2 Coríntios 7
Esa Leedap Ena Banlam (TVT) vs VC
1 Joon awaan loong, arah kakham loong thoontang seng raangtaan ih hoonta. Erah raangtaan ih, seng teenuh teewah ih seng sakpuh adoleh chiiala nyaan hoomte dowa esa angjih, Rangte soomtu lam ih seng loong ah esa ih songtong theng.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Sen ten nah seng samthun roh ehe. Seng ih o uh tathet thukke; o uh tathet haatke adoleh o thet thuk suh uh tachungke.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Arah jenglang ah sen dut haat suh tali kang; jaakhoh di uh ebaat ih rum taha, seng loong ah ething ang koji oh adoleh tekmang ang koji oh sen loong ah seng minchante saarookwet eroomroom ih angli.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Ngah sen loong asuh kamkam ih tuumaang lang; nyia sen loong sok rum haano rapne ih khuupook lang! Seng chamnaang di uh nga tenchaan ih tonglang; nga rapne tenroon ju tonglang.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Mesidonia ni thok lidi uh, seng loong ah naangtong muh. Erah ni noongrep ni cham anaang tola angdowa, rookmui jengmui, nyia seng ten ni choothaat thaat totoh angdowa.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Enoothong, thungjoongte suh chaan kotte Rangte, ih Taitaas ah kaat thuk haano sen chaan kok dongta.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Seng loong ah heh kaat suh luulu taroonti, heh suh sen ih mamah ih rongthu tan erah baat heeno ehan roonti. Nga japtup suh sen mamah ramtan erah ah baat ih tahe, nga raangtaan ih sen loong ah erathan ih thetthun han, adoleh nga pang suh erathan ih thunhan; erah raangtaan ih amadi ehan roonlang.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ngah ih raangmaat tahang le ah ih sen thungthet thuk han bah uh erah raangtang asuh ngah ih tathet thunkang. Sen thungthet ah tuprum haano thetthun ih angbah uh pootsiit raang ba ang ah.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Enoothong amadi ngah roonlang abah—sen thungthet thuk suh tah angka, sen thungthih tan ah ih senkhoom sensaam lekthuk halan asuh roonlang. Erah thungthet ah Rangte ih jat eta, erah raangtaan ih sen thetjih seng tiim uh re muh.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Tiimnge liidi Rangte ih thungthet marah suh liiha erah ih bah tenthun ah lek thuk ano khopiiroidong lam ah suiha—eno erah di thetthunjih tajeeka! Enoothong mina thungthet luulu ih bah etek ba eh thuk ho.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Erah thungthih tan thoidi Rangte mamah mokala erah taat sok thaak an: Sen thung mathan sekthuk halan, sen toongtang ah jat eh thuk halan! Punkhat ela ngeh ih jatthuk halan, etek nawa pang hali ngeh ih jatthuk halan, seng raangtaan ih thunha ngeh ih jatthuk halan, nyia emoong reete chamthuk suh ban tongroh ela ngeh ih jatthuk halan. Jirep lam adi seng teenuh teewah tathike ngeh ih noisok tan.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Erah raangtaan ih, le raangtang bah uh, o mina emoong reeta thoidi tah angta adoleh o moongta erah suh taraang tang. Erah nang ebah, Rangte miksok di sen ih amiisak di seng mathan thun hali erah jatthuk suh raangtang.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Erah raangtaan ih seng rap eh seng rangdongli.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Ngah sen suh khuupook lang tiit ah heh suh baat etang, sen ih ngah tarakrek thukri. Sen loong ah damdi saarookwet seng amiitiit ah roongwaanti, erah likhiikkhiik sen raangtaan ih seng rangdong tiit Taitaas suh baatti ah ih amiisak angkah ngeh ih noisok ha.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Erah raangtaan ih heh ih ehanhan eh minchan halan, heh ih kah renbaat tahan adi sen ih mamah kah ih bantho tan nyia kamocho tan heh ih samthun roh eha.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Sen loong asuh jirep ni tuumaang laalom rum haano ngah rapne ih roonlang!
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.