Lucas 15
Nzuwulai n Sa'avu na̱ Tsishingini na̱ a̱ɗiva̱ a na a ɗangulai a Nzuwulai mu Ufaru (TSWNT) vs ARA
1 Suru a̱za̱ o uꞌushishi wu utafa na̱ a̱za̱ o unusu a rawusa ta̱ ya̱ꞌa̱ yi, tsa̱ra̱ a uwwa yi.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 A̱vu Afarishi na̱ munlu n Wila̱ e reme adanshi, a damma, “Vuma nda ushi ta̱ a̱za̱ o unusu, a̱vu waru u lyuwa oɓolo ne ele.”
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 A̱vu Yesu yuwaan le iroci i nda:
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Na̱ nanza a̱tsuma̱ a̱ ɗu u ri ni ikyon ukpaku, a̱vu u lamba za ta̱ a̱tsuma̱ e le, nye waa yuwan? U ta lyawa kupakucci na̱ kucci o ogozo, a̱vu u ꞌya̱wa̱ u zami za na puwa̱yin hali u tsura̱ yi.
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Nu u tsura̱ yi, a̱vu u tanu yi e ilyungu a yuwusan ma̱za̱nga̱.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 A̱vu u tara yi a̱ ta̱wa̱ o uꞌwa. A̱vu u banu nꞌutsa̱ ma̱ yi na̱ nron mu nden ma̱ yi oɓolo, a̱vu u damma, ‘Yuwain ma̱za̱nga̱ na̱ a̱mu, me ene ta̱ kyon na shi puwa̱a̱n nuwu.’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Ne ɗa maa dansaa ɗu, a ta laꞌa yuwan ma̱za̱nga̱ ma̱ a̱bunda̱ ɗe zuva, na̱ za vu unusu ta̱ vadala, a na aa yuwan a aci ama kupakucci na̱ kucci a̱za̱ a̱ a̱ɓula̱ a na wo oꞌwoi she na a vadala shi.
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Na̱ ka ri ni ikebe i azurufa kupa, na̱ za ta̱ puwa̱a̱n a̱tsuma̱ e le, cine waa yuwan? U ta daɓa fitila, a̱vu wi iza̱ uꞌwaꞌa, a̱vu u zami yi ben uba̱ta̱ suru, hali u tsura̱ yi. Kebe na puwa̱yin|src="Luke_15_8.tif" size="span" loc="Luk 15:8" ref="Luk. 15:8"
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Nu u tsura̱ yi, a̱vu u ɗe nꞌutsa̱ na̱ nron mu nden ma̱ yi oɓolo, a̱vu u damma le, ‘Ta̱wa̱i i kamba mu ma̱za̱nga̱! Me ene ta̱ kebe ta̱ na riya̱ numu.’
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Ne ɗa maa dansaa ɗu, a ta yuwan ma̱za̱nga̱ a̱ ma̱ka̱ka̱n ma nlingata ma̱ A̱sula̱ na̱ za vu unusu ta̱ vadala.”
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 A̱vu Yesu lyuwa elime na adanshi, “A yuwan ta̱ vuma ro za na da̱na̱i na̱ muwun mo olobo n re.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 A̱vu zawaꞌa damma yi, ‘N ciga ta̱ vu ca mu akunda a agadu a̱ va̱ gogo.’ A̱vu u neꞌeshen le itanaꞌa.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 “Ana a yuwain rana meketeci, a̱vu zawaꞌa wina akunda e itana ya̱ yi, a̱vu u lyawa uꞌwa wa dada va̱ yi ni ikebeꞌe. A̱vu u ꞌya̱wa̱ e iɗa ya alanga, uba̱ta̱ u na wu unai ikebeꞌe babu aci.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 A̱vu wu una ili i na u ri na̱ yi suru. A̱vu ambulu a uwa uba̱ta̱ suru e iɗaꞌa, ko ili ya anini u da̱na̱ na̱ yi shi.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 A̱vu u ꞌya̱wa̱ zamalinga o uɗuma̱ wu nanza. A̱vu u lyungu yi o uɗuma̱ wa̱ yi, tsa̱ra̱ u guɓusaa yi ngurusumu.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 A̱vu u yuwan majiyan gashi u ta̱ tsura̱ ilyalya i na ngurusumu maa lyuwusa u lyuwa, agba babu za na ca niyi ili i na waa lyuwa.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 “Ana esu a̱ ta̱wa̱ niyi o ure, a̱vu u damma, ‘Agbashi a dada va̱ suru a tsu lyuwa ta̱ o sowo hali u buwa le. A̱mu ɗa nda a̱ kuwa̱ na ambulu.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 N to foɓo, a̱vu n ka̱mba̱ uba̱ta̱ wa dada va̱, a̱vu n damma yi, “Dada, n yuwaan ta̱ A̱sula̱ na̱ a̱vu unusu.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Mu ntsaa vu ɗe mu mawun ma̱ wu shi, ka̱mba̱to mu aagbashi a̱ wu.” ’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 A̱vu u foɓo u ka̱mba̱ uba̱ta̱ wa dada va̱ yi.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 “A̱vu uloboꞌo u damma dada va̱ yi, ‘Dada, n yuwaan ta̱ A̱sulazuva unusu na̱ a̱vu waru. Mu ntsaa vu ɗe mu mawun ma̱ wu shi.’ A̱puwa̱yin a mawun|src="Luke_15_11.tif" size="col" loc="Luk 15:21" ref="Luk. 15:21"
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “A̱vu dada va̱ yi damma agbashi a̱ yi, ‘Ta̱wa̱yi nu utugu u na u laꞌai ulobonu, a̱vu yo oto yi gogo nda. Yo oto yi makawani a aakatsu na atan.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 A̱vu i ta̱wa̱ na̱ manan ma saꞌani, a̱vu i paɗa yi, tsa̱ra̱ tsu yuwain a̱buki.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Mawun ma̱ va̱ ma̱ shi ta̱ ma̱ kuwa̱, gogo gba apa yi wuma. U shi ta̱ u puwa̱n, gogo gba a̱ tsura̱ yi ta̱!’ A̱vu e teme a̱buki.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “A mantsa mo ndolo gba, mawun mo ufaru ma̱ yi u da̱na̱ ta̱ o uɗuma̱. A̱yi a̱ ma̱ta̱wa̱a̱, ana u rawai zuzu nu uꞌwa, a̱vu wu uwwa aganga nu ujeꞌen.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 A̱vu u ɗe a̱tsuma̱ a agbashiꞌi vuma ta̱, a̱vu we ece yi ili i na i ri a mmalu.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 A̱vu aagbashiꞌi u usu yi, ‘Zawaꞌa va̱ wu ɗa ka̱mba̱i, dada va̱ wu gba u paɗa ta̱ manan ma saꞌani mo ndolo, adama a na u ta̱wa̱i gbaga!’
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 “A̱vu zakparaꞌa u yuwan upan, a̱vu u ꞌyuwan a uwa o uꞌwa. A̱vu dada va̱ yi uta̱ a alanga, a̱vu u kparasa yi.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 A̱vu u damma dada va̱ yi, a na, ‘Ka̱lyuwa̱ aꞌwan a̱ a̱bunda̱ a na n lingaa nuwu. Koto n kuɗa̱ a yuwan ili i na vu damma numu shi. Agba koto vu ca mu meggbele, tsa̱ra̱ n yuwan ma̱za̱nga̱ na̱ nꞌutsa̱ n va̱ shi.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 A̱vu ana mawun ma̱ wu ma nda ma̱ ta̱wa̱i, za na lungusa̱i utsuru wa̱ wu a tsushakala, a̱yi ɗa nda, vu paɗa niyi manan ma saꞌani.’
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 “A̱vu dada va̱ yi u damma yi, ‘Mawun ma̱ va̱, vu ta̱ na̱ a̱mu kuci, ili i va̱ suru ili ya̱ wu i ɗa.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Wu ntsaa ta̱ tsu yuwain ma̱za̱nga̱ na̱ a̱buki, adama a na zawaꞌa va̱ wu shi ta̱ u kuwa̱, agba a̱yi ɗa nda wuma gogo. U shi ta̱ u puwa̱n, gogo gba a̱yi ɗa nda a̱ tsura̱ niyi.’ ”
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.