Atos 7
Õ'âkĩ̶ hɨ yeere uúkũri turi Tukano (TUONT) vs ARC
1 Estebare na ĩꞌarĩ cura paꞌia wiogʉ sẽrĩtiñaꞌcʉ niwĩ:
1 E disse o sumo sacerdote: Porventura, é isto assim?
2 Cʉ̃ tojo nicã, Esteba yʉꞌticʉ niwĩ:
2 E ele disse: Varões irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, estando na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 Aꞌtiro nicʉ niwĩ: “Aꞌti diꞌtare, mʉꞌʉ acawererãrẽ wijayá. Waꞌaya yʉꞌʉ mʉꞌʉrẽ diꞌta wereatjopʉ”, nicʉ niwĩ.
3 e disse-lhe: Sai da tua terra e dentre a tua parentela e dirige-te à terra que eu te mostrar.
4 Tojo nicã tʉꞌogʉ, cʉ̃ acawererã caldeo masã ye diꞌtapʉ níꞌcʉ wija, Harã́pʉ macãrĩ waꞌacʉ niwĩ. Topʉ ni, beꞌro Abrahã pacʉ wẽrĩa waꞌacʉ niwĩ. Cʉ̃ pacʉ wẽ́rĩ́ca beꞌro Õꞌacʉ̃ cʉ̃rẽ wijaduticʉ niwĩ tja, aꞌti diꞌta Judea marĩ nirõrẽ aꞌtidutigʉ.
4 Então, saiu da terra dos caldeus e habitou em Harã. E dali, depois que seu pai faleceu, Deus o trouxe para esta terra em que habitais agora.
5 Cʉ̃ aꞌtopʉ etacã, cʉ̃rẽ ne cãꞌrõacã diꞌta oꞌoticʉ niwĩ yujupʉ. Oꞌotimigʉ̃ta, “Beꞌropʉ mʉꞌʉ ye, mʉꞌʉ pãrãmerã nituriarã ye diꞌta nirõsaꞌa”, nicʉ niwĩ. Õꞌacʉ̃ tojo nícaterore Abrahã ne niꞌcʉ̃ põꞌrãmarĩcʉ niwĩ.
5 E não lhe deu nela herança, nem ainda o espaço de um pé; mas prometeu que lhe daria a posse dela e, depois dele, à sua descendência, não tendo ele filho.
6 Õꞌacʉ̃ cʉ̃rẽ apeye ninemocʉ niwĩ tja: “Mʉꞌʉ pãrãmerã nituriarã ape diꞌtapʉ nirãsama yujupʉ. Cuatrocientos cʉ̃ꞌmarĩ ti diꞌtacjãrã peorã nirãsama. Narẽ daꞌraduti, tãrãperãsama.
6 E falou Deus assim: Que a sua descendência seria peregrina em terra alheia, e a sujeitariam à escravidão e a maltratariam por quatrocentos anos.
7 Yʉꞌʉ narẽ tojo weecã, ti diꞌtacjãrãrẽ buꞌiri daꞌregʉsaꞌa. Narẽ daꞌretoja, mʉꞌʉ pãrãmerã nituriarã ti diꞌtapʉ níꞌcãrã wija, yʉꞌʉre aꞌtopʉ ñubuepeorã aꞌtirãsama”, nicʉ niwĩ Õꞌacʉ̃.
7 E eu julgarei a nação que os tiver escravizado, disse Deus. E, depois disto, sairão e me servirão neste lugar.
8 Cʉ̃ tojo níca beꞌro Abrahãrẽ aꞌtiro weeduticʉ niwĩ: “Nipeꞌtirã ʉmʉarẽ na õꞌrẽcjʉ yapa caserore yejecõꞌaña. Mʉsã aꞌtiro wéérã, yʉꞌʉre ĩꞌorãsaꞌa mʉsã ẽjõpeosere”, nicʉ niwĩ Õꞌacʉ̃. Tojo weegʉ Abrahã cʉ̃ macʉ̃ Isaare niꞌcã semana cʉ̃ bajuáca beꞌro cʉ̃ õꞌrẽcjʉ yapa caserore yejecõꞌacʉ niwĩ. Isaa quẽꞌrã cʉ̃ macʉ̃ Jacore tojota weecʉ niwĩ. Jacob mejãrõta weecʉ niwĩ cʉ̃ põꞌrã docere. Õꞌacʉ̃ dutiꞌcaronojõta weecãrã niwã, ni werecʉ niwĩ Esteba.
8 E deu-lhe o pacto da circuncisão; e, assim, gerou a Isaque e o circuncidou ao oitavo dia; e Isaque, a Jacó; e Jacó, aos doze patriarcas.
9 — ausente —
9 E os patriarcas, movidos de inveja, venderam a José para o Egito; mas Deus era com ele.
10 — ausente —
10 E livrou-o de todas as suas tribulações e lhe deu graça e sabedoria ante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador sobre o Egito e toda a sua casa.
11 »José topʉ wiogʉ nirĩ cura nipeꞌtiro Egiptopʉre baꞌase peꞌtia waꞌacaro niwʉ̃. Cʉ̃ acawererã, marĩ ñecʉ̃sʉmʉa nirõpʉ Canaápʉ quẽꞌrãrẽ peꞌtia waꞌacaro niwʉ̃. Te peꞌtíca beꞌro masã te diꞌtapʉ nirã́ ʉpʉtʉ ʉjaboacãrã niwã. Marĩ ñecʉ̃sʉmʉa Abrahã pãrãmerã quẽꞌrãrẽ ne baꞌase marĩcaro niwʉ̃.
11 Sobreveio, então, a todo o país do Egito e de Canaã fome e grande tribulação; e nossos pais não achavam alimentos.
12 — ausente —
12 Mas, tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou ali nossos pais, a primeira vez.
13 — ausente —
13 E, na segunda vez, foi José conhecido por seus irmãos, e a sua linhagem foi manifesta a Faraó.
14 To beꞌro José cʉ̃ maꞌmisʉmʉa meꞌrã queti oꞌócʉ niwĩ cʉ̃ pacʉpʉre. “Marĩ pacʉ, nipeꞌtirã marĩ acawererã macãrĩ aꞌtiato aꞌtopʉ”, níoꞌocʉ niwĩ narẽ. Cʉ̃ acawererã peꞌe setenta y cinco nicãrã niwã.
14 E José mandou chamar a Jacó, seu pai, e a toda sua parentela, que era de setenta e cinco almas.
15 Cʉ̃ ʉocã tʉꞌogʉ, Jacob cʉ̃ põꞌrã meꞌrã José tiropʉ waꞌarã, Egiptopʉre buꞌacãrã niwã. Topʉ nígʉ̃ta, na pacʉ Jacob wẽrĩa waꞌacʉ niwĩ. Cʉ̃ põꞌrã marĩ ñecʉ̃sʉmʉa cʉ̃ weronojõta wẽrĩpeꞌtidija waꞌacãrã niwã.
15 E Jacó desceu ao Egito e morreu, ele e nossos pais;
16 Beꞌropʉ na õꞌarĩrẽ yaarã waꞌarã Siquem wãmetiri macãpʉ miacãrã niwã. Abrahã cʉ̃ Hamor põꞌrãrẽ ʉ̃tã tuti dúúca tutipʉ cʉ̃ mijĩrẽ yaaꞌcaropʉta narẽ sĩosõrõcũuocãrã niwã.
16 e foram transportados para Siquém e depositados na sepultura que Abraão comprara por certa soma de dinheiro aos filhos de Hamor, pai de Siquém.
17 »Õꞌacʉ̃ todʉporopʉ Abrahãrẽ nicʉ niwĩ: “Mʉꞌʉ pãrãmerã nituriarãpʉ ape diꞌtapʉ níꞌcãrã aꞌti diꞌta Canaápʉ tojatirãsama tja.” Cʉ̃ tojo níꞌque ejatji dʉporoacã Egiptopʉ nírã, marĩ ñecʉ̃sʉmʉa pãrãmerã pãjãrã masãputinemocãrã niwã.
17 Aproximando-se, porém, o tempo da promessa que Deus tinha feito a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito;
18 Egiptopʉre na nicã, apĩ wiogʉ sãjãcʉ niwĩ tja. Joseré dʉporopʉ wẽ́rĩ́ca beꞌro niyucã, ne masĩticʉ niwĩ.
18 até que se levantou outro rei, que não conhecia a José.
19 Cʉ̃ marĩ ñecʉ̃sʉmʉa pãjãrã na masãputicã ĩꞌa, narẽ ñaꞌabutiaro weepecʉ niwĩ. Na põꞌrã ne bajuaꞌcãrã ʉmʉarẽ wẽrĩato nígʉ̃ aperopʉ cõꞌadutimʉjãcʉ niwĩ.
19 Esse, usando de astúcia contra a nossa linhagem, maltratou nossos pais, ao ponto de os fazer enjeitar as suas crianças, para que não se multiplicassem.
20 Cʉ̃ narẽ tojo dutiri cura Moisé bajuacʉ niwĩ. Cʉ̃ añubutiagʉacã nicʉ niwĩ. Cʉ̃ pacʉsʉmʉa iꞌtiarã mujĩpũ na ya wiꞌipʉre cʉ̃rẽ masõcãrã niwã.
20 Nesse tempo, nasceu Moisés, e era mui formoso, e foi criado três meses em casa de seu pai.
21 Beꞌro na cʉ̃rẽ wẽjẽrĩ nírã, diapʉ poꞌocãrã niwã. Na poꞌóca beꞌro Faraṍ macõ cʉ̃rẽ ĩꞌabocaco niwõ. Ĩꞌaboca, miimajãco niwõ co ya wiꞌipʉ. Topʉ co macʉ̃rẽ weronojõ cʉ̃rẽ masõco niwõ.
21 E, sendo enjeitado, tomou-o a filha de Faraó e o criou como seu filho.
22 Cʉ̃ ti wiꞌipʉ bʉcʉa, nipeꞌtise Egiptocjãrã na buꞌesere buꞌecʉ niwĩ. Cʉ̃ masĩse meꞌrã ucũ, nipeꞌtisere añurõ weecʉ niwĩ.
22 E Moisés foi instruído em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em suas palavras e obras.
23 »Beꞌro Moisé cuarenta cʉ̃ꞌmarĩ cʉogʉ, cʉ̃ acawererã tiropʉ sijagʉ waꞌacʉ niwĩ.
23 E, quando completou a idade de quarenta anos, veio-lhe ao coração ir visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Topʉ ejagʉ, niꞌcʉ̃ Egiptocjʉ̃ cʉ̃ acaweregʉre paacã ĩꞌacʉ niwĩ. Cʉ̃ tojo weecã ĩꞌagʉ̃, cʉ̃rẽ aꞌmegʉ̃, Egiptocjʉ̃rẽ paawẽjẽcãꞌcʉ niwĩ.
24 E, vendo maltratado um deles, o defendeu e vingou o ofendido, matando o egípcio.
25 Cʉ̃ basu Moisé peꞌe aꞌtiro ni wãcũcʉ niwĩ: “Yʉꞌʉ meꞌrãta Õꞌacʉ̃ yʉꞌʉ acawererãrẽ na aꞌti diꞌtacjãrã peorã nisere wijacã weegʉsami. Yʉꞌʉre na aꞌtere masĩsama”, ni wãcũcʉ nimiwĩ. Cʉ̃ acawererã peꞌe cʉ̃ weronojõ wãcũticãrã niwã.
25 E ele cuidava que seus irmãos entenderiam que Deus lhes havia de dar a liberdade pela sua mão; mas eles não entenderam.
26 »Ape nʉmʉ cʉ̃ na tiropʉ waꞌacʉ niwĩ tja. Topʉ ejagʉ, ãpẽrã pʉarã cʉ̃ acawererã aꞌmequẽcã ĩꞌacʉ niwĩ. Narẽ bosamigʉ̃ “Acawererã, tocãꞌrõta aꞌmequẽduꞌuya. ¿Deꞌro weerã tocãꞌrõ aꞌmequẽti niꞌcʉ̃ acawererã nimirã?” nicʉ niwĩ.
26 E, no dia seguinte, pelejando eles, foi por eles visto e quis levá-los à paz, dizendo: Varões, sois irmãos; por que vos agravais um ao outro?
27 »Cʉ̃ tojo nicã tʉꞌogʉ, apĩrẽ ʉpʉtʉ paaꞌcʉ peꞌe Moisére tuuquenʉꞌcõcʉ niwĩ. “¿Noa mʉꞌʉrẽ ʉ̃sã wiogʉ ‘Narẽ besegʉ waꞌaya’, níoꞌoati?
27 E o que ofendia o seu próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu príncipe e juiz sobre nós?
28 ¿Mʉꞌʉ yʉꞌʉre wẽjẽsĩꞌrĩsari tja ñamicaꞌa mʉꞌʉ Egiptocjʉ̃rẽ wẽjẽꞌcaronojõta?” ni yeꞌsucʉ niwĩ.
28 Queres tu matar-me, como ontem mataste o egípcio?
29 »Cʉ̃ tojo nicã tʉꞌogʉ, Moisé, ãꞌrã yʉꞌʉre tere masĩpeꞌtitojasama nígʉ̃, uiwãꞌcã waꞌacʉ niwĩ. Beꞌro ape diꞌtapʉ Madiã́ wãmetiropʉ duꞌtiwãꞌcãcʉ niwĩ. Topʉ omocã dʉꞌte, nicãꞌcʉ niwĩ. Pʉarã ʉmʉa põꞌrãticʉ niwĩ.
29 E a esta palavra fugiu Moisés e esteve como estrangeiro na terra de Midiã, onde gerou dois filhos.
30 »Madiã́ diꞌtapʉre cuarenta cʉ̃ꞌmarĩ nicʉ niwĩ. Cʉ̃ ticʉse cʉ̃ꞌmarĩ níca beꞌro niꞌcã nʉmʉ yucʉ marĩrõ ʉ̃rʉ̃gʉ̃ Sinaí wãmeticjʉ tiropʉ ĩꞌawãꞌcãcʉ niwĩ. Topʉ waꞌacã, niꞌcã siti yucʉsiti ʉ̃jʉ̃cã ĩꞌacʉ niwĩ. Ti pecameꞌe ʉ̃jʉ̃rĩ põꞌrã decopʉ Õꞌacʉ̃rẽ werecoꞌtegʉ weronojõ bajugʉ bajuacʉ niwĩ.
30 E, completados quarenta anos, apareceu-lhe o anjo do Senhor, no deserto do monte Sinai, numa chama de fogo de um sarçal.
31 Cʉ̃ ti siti ʉ̃jʉ̃cã ĩꞌagʉ̃, ĩꞌamarĩa waꞌacʉ niwĩ. “¿Deꞌro weero tojo waꞌamitito?” ni, pʉꞌtoacãcure ĩꞌagʉ̃ waꞌacʉ niwĩ. Pʉꞌtoacã ejacã, Õꞌacʉ̃ ti meꞌe waꞌteropʉ nigʉ̃́ cʉ̃rẽ ucũcʉ niwĩ:
31 Então, Moisés, quando viu isto, se maravilhou da visão; e, aproximando-se para observar, foi-lhe dirigida a voz do Senhor,
32 “Yʉꞌʉ Õꞌacʉ̃ niꞌi. Mʉꞌʉ ñecʉ̃sʉmʉa Abrahã, Isaa, Jacob na wiogʉ niꞌi”, nicʉ niwĩ. Tojo ucũcã tʉꞌogʉ, ʉpʉtʉ ui, narãsãcʉ niwĩ. Uigʉ, ĩꞌaduꞌucãꞌcʉ niwĩ ti meꞌerẽ.
32 dizendo: Eu sou o Deus de teus pais, o Deus de Abraão, e o Deus de Isaque, e o Deus de Jacó. E Moisés, todo trêmulo, não ousava olhar.
33 »Beꞌro cʉ̃rẽ ucũnemocʉ niwĩ tja: “Yʉꞌʉ aꞌtota niꞌi mʉꞌʉ tirota. Tojo weegʉ mʉꞌʉ sãñase sapature tuweeya. Mʉꞌʉ tere tuweegʉ, ĩꞌogʉ̃saꞌa yʉꞌʉre mʉꞌʉ ẽjõpeosere.
33 E disse-lhe o Senhor: Tira as sandálias dos pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Yarã masã Egiptopʉ nirãrẽ na ʉpʉtʉ piꞌeticã ĩꞌapʉ. Na caricũcã tʉꞌoapʉ. Tojo weegʉ mʉꞌʉrẽ Egiptopʉ oꞌógʉtigʉ weeꞌe tja narẽ yʉꞌrʉoacjʉ”, ni werecʉ niwĩ Õꞌacʉ̃ Moisére.
34 Tenho visto atentamente a aflição do meu povo que está no Egito, e ouvi os seus gemidos, e desci a livrá-los. Agora, pois, vem, e enviar-te-ei ao Egito.
35 »Ãꞌrĩ Moiséreta marĩ ñecʉ̃sʉmʉa teerã, aꞌtiro nicãrã niwã: “¿Noa mʉꞌʉrẽ ʉ̃sã wiogʉ, ‘Narẽ besegʉ waꞌaya’, níoꞌoati?” nicãrã niwã. Marĩ ñecʉ̃sʉmʉa tojo nimicã, Õꞌacʉ̃ peꞌe Moisére narẽ yʉꞌrʉoacjʉ, narẽ dutiacjʉ sõrõcʉ niwĩ. Pecameꞌe siti ʉ̃jʉ̃ꞌcaro bajuaꞌcʉta Moisére yʉꞌrʉotamucʉ niwĩ marĩ ñecʉ̃sʉmʉarẽ.
35 A este Moisés, ao qual haviam negado, dizendo: Quem te constituiu príncipe e juiz? A este enviou Deus como príncipe e libertador, pela mão do anjo que lhe aparecera no sarçal.
36 Cʉ̃ Egiptopʉ nígʉ̃, pajiri maa Aco sõꞌarĩ maapʉ nígʉ̃, Õꞌacʉ̃ tutuaro meꞌrã peje weeĩꞌocʉ niwĩ. Tojo weegʉ cʉ̃ acawererã Egiptopʉ níꞌcãrãrẽ apeye diꞌtapʉ sʉꞌori miiwijacʉ niwĩ. Cuarenta cʉ̃ꞌmarĩ yucʉ marĩrõ, masã marĩrõpʉ na waꞌacã, Õꞌacʉ̃ tutuaro meꞌrã weeĩꞌonuꞌcũcãꞌcʉ niwĩ.
36 Foi este que os conduziu para fora, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, por quarenta anos.
37 Moiséta marĩ ñecʉ̃sʉmʉarẽ aꞌtiro werecʉ niwĩ: “Õꞌacʉ̃ beꞌropʉ niꞌcʉ̃ oꞌógʉsami cʉ̃ ye queti wereacjʉre. Yʉꞌʉre oꞌóꞌcaro weronojõta cʉ̃rẽ oꞌógʉsami. Cʉ̃ quẽꞌrã marĩ acaweregʉ nigʉ̃sami”, nicʉ niwĩ.
37 Este é aquele Moisés que disse aos filhos de Israel: O Senhor, vosso Deus, vos levantará dentre vossos irmãos um profeta como eu; a ele ouvireis.
38 Marĩ ñecʉ̃sʉmʉa na yucʉ marĩrõpʉ nicã, Moisé na meꞌrã nicʉ niwĩ. Topʉ ʉ̃rʉ̃gʉ̃ Sinaí wãmeticjʉpʉ Õꞌacʉ̃rẽ werecoꞌtegʉ bajua, cʉ̃rẽ wereꞌquere narẽ wereturiacʉ niwĩ. Marĩ quẽꞌrã cʉ̃ wereturiaꞌquepʉreta cʉoꞌo. Te tojo ninuꞌcũcãꞌrõsaꞌa. Ne peꞌtisome.
38 Este é o que esteve entre a congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai, e com nossos pais, o qual recebeu as palavras de vida para no-las dar.
39 »Moisé tere weremicã, marĩ ñecʉ̃sʉmʉa ne ẽjõpeoticãrã niwã. Na cʉ̃ weresere tʉꞌosĩꞌrĩtirã, “Majãmitojaa waꞌarãti Egiptopʉ tja”, ni wãcũcãrã niwã.
39 Ao qual nossos pais não quiseram obedecer, antes o rejeitaram e, em seu coração, se tornaram ao Egito,
40 Tojo wãcũrã, Moisé apaturi cʉ̃ ʉ̃rʉ̃gʉ̃pʉ mʉjã́ca beꞌro cʉ̃ maꞌmi Aarṍrẽ aꞌtiro nicãrã niwã: “Sõꞌonícʉ marĩrẽ Egiptopʉ níꞌcãrãrẽ miitiꞌcʉ waro cuarenta nʉmʉrĩ yʉꞌrʉꞌʉ cʉ̃ bajutiro. ¿Deꞌro waꞌapari cʉ̃rẽ? Marĩ ne masĩtisaꞌa.” Tojo weerã cʉ̃ maꞌmi Aarṍrẽ nicãrã niwã: “Ʉ̃sã ẽjõpeoatje queosere yeebosaya. Marĩ dʉporo wʉamʉꞌtãrãsama. Na marĩ waꞌatji maꞌarẽ ĩꞌorãsama”, nicãrã niwã.
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque a esse Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Na tojo nicã tʉꞌogʉ, Aarṍ na dutiꞌcaronojõta niꞌcʉ̃ wecʉ wĩꞌmagʉ̃ queose daꞌrecʉ niwĩ. Beꞌro cʉ̃rẽ ẽjõpeorã, ecarãrẽ wẽjẽ ʉ̃jʉ̃amorõ, ñubuepeocãrã niwã. Tojo nicã na yeeꞌcʉreta bosenʉmʉ wee, eꞌcatipeocãrã niwã.
41 E, naqueles dias, fizeram o bezerro, e ofereceram sacrifícios ao ídolo, e se alegraram nas obras das suas mãos.
42 Na tojo weecã ĩꞌagʉ̃, Õꞌacʉ̃ na ʉaro weeato nígʉ̃ na meꞌrã níꞌcʉ cõꞌacãꞌcʉ niwĩ. Tojo weerã na noꞌo ʉaro ñocõarẽ, mujĩpũarẽ ẽjõpeocãrã niwã. Tojo na weeꞌquere Õꞌacʉ̃ ye queti weremʉꞌtãrĩ masã aꞌtiro ni ojacãrã niwã:
42 Mas Deus se afastou e os abandonou a que servissem ao exército do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura, me oferecestes vítimas e sacrifícios no deserto por quarenta anos, ó casa de Israel?
43 Apĩ Moloc wãmetigʉ cʉ̃ queosere ẽjõpeorã suꞌti caseri wiꞌi meꞌrã yoowãꞌcãwʉ̃.
43 Antes, tomastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do vosso deus Renfã, figuras que vós fizestes para as adorar. Transportar-vos-ei, pois, para além de Babilônia.
44 Esteba wiorãrẽ werenemocʉ niwĩ apeye Õꞌacʉ̃ wiꞌi cjasere:
44 Estava entre nossos pais no deserto o tabernáculo do Testemunho (como ordenara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto),
45 Na wẽ́rĩ́ca beꞌro ãpẽrã cʉoturia sirutucãrã niwã ti wiꞌire tja. Noꞌo na waꞌaro miamʉjãcãrã niwã. Beꞌro Josué Moisé wẽ́rĩ́ca beꞌro aꞌti diꞌta Canaápʉ aꞌtigʉ, narẽ ti wiꞌire sʉꞌori miiticʉ niwĩ. Na aꞌtopʉ aꞌticã, Õꞌacʉ̃ aꞌti diꞌtacjãrãrẽ judío masã nitirãrẽ cõꞌaõꞌomʉjãcʉ niwĩ. Na waꞌaweꞌoꞌquepʉre nicãrã niwã. Yoacã ti wiꞌipʉ Õꞌacʉ̃rẽ ẽjõpeocãrã niwã téé Davi cʉ̃ wiogʉ sãjã́ca beꞌropʉ.
45 o qual nossos pais, recebendo-o também, o levaram com Josué, quando entraram na posse das nações que Deus lançou para fora da presença de nossos pais, até aos dias de Davi,
46 Davi ape wiꞌi weesĩꞌrĩmicʉ niwĩ. Õꞌacʉ̃ tʉꞌsayʉꞌrʉanoꞌgʉ̃ aꞌtiro nicʉ niwĩ: “Mʉꞌʉ yʉꞌʉ ñecʉ̃ Jacob ẽjõpeoꞌcʉ niꞌi. Mʉꞌʉrẽ añurĩ wiꞌi, pajiri wiꞌi weebosasĩꞌrĩsaꞌa mʉꞌʉ niatji wiꞌire”, nicʉ niwĩ Õꞌacʉ̃rẽ. Cʉ̃ tojo weesĩꞌrĩꞌcʉ nimigʉ̃, ti wiꞌire weeticʉ niwĩ.
46 que achou graça diante de Deus e pediu que pudesse achar tabernáculo para o Deus de Jacó.
47 Cʉ̃ macʉ̃ Salomó peꞌe weecʉ niwĩ ti wiꞌire.
47 E Salomão lhe edificou casa;
48 Õꞌacʉ̃ tutuayʉꞌrʉgʉ niꞌcã wiꞌi, masã wééca wiꞌipʉ diaꞌcʉ̃ nímasĩtisami. Õꞌacʉ̃ ye queti weremʉꞌtãrĩ masʉ̃ dʉporocjʉ̃pʉ aꞌtiro ni ojacʉ niwĩ Õꞌacʉ̃ cʉ̃ ucũꞌquere:
48 mas o Altíssimo não habita em templos feitos por mãos de homens, como diz o profeta:
49 “Yʉꞌʉ nipeꞌtiropʉ niꞌi.
49 O céu é o meu trono, e a terra, o estrado dos meus pés. Que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Yʉꞌʉ basuta nipeꞌtise aꞌtere weewʉ, nicʉ niwĩ Õꞌacʉ̃”, ni ojacʉ niwĩ Õꞌacʉ̃ ye queti weremʉꞌtãrĩ masʉ̃.
50 Porventura, não fez a minha mão todas estas coisas?
51 Beꞌro Esteba narẽ nicʉ niwĩ tja:
51 Homens de dura cerviz e incircuncisos de coração e ouvido, vós sempre resistis ao Espírito Santo; assim, vós sois como vossos pais.
52 Na nipeꞌtirã Õꞌacʉ̃ ye queti weremʉꞌtãrĩ masãrẽ piꞌetise oꞌocãrã niwã. Ãpẽrãrẽ marĩrẽ yʉꞌrʉogʉ aꞌtiatjere weremʉꞌtãrãrẽ wẽjẽcãꞌcãrã niwã. Na tojo ninoꞌcʉreta cʉ̃ aꞌticã, mʉsã ãpẽrãrẽ wia, cʉ̃rẽ wẽjẽdutiwʉ.
52 A qual dos profetas não perseguiram vossos pais? Até mataram os que anteriormente anunciaram a vinda do Justo, do qual vós agora fostes traidores e homicidas;
53 Mʉsãrẽ Õꞌacʉ̃ cʉ̃rẽ werecoꞌterã meꞌrã cʉ̃ dutisere oꞌócʉ niwĩ. Tere oꞌónoꞌcãrã nimirã, mʉsã yʉꞌrʉnʉꞌcãyʉꞌrʉaꞌa, ni tuꞌticʉ niwĩ narẽ Esteba.
53 vós que recebestes a lei por ordenação dos anjos e não a guardastes.
54 Cʉ̃ tojo nicã tʉꞌorã, wiorã ʉpʉtʉ uayʉꞌrʉa waꞌacãrã niwã.
54 E, ouvindo eles isto, enfureciam-se em seu coração e rangiam os dentes contra ele.
55 Esteba peꞌe Espíritu Santure cʉoyʉꞌrʉatjĩagʉ̃, ʉꞌmʉsepʉ ĩꞌamorõ, Õꞌacʉ̃ cʉ̃ añurõ asistegʉre ĩꞌacʉ niwĩ. Jesú quẽꞌrãrẽ ĩꞌacʉ niwĩ cʉ̃ pacʉ diacjʉ̃ peꞌe nuꞌcũgʉ̃rẽ.
55 Mas ele, estando cheio do Espírito Santo e fixando os olhos no céu, viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus,
56 Cʉ̃ narẽ ĩꞌagʉ̃, “Jãa, ĩꞌaña. Ʉꞌmʉse pãrĩcã ĩꞌaꞌa. Jesú, Õꞌacʉ̃ macʉ̃ masʉ̃ weronojõ upʉtigʉ cʉ̃ diacjʉ̃ peꞌe nuꞌcũgʉ̃rẽ ĩꞌaꞌa”, nicʉ niwĩ Esteba. Estebare na doquewẽjẽꞌque niꞌi|alt="Make 120 percent Stephen being stoned, Saul watching (with hair" src="cn02154b.tif" size="col" ref="Hch 7.51-60"
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, que está em pé à mão direita de Deus.
57 — ausente —
57 Mas eles gritaram com grande voz, taparam os ouvidos e arremeteram unânimes contra ele.
58 — ausente —
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejavam. E as testemunhas depuseram as suas vestes aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Na tojo weecã, Õꞌacʉ̃rẽ aꞌtiro ñubuecʉ niwĩ:
59 E apedrejaram a Estêvão, que em invocação dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Beꞌro bʉrʉqueꞌa, pũrõ caricũrõ meꞌrã nicʉ niwĩ tja:
60 E, pondo-se de joelhos, clamou com grande voz: Senhor, não lhes imputes este pecado. E, tendo dito isto, adormeceu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.