2 Coríntios 7
Naul On Nga Mimerr Uripiv (UPV) vs VC
1 Sele kem nir nga nammerreni kami, suri nga rijrijen se Atua oto erpok, rrapwirre murrun nga m̃isij pibbölji batu nai ngok. Rrapmetutue Atua, ko rraploli nibe kerr ko nem̃i kerr poron p̃etp̃eti.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Kaprrorrmi kem renge norrorrmien nga m̃irres. Sete namloli esij tevi san, sete namlokloksi san, ko sete namla ore joro kami san e joro kem.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Nomok-rij erpok, sete evi nga bewer lokloksi murrun se kami. Suri erpe nuwrai pa, nutori kami re nolok. Rrammaur korti ko rrapa-mij korti.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Nolok otutun suri kami, nurnge erres suri kami. Nat m̃ikarkar re kem, ko sete nolok evitan sopon, ko nuir lenglengen.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Ko daron nga namini Masetonia e, ko sete namlesi mosien sopon, ko nat ekarkar p̃etp̃eti. Balpalen oto rrerrale kem, ko metutuen oto re liven.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Ko Atua nga mokla lweni nir nga nolor maran ngatan ela lweni kem daron nga Taetas miplari.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Nam̃ir luwi, sete kis nga namlesi Taetas, ko nga ni osp̃e kele nosp̃en ne kami. Owra kamrrorrmi inu elep, kamtengsik, ko kamrij tere nir nga marwera parwer lokloksik. Ko niko nuir elep.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Rrek naul nga moli ololi kamrunge esij, suri nale suk eterter, ko nolok sete olwi nga moli. Suri ewretun ololi kamrunge esij beblen;
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 ko mian ko kamlesi wose nanu nga mowrair, ko nolo kami olululwi, ko kamlinglingi murrun nir nga mowra surir. Niko nuir. Suri Atua emajing daron nga kamrunge esij ngok, ko niko nale se kem nga m̃iterter sete olokloksi kami sopon.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Suri daron nga norongen nga m̃isij miplari ji Atua, ko orongwos puloli nolo kerr pulululwi, ko rrapasi van re mauren. Iok erres. Ko norongen nga m̃isij nga mok-pelari re bbong ngatan ngel okloli rrapan re mijen.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Ko norongen nga m̃isij nen nga miplari ji Atua ololi erres elep. Ololi nibe kami ous nga kaploli nise kami p̃irres luwi. Ololi kamlolarsi nir nga marloli m̃isij, ko kamvirralir. Kamrrorrmi elep nanu nga mowrair, ko kamrrorrmi tutuner. Kamloli erres p̃etp̃eti.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Ko nurongwos bowrai, batu norrorrmien nga muloli moli naul nen tevi kami sete eplari re devjen ne ni nga muloli m̃isij, rrek re devjen ne ni nga marloli m̃isij tevi. Ejki, nuli erpok nga puloli kaplesi wose renge no Atua norrorrmien se kami lweni nga kamrrorrmi vane kem m̃iterter.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Ko inu nulesi, ko nolok eir.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Nusrosrövi pa kami tevi Taetas, ko ni elesi nuwretun. Nuwretun renge nale suk m̃inij nir nga mowrair tevi kami, ko nuwretun renge kele nale nir nga mosrosrövi kami tevi Taetas.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Ko norrorrmien sen nga murrorrmi kami e okan mare daron nga murrorrmi jipari murru kami, nga tetajer kamvijuri nale sen tevi metutuen nga milep daron nga m̃ilik ji kami.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Niko nuir, suri nurongwose, kaposuri tetajer.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.