1 Tessalonicenses 2
Se-nānā Diosē nanā sāʼ me rá catūū nimán níʼ a (TRCNT) vs NVI
1 Neꞌen maꞌa̱n soj se vaa cavii sa̱ꞌ suun quiꞌyaj suun núj ga̱a cayáán núj ga̱ soj, tinu̱j, nocoj.
1 Irmãos, vocês mesmos sabem que a visita que lhes fizemos não foi inútil.
2 Dan me se asino ya̱a̱n quiranꞌ núj sayuun chumanꞌ Filipos, ne̱ nachriꞌ ndoꞌo nij síí ma̱n chumanꞌ yoꞌ niꞌya̱j nij soꞌ man núj, tza̱j ne̱ cheꞌé se si̱j noco̱ꞌ man Diose̱ me núj, cheꞌé dan nda̱ꞌ se sayu̱u̱n ndoꞌo vaa nataꞌ núj se‑na̱na̱ Diose̱ nana̱ sa̱ꞌ rihaan soj quiꞌyaj nij síí ma̱n chiháán soj, tza̱j ne̱ ne cuchuꞌvi̱ꞌ núj maꞌ. Tana̱nj caꞌnéé nimán núj nata̱ꞌ núj doj nana̱ sa̱ꞌ rihaan soj a.
2 Apesar de termos sido maltratados e insultados em Filipos, como vocês sabem, com a ajuda de nosso Deus tivemos coragem de anunciar-lhes o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Vaa cheꞌé aꞌmii natáj núj se‑na̱na̱ Diose̱ rihaan soj, ne̱ dan me se nuveé si̱j noco̱ꞌ tucuáán ne̱ me núj maꞌ. Ne quij vaa nimán núj maꞌ. Nuveé si̱j tihaꞌ yuꞌunj man yuvii̱ me núj maꞌ.
3 Pois nossa exortação não tem origem no erro nem em motivos impuros, nem temos intenção de enganá-los;
4 ꞌO̱ se guun nucua̱j rá Diose̱ man núj, ne̱ caꞌneꞌ soꞌ suun rihaan núj nata̱ꞌ núj se‑na̱na̱ soꞌ nana̱ sa̱ꞌ, ne̱ da̱nj ꞌyaj gue̱e̱ núj ado̱nj. Ne uun rá núj se vaa cata̱j yuvii̱ se vaa veꞌé ꞌyaj núj maꞌ. Ma̱a̱n se me rá núj gu̱un niha̱ꞌ rá Diose̱ ni̱ꞌyaj Diose̱ man núj, ne̱ cheꞌé dan ꞌyaj suun núj cheꞌé Diose̱, ne̱ Diose̱ me síí acaj cuentá cheꞌé núj da̱j vaa nimán núj ado̱nj.
4 pelo contrário, como homens aprovados por Deus, a ponto de nos ter sido confiado por ele o evangelho, não falamos para agradar a pessoas, mas a Deus, que prova os nossos corações.
5 Neꞌen soj do̱ꞌ, neꞌen maꞌa̱n Diose̱ do̱ꞌ, se vaa ne caꞌmi̱i̱ yaꞌa̱nj ndoꞌo núj ga̱ soj cheꞌé rej caꞌve̱e caꞌne̱e̱ núj saꞌanj man soj maꞌ.
5 Vocês bem sabem a nossa linguagem nunca foi de bajulação nem de pretexto para ganância; Deus é testemunha.
6 Ne gu̱un rá núj cata̱j soj do̱ꞌ, cata̱j yoꞌó yuvii̱ do̱ꞌ, se vaa veꞌé ꞌyaj núj maꞌ. Nda̱ꞌ se Jesucristó me síí cuneꞌ man núj gu̱un núj apóstol nataꞌ se‑na̱na̱ soꞌ, tza̱j ne̱ ne cachi̱nj núj rasu̱u̱n rihaan soj maꞌ.
6 Nem buscamos reconhecimento humano, quer de vocês quer de outros.
7 Tana̱nj ase ꞌyaj nij chana̱ ga̱ taꞌníí chana̱ roꞌ, da̱nj quiꞌyaj núj ga̱ soj ga̱a cayáán núj ga̱ soj, ne̱ veꞌé ina̱nj quiꞌyaj núj ga̱ soj ado̱nj.
7 Embora, como apóstolos de Cristo, pudéssemos ter sido um peso, tornamo-nos bondosos entre vocês, como uma mãe que cuida dos próprios filhos.
8 Dan me se cunuu ꞌe̱e̱ rá núj man soj, ne̱ cheꞌé dan nuveé ina̱nj se‑na̱na̱ Diose̱ me se vaa rqué núj man soj maꞌ. Rqué núj se‑na̱na̱ Diose̱ man soj, ne̱ yoꞌo̱ caꞌnéé nimán núj quiꞌya̱j suun núj cheꞌé soj uún ado̱nj.
8 Sentindo, assim, tanta afeição por vocês, decidimos dar-lhes não somente o evangelho de Deus, mas também a nossa própria vida, porque vocês se tornaram muito amados por nós.
9 Dan me se neꞌen soj se vaa nuvi̱i niga̱nꞌ ꞌyaj suun núj, ga̱a ne̱ riꞌ núj saꞌanj, ne̱ ránj maꞌa̱n núj se chá núj, ne̱ ne caꞌve̱j rá núj caꞌne̱e̱ núj se chá man soj, man tinu̱j, man nocoj. Da̱nj ina̱nj quiꞌyaj núj ga̱a caꞌmii natáj núj se‑na̱na̱ Diose̱ nana̱ sa̱ꞌ rihaan soj ado̱nj.
9 Irmãos, certamente vocês se lembram do nosso trabalho esgotante e da nossa fadiga; trabalhamos noite e dia para não sermos pesados a ninguém, enquanto lhes pregávamos o evangelho de Deus.
10 Queneꞌen maꞌa̱n soj do̱ꞌ, queneꞌen Diose̱ do̱ꞌ, se vaa si̱j nica̱ nimán me núj rihaan soj si̱j amán rá niꞌya̱j man Diose̱, ne̱ dan me se quiꞌyaj núj ina̱nj se me rá Diose̱ quiꞌya̱j núj, ne̱ ne quiꞌya̱j núj cacunꞌ a̱ maꞌ.
10 Tanto vocês como Deus são testemunhas de como nos portamos de maneira santa, justa e irrepreensível entre vocês, os que crêem.
11 Neꞌen soj se vaa ase vaa ꞌyaj snóꞌo ga̱ taꞌníí snóꞌo roꞌ, da̱nj vaa quiꞌyaj núj ga̱ ꞌo̱ ꞌo̱ nij soj, ne̱ dan me se guun nucua̱j nimán soj, quiꞌyaj núj, ne̱ narqué núj chrej nucua̱j man soj
11 Pois vocês sabem que tratamos cada um como um pai trata seus filhos,
12 se vaa quiꞌya̱j soj se vaa no̱ xcúún soj quiꞌya̱j soj cheꞌé se narii Diose̱ man soj cane̱ soj ga̱ Diose̱ güii gu̱un chij Diose̱ rihaan chumii̱ nihánj, ne̱ veꞌé ndoꞌo cuma̱n soj ga̱ Diose̱ a.
12 exortando, consolando e dando testemunho, para que vocês vivam de maneira digna de Deus, que os chamou para o seu Reino e glória.
13 Niga̱nj nagoꞌ núj graciá rihaan Diose̱ cheꞌé soj ei. Dan me se ga̱a cuno soj se‑na̱na̱ Diose̱ nana̱ caꞌmii natáj núj rihaan soj, ne̱ ne cata̱j soj se vaa se‑na̱na̱ yuvii̱ u̱u̱n me nana̱ yoꞌ maꞌ. Ya̱ cataj soj se vaa se‑na̱na̱ Diose̱ me nana̱ nataꞌ núj, ne̱ veé ya̱ se‑na̱na̱ Diose̱ me yoꞌ ado̱nj. Ne̱ nuu sa̱ꞌ nimán soj, ꞌyaj nana̱ yoꞌ, cheꞌé se cuchumán rá soj cuno soj nana̱ yoꞌ ei.
13 Também agradecemos a Deus sem cessar, pois, ao receberem de nossa parte a palavra de Deus, vocês a aceitaram não como palavra de homens, mas segundo verdadeiramente é, como palavra de Deus, que atua com eficácia em vocês, os que crêem.
14 ꞌO̱ se ase vaa quiranꞌ nij síí noco̱ꞌ man Diose̱ síí ma̱n estadó Judea roꞌ, da̱nj quiranꞌ uún soj, cheꞌé se si̱j noco̱ꞌ man Jesucristó me taranꞌ soj, tinu̱j, nocoj. Dan me se quiranꞌ nij síí ma̱n estadó Judea sayuun, quiꞌyaj nij yuvii̱ israelitá síí ma̱n chiháán nij soꞌ, ne̱ quiranꞌ uún soj sayuun, quiꞌyaj nij síí ma̱n chiháán soj ei.
14 Porque vocês, irmãos, tornaram-se imitadores das igrejas de Deus em Cristo Jesus que estão na Judéia. Vocês sofreram da parte dos seus próprios conterrâneos as mesmas coisas que aquelas igrejas sofreram da parte dos judeus,
15 Ne̱ xa̱ꞌ nij síí israelitá yoꞌ, tza̱j ne̱ nij soꞌ me síí ticaviꞌ man Jesucristó si̱j ꞌni̱j raꞌa man níꞌ do̱ꞌ, man nij síí nataꞌ se‑na̱na̱ Diose̱ ga̱a naá do̱ꞌ, ne̱ veé uún nij soꞌ canocoꞌ ndoꞌo man núj, guun rá nij soꞌ go̱ꞌ nij soꞌ man núj uún na̱nj ado̱nj. Nij ndoꞌo ꞌyaj nij soꞌ niꞌya̱j Diose̱, ne̱ ta̱j riꞌyunj nij soꞌ man cunuda̱nj yuvii̱ uún ado̱nj.
15 que mataram o Senhor Jesus e os profetas, e também nos perseguiram. Eles desagradam a Deus e são hostis a todos,
16 Dan me se me rá núj nata̱ꞌ núj se‑na̱na̱ Diose̱ rihaan soj si̱j yaníj cheꞌé yan quinani̱i̱ soj rihaan sayuun, tza̱j ne̱ aráán ndoꞌo nij síí israelitá yoꞌ chrej rihaan núj, ne̱ guun noco̱o uxrá cacunꞌ quita̱j xráá nij soꞌ nu̱ꞌ cavii nu̱ꞌ caꞌanj, ne̱ cheꞌé dan yoꞌo̱ caꞌmaan rá Diose̱ niꞌya̱j Diose̱ man nij soꞌ, ne̱ yu̱u̱n cheꞌe̱ quiranꞌ nij soꞌ sayuun, quiꞌyaj Diose̱ ei.
16 esforçando-se para nos impedir que falemos aos gentios, e estes sejam salvos. Dessa forma, vão sempre completando a medida dos seus pecados. Sobre eles, finalmente, veio a ira.
17 Xa̱ꞌ ya̱j me se guun ga̱nꞌ ya̱ núj do̱j rihaan chiháán soj do̱j güii nihánj, tza̱j ne̱ ꞌo̱ nuû rá núj man soj, ne̱ cheꞌé dan me ndoꞌo rá núj queneꞌe̱n yucua̱nꞌ núj man soj,
17 Nós, porém, irmãos, privados da companhia de vocês por breve tempo, em pessoa, mas não no coração, esforçamo-nos ainda mais para vê-los pessoalmente, pela saudade que temos de vocês.
18 ne̱ cheꞌé dan guun rá núj cuchi̱ꞌ núj rihaan soj, ne̱ xa̱ꞌ ꞌu̱nj si̱j cuꞌna̱j Pabló me se guun queꞌe̱e̱ ndoꞌo me raj cuchi̱j rej ma̱n soj, tza̱j ne̱ caráán Satanás chrej rihaan núj cuchi̱ꞌ núj rihaan soj ei.
18 Quisemos visitá-los. Eu mesmo, Paulo o quis, e não apenas uma vez, mas duas; Satanás, porém, nos impediu.
19 Dan me se asa̱ꞌ caꞌnaꞌ uún Jesucristó rihaan chumii̱ nihánj ne̱ gu̱un niha̱ꞌ uxrá rá núj cheꞌé soj, ne̱ nata̱ꞌ núj rihaan Jesucristó se vaa veꞌé canocoꞌ soj man soꞌ quiꞌyaj núj, ne̱ cavi̱i̱ sa̱ꞌ núj rihaan soꞌ cheꞌé soj ei. Taj va̱j yoꞌó yuvii̱ ꞌyaj da̱nj a̱ maꞌ. ꞌO̱ se o̱rúnꞌ ya̱ soj me síí ꞌyaj da̱nj ei.
19 Pois quem é a nossa esperança, alegria ou coroa em que nos gloriamos perante o Senhor Jesus na sua vinda? Não são vocês?
20 ꞌO̱ se soj me síí quiꞌyaj cavii sa̱ꞌ núj, ne̱ soj me síí quiꞌyaj guun niha̱ꞌ rá núj ado̱nj.
20 De fato, vocês são a nossa glória e a nossa alegria.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.