2 Coríntios 7
Se-nānā Diosē nanā sāʼ me rá catūū nimán níʼ a (TRCNT) vs NAA
1 Dan me se nu̱ꞌ nana̱ nihánj nana̱ caꞌmii ya̱ Diose̱ ga̱a naá roꞌ, caꞌmii Diose̱ nana̱ yoꞌ rihaan níꞌ, tinu̱j, nocoj. Cheꞌé dan quiri̱i̱ yaníj níꞌ man cunuda̱nj se chiꞌi̱i̱ quiꞌyaj níꞌ asi̱j rque̱ do̱ꞌ, man cunuda̱nj se chiꞌi̱i̱ ma̱n nimán níꞌ do̱ꞌ, ne̱ ga̱a̱ cu̱j nimán níꞌ á. Ne̱ naquiꞌya̱j sa̱ꞌ ina̱nj níꞌ nimán níꞌ, cheꞌé se uxrá aráj cochro̱j níꞌ rihaan Diose̱ á.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Me rá núj veꞌé caꞌmi̱i̱ soj ga̱ núj á. ꞌO̱ se a̱ ꞌó soj ne quiꞌya̱j chiꞌi̱i̱ núj man maꞌ. A̱ ꞌó soj ne tiha̱ꞌ yuꞌunj núj man maꞌ.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Dan me se nuveé cheꞌe̱ se me rá ꞌu̱nj cuta̱ꞌ ꞌu̱nj cacunꞌ xráá soj me aꞌmij da̱nj maꞌ. ꞌO̱ se a̱j cataj xnaꞌanj ꞌu̱nj rihaan soj se vaa ꞌe̱e̱ uxrá rá núj man soj, ne̱ caꞌve̱e se ga̱a̱ iꞌna̱ꞌ níꞌ do̱ꞌ, caꞌve̱e se cavi̱ꞌ níꞌ do̱ꞌ, tza̱j ne̱ yoꞌo̱ ga̱a̱ ꞌe̱e̱ rá núj man soj na̱nj ado̱nj.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Ina̱nj nucua̱j ndoꞌo rá ꞌu̱nj niꞌya̱j ꞌu̱nj man soj se vaa veꞌé quiꞌya̱j soj, ne̱ niha̱ꞌ ndoꞌo rá ꞌu̱nj niꞌya̱j ꞌu̱nj man soj, ne̱ nda̱ꞌ se sayuun ranꞌ núj, tza̱j ne̱ uun niha̱ꞌ ndoꞌo raj ado̱nj.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Dan me se caꞌanj núj estadó Macedonia, tza̱j ne̱ taj se ꞌyáꞌ cane̱ sa̱ꞌ núj a̱ maꞌ. ꞌO̱ se quiꞌyaj ndoꞌo nii sayuun man núj, ne̱ vaa yuvii̱ caꞌmii cunuꞌ ga̱ núj, ne̱ cuchuꞌviꞌ ndoꞌo núj a.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Tza̱j ne̱ Diose̱ me síí racuíj ndoꞌo man nij síí niꞌya̱nj nimán, ne̱ dan me se racuíj ndoꞌo Diose̱ man núj se vaa caꞌnaꞌ tinúꞌ Titó rihaan núj, quiꞌyaj Diose̱, ne̱ cunuu cui̱j rá núj, quiꞌyaj soꞌ a.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Ne̱ veé uún soꞌ me síí cataj xnaꞌanj rihaan núj se vaa guun niha̱ꞌ rá soꞌ queneꞌen soꞌ man soj, ne̱ cataj xnaꞌanj soꞌ se vaa me ndoꞌo rá soj queneꞌe̱n soj man núj do̱ꞌ, se vaa nanó rá soj cheꞌé síí quiꞌyaj cacunꞌ ꞌni̱j scaꞌnúj soj do̱ꞌ, se vaa niha̱ꞌ rá soj caꞌmi̱i̱ sa̱ꞌ soj cheꞌé núj do̱ꞌ, ne̱ cheꞌé dan doj a̱ guun niha̱ꞌ raj ado̱nj.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Dan me se nda̱ꞌ se quinanó rá soj, quiꞌyaj yanj cartá caꞌnéj, tza̱j ne̱ cuna̱j quiꞌyáj, raj ei. ꞌO̱ se quinanó rá soj cheꞌé se cataj xnaꞌanj ꞌu̱nj cheꞌé cacunꞌ tumé soj, tza̱j ne̱ neꞌén ꞌu̱nj cuano̱ se vaa ya̱ quinanó rá soj do̱j güii, quiꞌyaj yanj cartá yoꞌ chugua̱nj. Dan me se ne gu̱un niha̱ꞌ raj ga̱a cachronj nana̱ nucua̱j yoꞌ rihaan soj maꞌ.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Tza̱j ne̱ ya̱j me se guun niha̱ꞌ raj, ne̱ nuveé cheꞌe̱ ina̱nj se quinanó rá soj me guun niha̱ꞌ raj maꞌ. Cheꞌé se tanáj soj cacunꞌ tumé soj, ne̱ canica̱j nimán soj roꞌ, cheꞌé dan guun niha̱ꞌ raj ado̱nj. ꞌO̱ se quinanó rá soj, ne̱ canica̱j nimán soj nda̱a vaa me rá Diose̱ quiꞌya̱j soj, ne̱ cheꞌé dan ne quira̱nꞌ soj sayuun, quiꞌyaj núj a̱ maꞌ. Tana̱nj a̱ cavii sa̱ꞌ soj doj, quiꞌyaj núj ado̱nj.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 ꞌO̱ se sese quinano̱ rá níꞌ nda̱a vaa me rá Diose̱ quiꞌya̱j níꞌ, ne̱ ca̱nica̱j nimán níꞌ, ne̱ cavi̱i̱ sa̱ꞌ níꞌ, ne̱ gu̱un rá níꞌ se vaa sa̱ꞌ quiꞌyaj Diose̱ cheꞌé níꞌ ado̱nj. Tza̱j ne̱ sese quinano̱ rá níꞌ nda̱a vaa nanó rá nij síí ma̱n rihaan chumii̱ nihánj, ne̱ quiri̱ꞌ nu̱ꞌ nimán níꞌ nu̱ꞌ cavii nu̱ꞌ caꞌanj na̱nj ado̱nj.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 ꞌO̱ se xca̱j soj cuentá se vaa veꞌé ndoꞌo quiꞌyaj soj, cheꞌé se quinanó rá soj cheꞌé cacunꞌ quiꞌyaj soj, quiꞌyaj Diose̱ á. ꞌO̱ se cuna̱j caꞌmii soj cheꞌé nana̱ caꞌmii núj do̱ꞌ, ne niha̱ꞌ rá soj niꞌya̱j soj cacunꞌ tumé yuvii̱ ꞌni̱j scaꞌnúj soj do̱ꞌ, caráj cochro̱j ndoꞌo soj niꞌya̱j soj Diose̱ do̱ꞌ, guun rá soj queneꞌe̱n soj man núj do̱ꞌ, guun niha̱ꞌ rá soj quiꞌya̱j soj sayuun man síí quiꞌyaj cacunꞌ do̱ꞌ a. Nu̱ꞌ nihánj quiꞌyaj soj, tihaa̱n soj se vaa nuveé si̱j tumé cacunꞌ me maꞌa̱n soj maꞌ. ꞌO̱ se síí sa̱ꞌ me soj na̱nj ei.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Nuveé cheꞌe̱ síí tumé cacunꞌ me quiꞌyáá ꞌu̱nj yanj cartá yoꞌ maꞌ. Nuveé cheꞌe̱ síí quiꞌyaj soꞌ cacunꞌ rihaan me quiꞌyáá ꞌu̱nj yanj cartá yoꞌ maꞌ. ꞌO̱ se quiꞌyáá ꞌu̱nj yanj cartá yoꞌ cheꞌé se guun rá ꞌu̱nj xca̱j maꞌa̱n soj cuentá se vaa niha̱ꞌ rá maꞌa̱n soj cuno̱ soj nana̱ caꞌmii núj rihaan soj, cheꞌé se noco̱ꞌ nu̱ꞌ níꞌ man Diose̱ ado̱nj.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Ne̱ cheꞌé se vaa quiꞌyaj soj roꞌ, cheꞌé dan guun niha̱ꞌ rá núj na̱nj ado̱nj.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Dan me se caꞌmii ꞌu̱nj nana̱ sa̱ꞌ rihaan síí cuꞌna̱j Titó cheꞌé soj, ne̱ quisíj ya̱ nu̱ꞌ nana̱ caꞌmii ꞌu̱nj rihaan soꞌ cheꞌé soj vaa ei. Dan me se ya̱ vaa nu̱ꞌ nana̱ aꞌmii núj rihaan soj, ne̱ ya̱ vaa nana̱ caꞌmii núj rihaan Titó, ne̱ cheꞌé dan taj a̱ yoꞌó chrej naꞌa̱j nó rihaan ꞌu̱nj maꞌ.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Ne̱ nu̱u̱ rá síí cuꞌna̱j Titó se vaa uxrá veꞌé cuno soj nana̱ cataj xnaꞌanj soꞌ rihaan soj, ne̱ uxrá caráj cochro̱j soj rihaan soꞌ asi̱j cuchiꞌ soꞌ rihaan soj, ne̱ cuchuꞌviꞌ soj caxri̱i̱ yuva̱a̱ soꞌ man soj a. Cheꞌé dan uxrá doj ꞌe̱e̱ rá soꞌ man soj chugua̱nj.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Guun niha̱ꞌ rá ꞌu̱nj, cheꞌé se caꞌve̱e ga̱a̱ nucua̱j yá yá ꞌu̱nj man soj ado̱nj.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.