̱ n-me̱ u̱n bo̱-o̱ o-Piripi, bo̱ no̱ nape̱ à. Amba u̱n gwu̱-o̱ u̱n Shir na, te̱ kumug no̱ ru̱re̱ u̱n Ma-to̱ m-Re̱re̱m, ko̱ de̱ nomte̱ to̱ swo̱o̱g m-shakt à.
2 Apesar de termos sido maltratados e insultados em Filipos, como vocês sabem, com a ajuda de nosso Deus tivemos coragem de anunciar-lhes o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Da-o̱ te̱ ko̱nu̱ no̱ m-go̱ks u̱n ka Ma-to̱ m-Re̱re̱m to̱ à, te̱ ru̱re̱ no̱ u̱t-bo̱ á, ko̱ a zee te̱ u̱n co̱n m-kum saw-u̱t no̱ á, ko̱ te̱ co̱n no̱ m-raks á.
3 Pois nossa exortação não tem origem no erro nem em motivos impuros, nem temos intenção de enganá-los;
4 Te̱ ro m-yoose̱ u̱n hun-ne̱, yo ye̱ co̱ne̱ m-ho̱ge̱ à ba yo te̱ m-rwo̱r temb á. U̱n hek-o̱ u̱n kááne̱, te̱ m-rwo̱r u̱n yo Shir ze̱e̱ te̱ ru̱ru̱ ye̱ à, remen wu̱ ro̱ u̱n m-byarag u̱n ko̱ yo ke rii-yo n-me̱ u̱n barag-u̱s na wu̱ nep yo a co̱ne̱ à.
4 pelo contrário, como homens aprovados por Deus, a ponto de nos ter sido confiado por ele o evangelho, não falamos para agradar a pessoas, mas a Deus, que prova os nossos corações.
5 Bo̱ no̱ nape̱ à, ma-u̱t te̱ ba to̱ u̱n re̱re̱m-mo̱ nu to̱ á, komo ba te̱ u̱n yo ken co̱w-yo u̱r-go̱p yo ne̱ wuke̱ á. Shir wu̱ ro̱ te̱ m-su̱'e̱.
5 Vocês bem sabem a nossa linguagem nunca foi de bajulação nem de pretexto para ganância; Deus é testemunha.
6 Ba te̱ u̱n hoob-o̱ u̱r-bo̱ngo̱n be-de u̱n hun-ne̱, ko̱ be u̱n no̱, ko̱ ye̱ ken ye̱ u̱n ho̱n á.
6 Nem buscamos reconhecimento humano, quer de vocês quer de outros.
7 Bo̱ te̱ ro̱ yan-To̱m Kiristi à, te̱ roa warag saw-to̱ u̱s-nu̱ be u̱n no̱. Amba te̱ kutute̱ hun-ne̱ gwu̱gwe̱r-mo̱ u̱r-hi n-me̱ u̱n no̱, u̱ntu̱n bo̱ inu-o ro̱ u̱n gwo̱t u̱n yakar-ye̱ u̱n wu̱ à.
7 Embora, como apóstolos de Cristo, pudéssemos ter sido um peso, tornamo-nos bondosos entre vocês, como uma mãe que cuida dos próprios filhos.
8 Remen te̱ waste̱ u̱n no̱ ne̱ de̱e̱n, o̱ rwo̱'e̱ te̱ ko̱tu̱tu̱ no̱ ko̱'o̱t-o̱ u̱n Ma-to̱ m-Re̱re̱m to̱ Shir u̱n ho̱n-de u̱n to̱ á, amba te̱ ho̱gu̱te̱ m-re̱re̱m mo̱ u̱n ya'as u̱n ho̱o̱g-m te̱ rem no̱, remen no̱ co̱wo̱g te̱ u̱r-hur de̱e̱n.
8 Sentindo, assim, tanta afeição por vocês, decidimos dar-lhes não somente o evangelho de Deus, mas também a nossa própria vida, porque vocês se tornaram muito amados por nós.
9 O̱r te̱ ne̱, baks no̱ u̱n se̱nge̱-m te̱ ne̱ u̱n range̱-o te̱ ne̱ o̱ te̱ range̱ à. Te̱ no̱mo̱g m-se̱nge̱ m-ho̱w m-te̱t ne̱ taase te̱ ru̱'e̱ ko-wan u̱s-nu̱, da-o̱ te̱ ko̱'o̱te̱ no̱ ka Ma-to̱ m-Re̱re̱m to̱, to̱ rwu̱u̱ne̱ be-de Shir à.
9 Irmãos, certamente vocês se lembram do nosso trabalho esgotante e da nossa fadiga; trabalhamos noite e dia para não sermos pesados a ninguém, enquanto lhes pregávamos o evangelho de Deus.
10 No̱ te̱ m-su̱'e̱, Shir ma wu̱ ro̱ te̱ m-su̱'e̱ mo̱sse̱ u̱n go̱n she'et-de te̱ kutu no̱ yan-dor à. Te̱ she'ette̱ ba m-ku̱ko̱p, u̱n me̱n-u̱t pus-to̱ ne̱, ba u̱n be-de m-pyap.
10 Tanto vocês como Deus são testemunhas de como nos portamos de maneira santa, justa e irrepreensível entre vocês, os que crêem.
11 U̱ntu̱n bo̱ no̱ nape̱ à, te̱ do̱ru̱ttu̱te̱ ko̱ wu̱ ke be u̱n no̱ bo̱ tato-o ro̱ m-do̱ru̱tte̱ u̱n yakar-ye̱ u̱n wu̱ à.
11 Pois vocês sabem que tratamos cada um como um pai trata seus filhos,
12 Te̱ nak no̱ u̱t-to̱, te̱ ya'ag no̱ jaab-o̱ u̱t-me̱n, te̱ kon no̱, no̱ she'et she'et-de depe̱ à, de u̱r-bon u̱n co-o̱ Shir, ka wu̱ agu̱ no̱ n-me̱ u̱n gwo̱mo-to̱ u̱n wu̱ u̱n se̱ps-mo̱ u̱n wu̱ ne̱ à.
12 exortando, consolando e dando testemunho, para que vocês vivam de maneira digna de Deus, que os chamou para o seu Reino e glória.
13 Remen kaane̱ o̱ te̱tte̱ u̱n bo̱m u̱n Shir ko̱yanda, remen, da-o̱ no̱ go̱kse̱ Ma-to̱ Shir, to̱ no̱ ho̱ge̱ be u̱n te̱ à, no̱ go̱ks to̱ u̱ntu̱n ma-to̱ u̱n ne̱t á. U̱n su̱ge̱-de u̱n kaane̱ ma, no̱ go̱kstu̱ to̱ bo̱ to̱ ro̱ à, Ma-to̱ Shir. Ká Ma-to̱ Shir to̱, to̱ ro̱ m-se̱nge̱ n-me̱ u̱n hur-u̱r no̱, no̱ ye̱ she̱re̱ à.
13 Também agradecemos a Deus sem cessar, pois, ao receberem de nossa parte a palavra de Deus, vocês a aceitaram não como palavra de homens, mas segundo verdadeiramente é, como palavra de Deus, que atua com eficácia em vocês, os que crêem.
14 O̱r te̱ ne̱, no̱ yooste̱ be-de yan-dor ye̱ Shir n-me̱ u̱n Kiristi Ye̱so, ye̱ ro̱ n-me̱ u̱n dak-o̱ o-Judiya à. U̱m ze̱e̱g kaane̱ remen no̱ swo̱o̱g u̱r-ko̱o̱b be-de u̱n hun-ne̱ ye̱ u̱n dak-o no̱, u̱ntu̱n bo̱ ye̱ swo̱ u̱n kom-to̱ u̱n Yahuda-ne̱ à.
14 Porque vocês, irmãos, tornaram-se imitadores das igrejas de Deus em Cristo Jesus que estão na Judéia. Vocês sofreram da parte dos seus próprios conterrâneos as mesmas coisas que aquelas igrejas sofreram da parte dos judeus,
15 Yahuda-ne̱ ye̱ ho̱ Wan-Ko̱yan Ye̱so u̱n yan-Rwo̱r u̱n Ma-to̱ Shir ne̱, ye̱ yengu̱ru̱ te̱ komo. Ye̱ u̱n naas u̱n Shir u̱t-me̱n de̱e̱n. Ye̱ u̱t-yage̱ u̱n ko̱wan ne̱!
15 que mataram o Senhor Jesus e os profetas, e também nos perseguiram. Eles desagradam a Deus e são hostis a todos,
16 Te̱ u̱n ko̱'o̱t Ma-to̱ Shir be-de u̱n ye̱ ro̱ Yahuda-ne̱ á remen ye̱ kumut gwu̱. Amba ye̱ ken Yahuda-ne̱ conog m-we̱n u̱n ko̱'o̱t u̱n ka Ma-to̱ m-Re̱re̱m to̱. N-te̱ u̱n kaane̱ o̱ ye̱tte̱ m-do̱ u̱r-ba'as n-to̱n ba'as-to̱ u̱n ye̱. Amba ryaab-se Shir be'esu̱te̱ se kergu̱nsu̱te̱ n-te̱ u̱n ye̱.
16 esforçando-se para nos impedir que falemos aos gentios, e estes sejam salvos. Dessa forma, vão sempre completando a medida dos seus pecados. Sobre eles, finalmente, veio a ira.
17 Amba, o̱r te̱ ne̱, da-o̱ a gaktu̱ te̱ m-wonge̱ u̱n no̱ ne̱ à n-me̱ u̱n ya o-da hiin à, wonge̱-mo̱ o-wu̱r yanze 'mo̱ u̱r-hur á. Te̱ o-re̱e̱b, te̱ m-se̱nge̱ te̱ hyenet no̱ yish-ye̱ ka yish-ye̱.
17 Nós, porém, irmãos, privados da companhia de vocês por breve tempo, em pessoa, mas não no coração, esforçamo-nos ainda mais para vê-los pessoalmente, pela saudade que temos de vocês.
18 Te̱ e̱ste̱ u̱r-hur te̱ habu̱te̱ be u̱n no̱ ba u̱n das-mo̱ u̱r-hur. Me̱, Burus, u̱m no̱mo̱g m-se̱nge̱ u̱m habu̱te̱ be u̱n no̱ ba o-gaan á, ba o-yoor á, amba ko-Gwo̱mo-wu̱ u̱n ya-u̱t-ko̱t we̱ne̱g te̱.
18 Quisemos visitá-los. Eu mesmo, Paulo o quis, e não apenas uma vez, mas duas; Satanás, porém, nos impediu.
19 Te̱ u̱n ho̱ge̱ u̱n re̱e̱b-o no̱. Te̱ co̱no̱g m-habe̱ be u̱n no̱ remen no̱ hantu̱te̱ te̱ o-sakto̱ o-zak ne̱. No̱ ro̱ gwo̱n-m te̱ u̱n 'yons u̱n te̱ ne̱ u̱n go̱nd-o te̱ ne̱, bo̱ te̱ he m-e̱s u̱n co-o̱ u̱n Wan-Ko̱yan na Ye̱so da-o̱ wu̱ he m-mu̱u̱n à.
19 Pois quem é a nossa esperança, alegria ou coroa em que nos gloriamos perante o Senhor Jesus na sua vinda? Não são vocês?
20 O-nip, no̱ ye̱ ro̱ rii-yo u̱n gwo̱n-m te̱, u̱n rii-yo u̱n zak-o te̱ ne̱.
20 De fato, vocês são a nossa glória e a nossa alegria.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.