Romanos 4
Hua̱ xasa̱sti talacca̱xlan quinTla̱tican Jesucristo (TOSNT) vs NTLH
1 Chi̱nchu̱ yama̱ xamaka̱n ko̱lutzi̱n Abraham hua̱nti̱ xakasiyaj quinquilhtzucutcán ti̱ quin judíos, ¿tú̱ quinca̱li̱ma̱siyuniputuná̱n caj la̱ntla̱ xlá̱ aksti̱tum chixcú̱ tili̱táxtulh c-xlacati̱n Dios?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Xli̱ca̱na̱ pala Dios xtili̱maklhtí̱nalh Abraham xta̱chuná̱ pala nia̱lh xlaclé̱n c-xlacatí̱n caj xpa̱lacata lacuan xtatlahu hua̱ntu̱ xlá̱ xtlahuani̱t, xli̱ca̱na̱ pi̱ Abraham luhua tali̱pa̱hu xli̱táxtulh c-quilaksti̱pa̱ncán, ma̱squi c-xlacati̱n Dios ni̱ chuná̱ xqui̱taxtúnilh.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Sa̱mpi̱ c-xaSa̱ntujlani Li̱kalhtahuaka̱ chuná̱ huán: “Abraham ca̱nájlalh xli̱pacs hua̱ntu̱ ma̱lacnú̱nilh Dios, huá̱ xpa̱lacata Dios ma̱tzanka̱nánilh xli̱pacs xtala̱kalhí̱n, chu̱ li̱maklhtí̱nalh la̱ cha̱tum hua̱nti̱ nia̱lh xlaclé̱n xtala̱kalhí̱n tu̱ nama̱makuasi̱y.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Tla̱n catzi̱ya̱hu pi̱ acxni̱ ma̱skahui̱cán cha̱tum hua̱nti̱ makscujma̱, ni̱ ma̱xqui̱cán xtumi̱n xta̱chuná̱ pala caj ta̱qui̱ma̱ca̱, hua̱mpi̱ huá̱ ma̱xqui̱ma̱ca̱ sa̱mpi̱ xtatlakua ma̱squi tlajani̱t.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Hua̱mpi̱ acxni̱ cha̱tum makla̱kalhi̱na̱ chixcú̱ hua̱nti̱ ni̱tú̱ tlahuani̱t lacuan tatlahu ca̱najlaniy Dios acxni̱ xlá̱ caj li̱tlá̱n ma̱lacnu̱niy laktáxtut, caj tata̱quí̱n, ni̱tú̱ ma̱skahui̱ma̱ca̱ acxni̱ caj cumu chuná̱ li̱pa̱huán Dios xlá̱ ma̱tzanka̱naniy xtala̱kalhí̱n, chu̱ li̱maklhti̱nán xta̱chuná̱ cha̱tum hua̱nti̱ nia̱lh laclé̱n c-xlacatí̱n.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Hasta xamaka̱n quintla̱tcan rey David tili̱chihui̱nanchitá̱ la̱ntla̱ li̱pa̱xuhu nalatama̱y yama̱ chixcú̱ hua̱nti̱ tancs catzi̱y pi̱ Dios caj li̱tlá̱n ma̱tzanka̱naniy, chu̱ makamaklhti̱nán xta̱chuná̱ la̱mpala nia̱lh tú̱ laclé̱n c-xlacatí̱n, sa̱mpi̱ nia̱lh huá̱ cui̱ntaj tlahuaniy hua̱ntu̱ tlahuani̱t c-xlatáma̱t pala tu̱ tla̱n, usu ni̱ tla̱n.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Chuná̱ tihua̱ kolutzi̱n rey David:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 ¡Xli̱ca̱na̱ pi̱ luhua li̱pa̱xuhu calatáma̱lh yama̱ chixcú̱ hua̱nti̱
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Yuma̱ tapa̱xuhuá̱n hua̱ntu̱ tili̱chihuí̱nalh kolutzi̱n rey David, ¿pá̱ puhuaná̱tit huixín pi̱ caj xma̱n huá̱ mini̱niko̱y nali̱pa̱xuhuako̱y judíos hua̱nti̱ kalhi̱ko̱y xali̱ucxílhti̱t c-xmacnicán pi̱ chucuniko̱cani̱t actzu̱ xtiyatli̱hua̱cán, usuchí̱ na̱ tla̱n nali̱pa̱xuhuako̱y akmakat chixcuhuí̱n hua̱nti̱ ni̱ judíos hua̱nti̱ ni̱ chuná̱ tlahuaniko̱cani̱t? Hua̱mpi̱ lapi̱ a̱cu cca̱huanikó̱n pi̱ c-xaSa̱ntujlani Li̱kalhtahuaka̱ huan pi̱ ma̱squi acxni̱ Abraham ni̱ naj xa̱chucunicán actzu̱ xtiyatli̱hua, Dios aya xalaktaxtún xli̱ma̱xtuni̱t xta̱chuná̱ ti̱ nia̱lh tú̱ laclé̱n c-xlacatí̱n caj xpa̱lacata̱ pi̱ li̱pa̱hua̱ pi̱ xma̱tzanka̱nanini̱t xli̱pacs tu̱ ni̱tlá̱n xtlahuani̱t.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Tla̱n, hua̱mpi̱ ¿lá̱ntla̱ chá̱ chuná̱ xalaktaxtún li̱má̱xtulh Dios? ¿Pá̱ acxni̱ ni̱ xa̱chucunicán actzu̱ xtiyatli̱hua, usuchí̱ acxni̱ aya chuná̱ xtlahuanicani̱t? Hua̱mpi̱ quit lacatancs cca̱huaniyá̱n pi̱ hasta acxni̱ Abraham ni̱ naj chuná̱ xa̱tlahuanicán, Dios aya xalaktaxtún xli̱ma̱xtuni̱ttá̱ xta̱chuná̱ la̱ nia̱lh tú̱ xlaclé̱n c-xlacatí̱n.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Acxni̱ Dios chuná̱ xalaktaxtún li̱máca̱lh Abraham ni̱ li̱maka̱s quilhtamacú̱ xlá̱ makáxtakli̱ pi̱ nachucunicán actzu̱ xtiyatli̱hua̱ sa̱mpi̱ chuná̱ xma̱kantaxti̱putún hua̱ntu̱ Dios xli̱ma̱paksi̱ni̱t pi̱ xlacasquinca nakalhi̱y aktum xali̱ucxílhti̱t c-xmacni pi̱ xli̱ca̱na̱ Dios xli̱ma̱xtuni̱t la̱ nia̱lh tú̱ xlaclé̱n c-xlacatí̱n caj cumu xca̱najlani̱t xtama̱lacnú̱n pi̱ pacs xma̱tzankananini̱t tu̱ xlaclé̱n. Caj huá̱ chuná̱ yuma̱ xpa̱lacata, Abraham li̱taxtuy cumu la̱ xtla̱tcan hua̱nti̱ a̱li̱sta̱lh nalacachinko̱y chu̱ nakanti̱ko̱y la̱ntla̱ naca̱najlaniko̱y Dios hua̱ntu̱ ma̱lacnu̱y, chu̱ xlá̱ chuná̱ laktaxtún nali̱ma̱xtuko̱y xta̱chuná̱ la̱mpala nia̱lh tú̱ xlaclé̱n c-xlacatí̱n ma̱squi ni̱tu̱ natasiyuy c-xmacnicán pi̱ circuncidar lako̱ni̱t.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Chi̱nchu̱ cumu Abraham a̱li̱sta̱lh na̱ circuncidar tílalh, xlá̱ na̱ li̱taxtuy xta̱chuná̱ la̱ xtla̱tcan xli̱pacs hua̱nti̱ circuncidar lako̱ni̱t, hua̱mpi̱ na̱ li̱pa̱huanko̱y Dios xta̱chuná̱ la̱ntla̱ xli̱pa̱huán Abraham acxni̱ xlá̱ ni̱ xa̱circuncidarlay.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Dios tima̱lacnú̱nilh Abraham, chu̱ xli̱pacs xquilhtzúcut ti̱ a̱li̱sta̱lh nalacachinko̱y pi̱ caj xpa̱lacata nalakalhamanko̱y nasiculana̱tlahuako̱y, chu̱ nama̱xqui̱ko̱y xli̱ca̱tlanca̱ ca̱tuxá̱huat laqui̱mpi̱ nali̱pa̱xuhuako̱y. Hua̱mpi̱ yama̱ xtasiculana̱tlahu Dios ni̱ huá̱ li̱má̱xqui̱lh Abraham caj cumu aksti̱tum xma̱kantaxti̱ma̱ c-xlatáma̱t xli̱ma̱paksí̱n, huata huá̱ li̱má̱xqui̱lh sa̱mpi̱ Dios lakáti̱lh la̱ntla̱ li̱pa̱hua̱, chu̱ la̱ntla̱ xli̱pacs xnacú̱ xca̱najlay pi̱ xlá̱ nama̱kantaxti̱y hua̱ntu̱ caj li̱tlá̱n xma̱lacnu̱nini̱t. Hua̱ xpa̱lacata Dios na̱ lakalhámalh, caj li̱tlá̱n xalaktaxtún li̱má̱xtulh xta̱chuná̱ la̱ cha̱tum aksti̱tum chixcú̱ ti̱ ni̱tú̱ xtala̱kalhí̱n.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Pus lapi̱ caj xma̱n huá̱ lakcha̱nko̱y xtalakalhamá̱n, chu̱ xtasiculana̱tlahu Dios hua̱nti̱ ma̱kantaxti̱ko̱y c-xlatama̱tcán hua̱ntu̱ huan c-xli̱ma̱paksi̱n Moisés, entonces huamputún pi̱ ni̱tú̱ xlakasi̱ ma̱squi xca̱najlanihu hua̱ntu̱ Dios caj li̱tlá̱n ma̱lacnu̱y, chu̱ xli̱pacs hua̱ntu̱ ma̱lacnu̱y Dios qui̱taxtuy pi̱ ni̱tú̱ xlakasi.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Ma̱squi litzaksaya̱hu ma̱kantaxti̱ya̱hu xli̱ma̱paksi̱n Dios fuerza̱ tlahuaya̱hu tala̱kalhí̱n, chu̱ huatiya̱ li̱ma̱paksí̱n huan pi̱ napa̱ti̱nana̱hu. Xali̱huaca̱ tla̱n pi̱ ni̱tú̱ xtahui̱ li̱ma̱paksí̱n laqui̱mpi̱ chuná̱ ni̱ xánalh hua̱nti̱ naquinca̱ma̱laksiyuyá̱n.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Dios xcatzi̱y hua̱ntu̱ Abraham ni̱ lay xtlahuay, huá̱ xpa̱lacata lacásquilh pi̱ ni̱tú̱ natlahuay tu̱ nali̱lakma̱xtuy xli̱stacna, huata caj xma̱n huá̱ naca̱najlay, chu̱ li̱pa̱xuhu namaklhti̱nán hua̱ntu̱ tima̱lacnú̱nilh, chu̱ chuná̱ xlá̱ caj xpa̱lacata xtalakalhamá̱n ma̱squi xalaktaxtún tili̱má̱xtulh xta̱chuná̱ la̱ xcam hua̱nti̱ ni̱tú̱ xtala̱kalhí̱n. Chuná̱ li̱táxtulh laqui̱mpi̱ ni̱ caj xma̱n hua̱ judíos, huachá̱ ti̱ li̱tzaksako̱y ma̱kantaxti̱ko̱y c-xlatama̱tcán xli̱ma̱paksi̱n Moisés, nali̱pa̱xuhuako̱y hua̱ntu̱ Dios ma̱lacnu̱y, hua̱mpi̱ na̱ pacs nali̱pa̱xuhuako̱y hua̱nti̱ li̱pa̱huanko̱y Dios xta̱chuná̱ li̱pa̱hua̱ Abraham. Chu̱ Abraham chú̱ li̱taxtuy xta̱chuná̱ la̱ xapuxcu quintla̱tcán c-quintaca̱najlacán pacs ti̱ li̱pa̱huana̱hu Dios la̱ntla̱ li̱pa̱hua̱ xlá.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Sa̱mpi̱ lacatum c-Li̱kalhtahuaka̱ hua̱ntu̱ tatzoktahuilani̱t Dios luhua chuná̱ huánilh Abraham pi̱: “Quit cli̱ma̱xtuyá̱n pi̱ huix la̱ xtla̱tcán nali̱taxtuya̱ pu̱laclhu̱hua tachixcuhuí̱tat xala ca̱tuxá̱huat.” Xli̱ca̱na̱ pi̱ hua̱ Abraham quintla̱tcán hua̱nti̱ caj xma̱n huá̱ nakanti̱ya̱hu, sa̱mpi̱ xlá̱ li̱pa̱hua̱ yama̱ Dios hua̱nti̱ tlanca xlacatzúcut, chu̱ tla̱n ma̱lakastakuani̱y ni̱ní̱n, chu̱ lhu̱hua̱ catu̱huá̱ tla̱n ma̱lacatzuqui̱ko̱y ma̱squi ni̱tú̱ anán.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Ma̱squi ni̱ luhua xtaluloka̱ Abraham hua̱ntu̱ xma̱lacnu̱nini̱t Dios pi̱ nakalhi̱y cha̱tum xkahuasa, hua̱mpi̱ xlá̱ ni̱ macpuhua̱, ni̱ a̱tuya̱ puhua̱, huata ca̱nájlalh, chu̱ ankalhí̱n pa̱xuhua̱na̱ xkalhkalhi̱ma̱ hua̱ntu̱ Dios xma̱lacnu̱nini̱t. Cha̱nchu̱ chuná̱ xlá̱ li̱táxtulh “xatla̱t hua̱nti̱ nama̱lacatzuqui̱ko̱y ti̱pa̱lhu̱hua tachixcuhuí̱tat”, sa̱mpi̱ chuná̱ xuanini̱t Dios: “Luhua pu̱laclhu̱hua nahuán minquilhtzúcut hua̱nti̱ nalacachinko̱ycú.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Abraham ni̱ macpuhua̱, huata aksti̱tum xca̱najlay hua̱ntu̱ Dios xma̱lacnu̱nini̱t nama̱xqui̱y, ma̱squi xli̱ca̱na̱ pi̱ ko̱lutá xuani̱t sa̱mpi̱ a̱yuja aktum ciento ca̱ta̱ xkalhi̱y, chu̱ nia̱lh maka̱s xlama̱, chu̱ na̱ chuná Sara hua̱nti̱ xpusca̱t Abraham, luhua tzicaná xuani̱t, chu̱ nia̱lh xli̱kálhi̱t xuani̱t xlakskatá̱n.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Hua̱mpi̱ ni̱ pala tzinú̱ lacpuhua̱ pala ni̱ catima̱kantáxti̱lh Dios hua̱ntu̱ xma̱lacnu̱nini̱t, chu̱ li̱huacá̱ ca̱nájlalh, chu̱ li̱pa̱hua̱.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Sa̱mpi̱ lacatancs xcatzi̱y pi̱ Dios kalhi̱y tlanca li̱tlihuaka̱ nama̱kantaxti̱y hua̱ntu̱ xma̱lacnu̱nini̱t.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Caj hua̱ xpa̱lacata xtaca̱najla, Dios li̱má̱xtulh la̱ cha̱tum xalaktaxtun chixcú hua̱nti̱ xma̱tzanke̱nani̱cani̱t xtala̱kalhí̱n.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Hua̱ pala pi̱ Dios ma̱tzanka̱nánilh Abraham, chu̱ li̱makáxtakli̱ pi̱ nalaktalacatzuhui̱y xta̱chuná̱ pala ni̱tú̱ xtala̱kalhí̱n caj xpa̱lacata xtaca̱najla,
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 ni̱ caj xacstu makapa̱xuhuacani̱t, sa̱mpi̱ na̱ xli̱pacs quin quinca̱li̱ma̱xtuyá̱n xta̱chuná̱ la̱ntla̱ hua̱nti̱ nia̱lh tú̱ lacle̱na̱hu c-xlacatí̱n pala ca̱najlaya̱hu, chu̱ tla̱n tlahuaya̱hu maklhti̱nana̱hu hua̱ntu̱ quinca̱ma̱lacnu̱nini̱tán yama̱ Dios hua̱nti̱ ma̱lakastakuáni̱lh ca̱li̱ní̱n Quimpu̱chinacan Jesús.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Sa̱mpi̱ xlá̱ macamá̱sta̱lh ca̱li̱ní̱n laqui̱mpi̱ tla̱n nacha̱na̱hu c-xlacati̱n Dios la̱ cha̱tum xalaktaxtun cristiano hua̱nti̱ ni̱tú̱ quintala̱kalhi̱ncán.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.