1 Мениң һалимға вай! Чүнки мән худди яздики мевиләр жиғилип,
2 Ихласмән киши зиминдин йоқап кәтти,
3 Рәзилликни пухта қилиш үчүн,
4 Уларниң әң есили худди җиғандәк,
5 Үлпитиңгә ишәнмә,
6 Чүнки оғул атисиға беһөрмәтлик қилиду,
7 Бирақ мән болсам, Пәрвәрдигарға қарап үмүт бағлаймән;
8 Маңа қарап хуш болуп кәтмә, и дүшминим;
9 Мән Пәрвәрдигарниң ғәзивигә чидап туримән —
10 Вә мениң дүшминим буни көриду,
11 — Сениң там-сепиллириң қурулидиған күнидә,
12 Шу күнидә улар йениңға келиду;
13 Бирақ йәр йүзи болса өзиниң үстидә туруватқанлар түпәйлидин,
14 — Өз хәлқиңни, йәни орманда, Кармәл оттурисида ялғуз туруватқан Өз мирасиң болған падини,
15 — Сән Мисир зиминидин чиққан күнләрдә болғандәк,
16 Әлләр буни көрүп барлиқ һәйвисидин хиҗил болиду;
17 Улар иландәк топа-чаңни ялайду;
18 Қәбиһликни кәчүридиған,
19 — У йәнә бизгә қарап ичини ағритиду;
20 — Сән қедимки күнләрдин бери ата-бовилиримизға қәсәм қилған һәқиқәт-садақәтни Яқупқа,