Gênesis 37

Maaron Saveeŋ Tooni Patabuyaaŋ (TUC-T) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Yakop ighur niia to lepoogh izi taan to Kanaan tau muuŋ taama Isak ileep imin loom pani na.
1 Jacó ficou morando na terra de Canaã, onde o seu pai tinha vivido.
2 Ene sinaiŋ to Yakop tomania natŋa.
2 Esta é a história da família de Jacó. Quando José era um jovem de dezessete anos, cuidava das ovelhas e das cabras, junto com os seus irmãos, os filhos de Bila e de Zilpa, que eram mulheres do seu pai. E José contava ao pai as coisas erradas que os seus irmãos faziam.
3 Yakop loolo pa Yosep iliiv natŋa tisov. Pasaa, i imin olman, ra azaawa Rael ipoopa. Tauvene Yakop igharaat Yosep le nonoghiiŋa malaua ee tau ŋgereeta paghuuna kat.
3 Jacó já era velho quando José nasceu e por isso ele o amava mais do que a todos os seus outros filhos. Jacó mandou fazer para José uma túnica longa, de mangas compridas.
4 Yosep tooghŋa tighita tamazi loolo pa Yosep iliiv zi, tauvene ireu lolozi, ve tisavia saveeŋ poia eta pani mako.
4 Os irmãos viam que o pai amava mais a José do que a eles e por isso tinham ódio dele e eram grosseiros quando falavam com ele.
5 — ausente —
5 Certa vez José teve um sonho e o contou aos seus irmãos. Aí é que ficaram com mais raiva dele
6 — ausente —
6 porque ele disse assim: — Escutem, que eu vou contar o sonho que tive.
7 — ausente —
7 Sonhei que estávamos no campo amarrando feixes de trigo. De repente, o meu feixe ficou de pé, e os feixes de vocês se colocaram em volta do meu e se curvavam diante dele.
8 Yosep tooghŋa tilooŋ saveeŋ tane, ve tisaav pani tighe: “Wai! Yo upakur ghom pasaa! Yo ughe umin tiina payei ve uŋgin ghei?” Tauvene saveeŋ tau i isavia pa vivuuŋ tooni na, igham zi atezi yavyav kat pani.
8 Então os irmãos perguntaram: — Quer dizer que você vai ser nosso rei e que vai mandar em nós? E ficaram com mais ódio dele ainda por causa dos seus sonhos e do jeito que ele os contava.
9 Murei ra, i iviv muul. Ve ipaesia vivuuŋ tana paam pa tooghŋa ighe: “Ou, alooŋ vivuuŋ tsiau ite. Yau naviv tauvene: Anunug nayozyooz, ve aaz, kaiyo, ve pitum saŋavul ve ee tilam tiput aghezi payau.”
9 Depois José sonhou outra vez e contou também esse sonho aos seus irmãos. Ele disse assim: — Eu tive outro sonho. Desta vez o sol, a lua e onze estrelas se curvaram diante de mim.
10 Yosep taama ve tooghŋa tilooŋ vivuuŋ tooni tawe, ve taama iyaoni ighe: “Wai! Saa vivuuŋ ee tauvene? Yo ughe yau gha tinam, tomania toghamŋa, ve tazim marani pale nisov nilam niput aghemai payo?”
10 Quando José contou esse sonho ao pai e aos irmãos, o pai o repreendeu e disse: — O que quer dizer esse sonho que você teve? Por acaso a sua mãe, os seus irmãos e eu vamos nos ajoelhar diante de você e encostar o rosto no chão?
11 Tauvene Yosep tooghŋa atezi yavyav pani kat ve tighur koi pani. Eemon taama Yakop maata kisin Yosep saveeŋ tooni, ve ighamgham ŋgar pa puughu.
11 Os irmãos de José tinham inveja dele, mas o seu pai ficou pensando no caso.
12 Tilepleep le saawe ee, Yosep tooghŋa tila nugh Sekem ziige, leso matazi pa ŋgai to tamazi ta sewe.
12 Um dia os irmãos de José levaram as ovelhas e as cabras do seu pai até os pastos que ficavam perto da cidade de Siquém.
13 Tauvene olman Israel isaav pa Yosep ighe: “Ulooŋ. Toghamŋa tiŋginŋgin ŋgai toit ta nugh Sekem ziige we. Yau naghe nambaaŋ ghom ula ugig zi.”
13 Então Jacó disse a José: — Venha cá. Vou mandar você até Siquém, onde os seus irmãos estão cuidando das ovelhas e das cabras. — Estou pronto para ir — respondeu José.
14 Tauvene taama Israel isaav pani muul ighe: “Ula ughita toghamŋa ve ŋgai toit. Lepoogh toozi mindai? Tileep poi, ma mako? O, umuul ulam upaes payau.” Saawe tana, olman Israel tomania natŋa tilepleep taan raraate to Ebron.
14 Jacó disse: — Vá lá e veja se os seus irmãos e os animais vão bem e me traga notícias. Então dali, do vale de Hebrom, Jacó mandou que José fosse até Siquém, e ele foi. Quando chegou lá,
15 I ilaghlaagh ila le ŋeer ee izaa tooni ve ighasoni ighe: “Aa, yo uil sei?”
15 ele foi andando pelo campo. Aí um homem o viu e perguntou: — O que você está procurando?
16 Yosep iyol aliiŋa ighe: “Yau nail toghagŋa tomania ŋgai tsiei. Isaav ighe yo ughit zi tileep pa ziige eta, o usavi zi payau.”
16 — Estou procurando os meus irmãos — respondeu José. — Eles estão por aí, em algum pasto, cuidando das ovelhas e das cabras. O senhor sabe aonde foram?
17 Ŋeer tawe isaav pani ighe: “Oyai, ulam rekia, kanaŋ ughit zi. Mako gha tipul nugh tane, ve tisakia tila wa. Eemon nalooŋ tighe tila pa nugh Dotan.”
17 O homem respondeu: — Eles já foram embora daqui. Eu ouvi quando disseram que iam para Dotã. Aí José foi procurar os seus irmãos e os achou em Dotã.
18 Ilaghlaagh malau soone, ve tooghŋa matazi ila le tighita. Tauvene tivasavo zi pa ravuuŋni imaat.
18 Eles viram José de longe e, antes que chegasse perto, começaram a fazer planos para matá-lo.
19 Tighe: “Aghita! Ŋeer tau ighita vivuuŋ naol, tauta ilam we!
19 Eles disseram: — Lá vem o sonhador!
20 Tala taravu imaat, ve tasiki izila puura to yaa taiŋ eta. Ighe tighason ghiit pani, o taghe: ‘Yei nikankaan pani. Aat ŋgai sagsag eta ighani wa.’ Mako taleep ve taghita: Vivuuŋ tooni pale ighur anooŋa mindai?”
20 Venham, vamos matá-lo agora. Depois jogaremos o corpo num poço seco e diremos que um animal selvagem o devorou. Assim, veremos no que vão dar os sonhos dele.
21 Eemon Ruben ilooŋ saveeŋ toozi, ve ighe ipaghau Yosep pa nimazi. Tauvene isaav pazi ighe: “Mako. Taravu imaat sov.
21 Quando Rúben ouviu isso, quis salvá-lo dos seus irmãos e disse: — Não vamos matá-lo.
22 Taumim aliŋ siŋ pani, ene poia mako. Aghita. Ene nugh ŋginaaŋa. Tasiki izila puura to yaa taiŋ tane. Taravu imaat sov.” Ruben isavia saveeŋ tane, pa ighe ipaghau Yosep pa tooghŋa. Leso murei na, ighuru imuul ila to tamazi.
22 Não derramem sangue. Vocês podem jogá-lo neste poço, aqui no deserto, mas não o machuquem. Rúben disse isso porque planejava salvá-lo dos irmãos e mandá-lo de volta ao pai.
23 Yosep ila peria toozi, ra tiburig, tisaghavu, ve tizuzuum nonoghiiŋa tooni malaua tau ŋgereeta paghuuna na, izi.
23 Quando José chegou ao lugar onde os seus irmãos estavam, eles arrancaram dele a túnica longa, de mangas compridas, que ele estava vestindo.
24 Ra tighamu tila, ve tisiki izila puura to yaa taiŋ tau Ruben isavia na. Puura tawe, loolo ŋginaaŋa. Yaa ipot ila mako.
24 Depois o pegaram e o jogaram no poço, que estava vazio e seco.
25 Ruben ipul zi, ve ila ilaghlaagh malau rig, ve yes siriv mbolezi izi pa ghaniiŋ aniiŋ. Malau mako, matazi ila le tighita tamtamon siriv to Ismael tilam. Zeran tawe tilam pa taan sirivu to Gileat, ve tighe tizila Isip pa raukoliiŋ. Kamel toozi tighuuz gabua maata maata tau vazizi popoia ve atuyazi tintiina.
25 E sentaram-se para comer. De repente, viram que ia passando uma caravana de ismaelitas que vinha de Gileade e ia para o Egito. Os seus camelos estavam carregados de perfumes e de especiarias .
26 Yuda ighita zeran tana, ve isaav pa tooghŋa ve tazŋa ighe: “Aghita. Isaav ighe iit tarav taziin tane imaat ve taŋgooza, pale iuul ghiit mindai?
26 Aí Judá disse aos irmãos: — O que vamos ganhar se matarmos o nosso irmão e depois escondermos a sua morte?
27 Tagholia ila to yes Ismaela tawe. Irau tauun taliŋ siŋ pani mako. Pasaa, i taziin, ve iit siŋ eemon.” Yes tilooŋ saveeŋ tooni tane, ve tisov tiyok pani.
27 Em vez de o matarmos, vamos vendê-lo a esses ismaelitas. Afinal de contas ele é nosso irmão, é do nosso sangue. Os irmãos concordaram.
28 Tauvene yes zeran to Midian tau tilaagh pa raukoliiŋ na, tila tivot toozi, ra Yosep tooghŋa tiyauu izaa pa puura tana, ve tigholia ila to yes Midiana pa maet silva irau tamoot ee. Ra yes Midiana tighamu, ve yesŋa tizila pa Isip.
28 Quando alguns negociantes midianitas passaram por ali, os irmãos de José o tiraram do poço e o venderam aos ismaelitas por vinte barras de prata. E os ismaelitas levaram José para o Egito.
29 — ausente —
29 Quando Rúben voltou ao poço e viu que José não estava lá dentro, rasgou as suas roupas em sinal de tristeza.
30 — ausente —
30 Ele voltou para o lugar onde os seus irmãos estavam e disse: — O rapaz não está mais lá! E agora o que é que eu vou fazer?
31 Ra tiburig gha tirav mekmek naatu ee, ve tigham nonoghiiŋa to Yosep, ve tikumu pa siŋ to mekmek.
31 Então os irmãos mataram um cabrito e com o sangue mancharam a túnica de José.
32 Ra tiburig gha timuul tila pa tamazi, ve tisaav pani tighe: “Tamamai, yei nindeeŋ nonoghiiŋa tane. Ughilaalo. To natum Yosep, ma to ŋeer ite paam?”
32 Depois levaram a túnica ao pai e disseram: — Achamos isso aí. Será que é a túnica do seu filho?
33 Tamazi ighilaal nonoghiiŋa tawe, ve isaav ighe: “Wai, ene natug raa, nonoghiiŋa tooni. Onoon kat, ŋgai sagsag eta aat iraŋgati gha ighani ila wa.”
33 Jacó a reconheceu e disse: — Sim, é a túnica do meu filho! Certamente algum animal selvagem o despedaçou e devorou.
34 Yakop loolo ipataŋan kat pa naatu Yosep. Tauvene iraŋgat nonoghiiŋa tooni, ve imoŋ pani ve itaŋtaŋ irau saawe malau.
34 Então, em sinal de tristeza, Jacó rasgou as suas roupas e vestiu roupa de luto. E durante muito tempo ficou de luto pelo seu filho.
35 Natŋa ve natlivaŋa tisov tila tooni, ve titoova to tirav aate. Eemon i ilooŋ zi mako. Itaŋtaŋ, ve isavsaav ighe: “Yau aat nataŋtaŋ pa natug tauvene le namaat ve nataghoni nazila nugh to mateegha paam.” Tauvene Yakop loolo iveghai naatu mako. Inoknok taŋiiz pani ve ilepleep.
35 Todos os seus filhos e filhas tentaram consolá-lo, mas ele não quis ser consolado e disse: — Vou ficar de luto por meu filho até que vá me encontrar com ele no E continuou de luto por seu filho José.
36 Yes Midiana tila tivot Isip, ra anazi tigholia Yosep ila imin besooŋa sorok to ŋeer ee, eeza Potipar. Potipar, i uraata ee to kinik to Isip, ve i daaba to yes zaaba tau tiŋgin kinik ruum tooni.
36 Enquanto isso, os midianitas venderam José a Potifar, oficial e capitão da guarda do rei do Egito.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.