2 Coríntios 7
Hua̱ xasa̱sti talacca̱xlan quinTla̱tican Jesucristo (TOSNT) vs ARC
1 Nata̱lán, xli̱pacs yuma̱ hua̱ntu̱ Dios tihuanchá̱ xamaka̱n quilhtamacú̱, quin quinca̱ma̱lacnu̱nicani̱tán. Huá̱ xpa̱lacata cca̱li̱huaniyá̱n pi̱ chunatiyá̱ aksti̱tum calatama̱hu, chu̱ ni̱tú̱ tili̱ma̱xcajua̱li̱ya̱hu quimacnicán, xa̱hua̱ quili̱stacnacán, huata caj xma̱n huá̱ caputzahu la̱ntla̱ tla̱n nali̱makapa̱xuhuaya̱hu Dios, chu̱ la̱ntla̱ tla̱n nama̱la̱nán c-quilatama̱tcán.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 ¡Xtlahuátit li̱tlá̱n ca̱na̱ caj tzinú̱ xquinca̱lakalhamántit! Sa̱mpi̱ ni̱ pala cha̱tum ctlahuaniya̱hu hua̱ntu̱ ni̱tlá̱n, ni̱tí̱ cta̱la̱tlahuama̱hu, chu̱ ni̱tí̱ cakskahuima̱hu.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Ni̱ huá̱ xpa̱lacata chuná̱ cca̱huaniyá̱n pala caj nacca̱makali̱puhuaná̱n, usu nacca̱li̱ma̱lacahua̱ni̱yá̱n pala ni̱tlá̱n mintapuhua̱ncán, hua̱mpi̱ xta̱chuná̱ la̱ cca̱huanín xapu̱lana̱ pi̱ ma̱squi xli̱makua̱ naclatama̱ycú, usu cni̱ni̱t nahuán, chunacú̱ cca̱pa̱xqui̱má̱n nahuán xli̱pacs quinacú̱.
3 Não digo isso para vossa condenação; pois já, antes, tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Quit ni̱ pala tzinú̱ cca̱macpuhuaniyá̱n, huá̱ xpa̱lacata lacatzaj cca̱li̱xakatli̱yá̱n, chu̱ ni̱tú̱ cca̱maaktze̱kuili̱niyá̱n, xa̱huachí̱ luhua cca̱li̱pa̱xuhuayá̱n la̱ntla̱ quinca̱kalhakaxpatá̱tit, chu̱ ma̱squi lhu̱hua̱ hua̱ntu̱ quinca̱li̱ma̱pa̱ti̱ni̱caná̱n, huixín quinca̱ma̱akpuhuanti̱ni̱yá̱tit, chu̱ quinca̱ma̱xqui̱yá̱tit tlanca tapa̱xuhuá̱n acxni̱ cca̱lacapa̱stacá̱n.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação e transbordante de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Hasta la̱ntla̱ cticha̱hu c-xatiyat Macedonia ni̱tú̱ a̱aktziyaj cjaxa̱hu sa̱mpi̱ caxani̱cahuá̱ anta̱ni̱ cana̱hu ankalhí̱n ni̱ xquinca̱ucxilhputuná̱n chixcuhuí̱n, chu̱ c-quinacu̱cán luhua xacli̱puhuana̱hu xpa̱lacata ni̱tlá̱n tu̱ naquinca̱tlahuaniputuncaná̱n.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes, em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Hua̱mpi̱ Dios lakati̱y makapa̱xuhuako̱y hua̱nti̱ li̱puhuama̱kó̱, pus xlá̱ quinca̱macaminín Tito laqui̱mpi̱ xlá̱ naquinca̱ma̱aktziyajá̱n, chu̱ naquinca̱makapa̱xuhuayá̱n.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Na̱ ni̱ xma̱n hua̱ la̱ntla̱ ctili̱ta̱ktziyajui̱ quintica̱lakmín, hua̱mpi̱ na̱ xa̱hua̱ a̱tzinú̱ luhua quinca̱li̱makapa̱xuhuán la̱ntla̱ xpa̱xuhuama̱ caj mimpa̱lacatacán; xlá̱ quinca̱li̱ta̱kalhchihui̱nán la̱ntla̱ ni̱ aktziyaj layá̱tit sa̱mpi̱ ni̱ xcatzi̱yá̱tit pala tla̱n clama̱hu, na̱ chuná̱ quinca̱huanín pi̱ lacasquiná̱tit pi̱ tuncán xacca̱lakanchá̱n. Huá̱ xpa̱lacata luhua a̱tzinú̱ quinca̱li̱makapa̱xuhuán.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado de vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Ma̱squi xli̱ca̱na̱ ccatzi̱y pi̱ yama̱ quincarta hua̱ntu̱ quit pu̱lh ctica̱tzoknín luhua ca̱li̱makali̱puhuán sa̱mpi̱ lhu̱hua̱ hua̱ntu̱ cca̱li̱huanín, hua̱ntu̱ quimpa̱lacata ni̱ pala tzinú̱ a̱tuyá̱ cpuhuán pi̱ chuná̱ xactica̱huanín. Acxni̱ a̱cu cca̱tzoknanikó̱n, xacpuhuán pi̱ ma̱x luhua naca̱makali̱puhuaná̱n, hua̱mpi̱ tama̱ tali̱puhuá̱n ni̱ maka̱s quilhtamacú̱ ti̱taxtuko̱lh.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo;
9 La̱nchú̱ luhua cli̱pa̱xuhuay, ni̱ xpa̱lacata cumu caj cca̱li̱makali̱puhuán, hua̱mpi̱ huá̱ cli̱pa̱xuhuay sa̱mpi̱ tama̱ mintali̱puhua̱ncán ca̱makta̱yán laqui̱mpi̱ nalakpali̱yá̱tit xali̱xcajnit milatama̱tcán c-xlacati̱n Dios. Huixín xli̱li̱puhuampá̱tit mintala̱kalhi̱ncán chuná̱ la̱ntla̱ lakati̱y Dios, huá̱ xpa̱lacata cli̱huán pi̱ yama̱ quincarta hua̱ntu̱ cca̱ma̱lakacha̱nín ni̱tú̱ cca̱li̱ma̱la̱kalhí̱n, huata tla̱n cca̱li̱makta̱yán.
9 agora, folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para o arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Sa̱mpi̱ yama̱ tali̱puhuá̱n xpa̱lacata tala̱kalhí̱n hua̱ntu̱ Dios lakati̱y napa̱ti̱ya̱hu, xli̱ca̱na̱ quinca̱makta̱yayá̱n nalakpali̱ya̱hu xali̱xcajnit quintalacapa̱stacnicán c-xlacatí̱n laqui̱mpi̱ xlá̱ tla̱n naquinca̱ma̱tzanka̱naniyá̱n, chu̱ naquinca̱ma̱xqui̱yá̱n laktáxtut. Hua̱mpi̱ hua̱nti̱ caj li̱huacá̱ tzucuko̱y li̱li̱puhuanko̱y hua̱ntu̱ u̱nú̱ xala ca̱tuxá̱huat xli̱ca̱na̱ pi̱ naaktzanka̱ta̱yako̱y, sa̱mpi̱ ni̱ ma̱lakaspitya̱huaniko̱y xtala̱kalhi̱ncán hua̱ntu̱ tlahuako̱ni̱t c-xlacati̱n Dios.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Huixín macalani̱tántit, makatlajátit mintali̱puhua̱ncán la̱ntla̱ lakati̱y Dios, chu̱ Dios ca̱makta̱yani̱tán, ca̱ma̱xquí̱n li̱tlihuaka̱ laqui̱mpi̱ ta̱lacca̱xlayá̱tit yuma̱ chixcú̱ hua̱nti̱ xtlahuani̱t li̱xcajnit tala̱kalhí̱n c-milaksti̱pa̱ncán. Sa̱mpi̱ luhua xca̱ma̱ma̱xani̱ni̱tán, huá̱ luhua xli̱si̱tzi̱niyá̱tit, chu̱ cumu ni̱ xcatzi̱yá̱tit la̱ntla̱ luhua natlahuayá̱tit nalacca̱xtlahuayá̱tit, puhuántit xacanchá̱n ca̱makta̱yayá̱n, hua̱mpi̱ nia̱lh makcatzi kalhkalhi̱putútit, huata tuncán chuná̱ tlahuátit, tamacaxtútit yama̱ chixcú̱ hua̱nti̱ xtlahuani̱t tala̱kalhí̱n, chu̱ ma̱makcatzi̱ní̱tit xtala̱kalhí̱n.
11 Porque quanto cuidado não produziu isso mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Acxni̱ quit cca̱maca̱nichá̱n yama̱ quincarta, ni̱ huá̱ clí̱tzokli̱ laqui̱mpi̱ caj nacli̱ma̱ma̱xani̱y yama̱ chixcú̱ hua̱ntu̱ xtlahuani̱t tala̱kalhí̱n, huata huá̱ cca̱li̱tzoknanín laqui̱mpi̱ caj nacca̱li̱tzaksayá̱n palapi̱ xli̱ca̱na̱ luhua quinca̱li̱pa̱huana, chu̱ natlahuayá̱tit hua̱ntu̱ xquima̱catzi̱ni̱ni̱t Dios nacca̱li̱ma̱paksi̱yá̱n.
12 Portanto, ainda que vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Hua̱mpi̱ cumu xli̱ca̱na̱ ctalulokui̱ pi̱ quinca̱li̱pa̱huana̱, a̱tzinú̱ cli̱kalhi̱y tapa̱xuhuá̱n c-quilatáma̱t.
13 Por isso, fomos consolados pela vossa consolação e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Quit ccatzi̱y pi̱ ni̱ cakskáhuilh Tito acxni̱ cuánilh pi̱ huixín luhua tla̱n mintapuhua̱ncán. Xli̱pacs hua̱ntu̱ quit cca̱li̱ta̱kalhchihui̱nani̱tán huá̱ xtalulóktat, chuná̱ la̱ cuánilh Tito pi̱ quit luhua cli̱pa̱xuhuay la̱ntla̱ huixín lapá̱tit.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Xlá̱ luhua ca̱na̱ li̱pa̱xuhu ca̱lakcatzalaca̱ná̱n acxni̱ lacapa̱staca̱ la̱ntla̱ kalhakaxpátit pacs tu̱ xlá̱ ca̱li̱ta̱kalhchihui̱nán, xa̱huachí̱ la̱ntla̱ ma̱xquí̱tit ca̱cni̱ acxni̱ ca̱lakchá̱n sa̱mpi̱ xlacasquiná̱tit nacatzi̱y pi̱ li̱pa̱huaná̱tit.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Na̱ chuná̱ quit cli̱pa̱xuhuay sa̱mpi̱ ccatzi̱y pi̱ niucxni̱ caquintili̱ma̱ma̱xaní̱tit c-milatama̱tcán, chu̱ pi̱ na̱ tla̱n cca̱li̱pa̱huaná̱n.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.