Gênesis 47
Godón Buk (TOF) vs NVT
1 — ausente —
1 José foi ver o faraó e lhe disse: “Meus pais e meus irmãos chegaram da terra de Canaã. Trouxeram seus rebanhos, seu gado e todos os seus bens, e agora estão na região de Gósen”.
2 — ausente —
2 José levou consigo cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 Parraoa ibü we nümtinóp wagó, “Yabü zaget ia laróga?”
3 “Em que vocês trabalham?”, o faraó perguntou aos irmãos. Eles responderam: “Nós, seus servos, somos pastores, como nossos antepassados.
4 Ki ini tüpdü bupso ngyabenóm togoba, zitülkus Keinan tüpdü ku kari kolae kokea. Kibü sip a goutan alo opopor babulasko. Gyaurka, ma kibü, marü zaget pam, ok tinünüm Gosyen tüpdü ngyabenóm.”
4 Viemos morar no Egito por algum tempo, pois não há pastagem para nossos rebanhos em Canaã. A fome é terrível naquela região. Por isso, pedimos sua permissão para morar na região de Gósen”.
5 Da parraoa Zosepón we yalórr wagó, “Marü ab akó zonaretala kuri togobe marüka,
5 Então o faraó disse a José: “Agora que seu pai e seus irmãos estão com você,
6 da Izipt tüp mató ngakandóla. Gosyenóm sab tibiób marrgu ola ki apónónóm. Ngibürr zaget bórrgrratórrón pam ne nóma kwarile yabü aodó, kürü ngabyón lar sab morroal ki ngabkanónóm.”
6 escolha qualquer lugar em todo o Egito para morarem. Dê-lhes a melhor terra do Egito. Que vivam na região de Gósen. Se você descobrir entre eles homens capazes, coloque-os para cuidar de meus rebanhos”.
7 Zosep tóba ab we idódürr parrao asenóm. Zeikob parrao we bles yónürr.
7 Em seguida, José trouxe seu pai, Jacó, e o apresentou ao faraó. E Jacó abençoou o faraó.
8 Parraoa oya we imtinürr wagó, “Ia marü nigó pailako?”
8 “Quantos anos o senhor tem?”, perguntou o faraó.
9 Zeikob bóktan yalkomólórr wagó, “Kürü 130 pailako, enan agóltagóle emkalnórró. Kürü ngyaben pail abün koke kwarilürr, zitülkus ka kari müpdü koke namülnürrü. Kürü agóltagól ngyabena kuri tugupurr tübine kürü abalbobatalazan ngyabenónóp.”
9 Jacó respondeu: “Tenho andado por este mundo há 130 árduos anos. Comparada à vida de meus antepassados, minha vida foi curta”.
10 Zeikob nis ngim parrao we bles yónürr, da we amgatórr.
10 Então Jacó abençoou o faraó novamente antes de deixar a corte.
11 Da Zosep tóba ab akó zonaretal Iziptüm we irrbünürr morroalan tüpdü, Rrameses wirri basirr minggüpanandó, parraoa oya enezan yalórr.
11 José deu a seu pai e a seus irmãos a melhor terra do Egito, a região de Ramessés, e os acomodou ali, conforme o faraó havia ordenado.
12 Zosep tóba ab, zonaretal, akó blaman tóba aban kolpam alo kla blaman ngürrzan we nüliónónóp, ibü olmalab ngarkwatódó.
12 José também providenciou mantimentos para seu pai e seus irmãos, em quantidades proporcionais ao número de seus dependentes, incluindo as crianças pequenas.
13 Kua amkoman kari kolae koke nóma bainürr, aloa blakónórr blaman bwób-bwób, da Izipt a Keinan kolpama tai kolaem bainóp kuanbókamde.
13 A essa altura, a escassez era tanta que se esgotaram todos os mantimentos, e havia gente passando fome em toda a terra do Egito e de Canaã.
14 I alo kla enezan bumiógnónóp, Zosep blaman pamkolpamdógab mani we yazeblórr, ama parraoan wirri müótüdü imarrulürr.
14 Com o tempo, vendendo cereais para o povo, José arrecadou todo o dinheiro do Egito e de Canaã e o depositou no tesouro do faraó.
15 Ene blaman mania Iziptüm a Keinanóm nóma blakónórr, da blaman Izipt kolpama we togobórr Zosepka da ilóp wagó, “Gyaurka. Kibü alo kla tülinünüm. Ki marü obzek kwata kena nurrbarinün! Kibü mania kuri blakórre.”
15 Quando acabou o dinheiro do povo do Egito e de Canaã, todos os egípcios foram implorar a José: “Não temos mais dinheiro! Mas, por favor, dê-nos alimento, ou morreremos de fome diante dos seus olhos!”.
16 Zosep bóktan we yalkomólórr wagó, “Yabü mania nóma blakórre, e ne kla ngabyóndakla kürüka tübarrmü: yabü ene darrem ka alo kla nülinünümo.”
16 José respondeu: “Visto que seu dinheiro acabou, tragam-me seus animais. Eu lhes darei alimento em troca”.
17 I ne kla ngabyónónóp, da we tübarrmülürr Zosepka. Da i we gyabalómnóp, ibü ne ⌊os⌋, sip a gout, kau, akó ⌊donki⌋ kwarilürr, alo klamóm. Ene pail, Zosep pamkolpam alo kla nüliónónóp ibü blaman ngabyón larab darrem.
17 Então eles entregaram seus animais a José em troca de alimento. José lhes forneceu mantimentos para mais um ano em troca de seus cavalos, rebanhos de ovelhas, bois e jumentos.
18 Ene paila nóma blakónórr, Izipt pamkolpama akó küsil paildü we togobórr oya asenóm. Wagó, “Gyaurka, wirri pam, ki koke yalpirre wagó, kibü mania tai kuri blakórre. Akó kibü ne ngabyón larko, marüko. Darrü klama koke bamine marü akyanóm, wirri pam, da ma kibü büb akó tüp.
18 Mas aquele ano chegou ao fim e, no ano seguinte, o povo voltou a José, dizendo: “Não podemos esconder a verdade. Nosso dinheiro acabou, e nossos rebanhos e gado lhe pertencem. Não nos resta coisa alguma para oferecer além de nosso corpo e nossas terras.
19 Ki büdülüm kokeakla marü obzek kwata! Kibü blaman tüpa sab igósidi kena kolae bainünüm! Ma kibü ugó tübumióg kibiób tüppükü, alo klamóm. Ki sab parraoan ⌊leba zaget⌋ pam kwarilo, kibü tüp ta sab oya kwarile. Ma kibü alo kla ugó tülinünüm, ngyabenóm akó küsil küp baritüm!”
19 Por que morreríamos de fome diante dos seus olhos? Compre nossas terras em troca de mantimento; oferecemos nossas propriedades e a nós mesmos como servos do faraó. Dê-nos cereais para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique vazia e desolada”.
20 Da Zosep blaman Izipt tüp parraoankü bumióglürr. Blaman Izipt pamkolpama tibiób tüp darrem klamdó urrbulülürr, zitülkus ku kari kolae koke yarilürr. Da blaman ne tüp kwarilürr ama parraoan koralórr.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para o faraó. Todos os egípcios venderam seus campos, pois a fome era terrível, e em pouco tempo todas as terras passaram a ser propriedade do faraó.
21 Zosep blaman pamkolpam tóba leba zaget pamóm irrbünürr, Izipt darrü kubdügab kókó dakla kub.
21 Quanto ao povo, José os tornou todos escravos, de uma extremidade do Egito à outra.
22 Wa blaman tüp poko bumiógürr, wata prristab ne tüp poko kwarilürr, wa koke bumiógürr, zitülkus parraoa ibü mani gail yarilürr ibü ngyabenóm. Da i igósidi tibiób tüp poko koke sel nülinóp.
22 As únicas terras que ele não comprou foram as dos sacerdotes. Eles recebiam do faraó uma porção regular de mantimentos, por isso não precisaram vender suas terras.
23 Zosep bóktanórr pamkolpamdó wagó, “Tübarrkrru, ka errkya yabü büb akó tüp kuri bumiga parraoankü. Küp ikwóni baritüm apapdó.
23 Então José disse ao povo: “Hoje eu comprei vocês e suas terras para o faraó. Em troca, fornecerei sementes para cultivarem os campos.
24 Abül ngürr nóma semrróne, e sab blaman 5 küpdügab darrpan küp parrao iliónane. E sab barre küp zidüm urrbulünke akó alo klamóm yabióbkü, yabü müót kolpamabkü, akó yabiób olmalabkü.”
24 Quando vocês os ceifarem, um quinto da colheita será do faraó. Fiquem com os outros quatro quintos e usem como alimento para vocês, para os membros de sua casa e para suas crianças”.
25 I bóktan yalkomólóp wagó, “Ma kibü arról kuri sakona; wirri pam, ma moba obzek kwata kibüka ne morroal nóma eseno, da ki sab parraoan leba zaget pam kwarilo.”
25 “O senhor salvou nossa vida!”, exclamaram. “Permita-nos servir ao faraó.”
26 Da Zosep gida bóktan poko we ingrinürr Izipt tüpankü wagó, abül ngarkwat nóma semrróne, blaman 5 küpdügab darrpan küp parraoan yarile. Errkya ini ngürrdü ene gida bóktan poko wa asine. Wata prristab tüpa parraoan tüp pokom koke bainóp.
26 Então José mandou publicar um decreto que vale até hoje na terra do Egito, segundo o qual um quinto de todas as colheitas pertence ao faraó. Apenas as terras dos sacerdotes não foram entregues ao faraó.
27 Da Isrrael pamkolpama we ngyabenónóp Izipt kantrridü, Gosyen bwóbdü. I ola mórrel ipüdóp, akó i abün olmal we nósenónóp.
27 Enquanto isso, o povo de Israel se estabeleceu na região de Gósen, no Egito. Ali, adquiriram propriedades e tiveram muitos filhos, e sua população cresceu rapidamente.
28 Zeikob Izipt kantrridü we ngyabelórr 17 pailüm, kókó wa 147 pail ngarkwat we emrranórr.
28 Depois de chegar ao Egito, Jacó viveu mais dezessete anos; portanto, viveu ao todo 147 anos.
29 Oya büdül ngarkwata minggüpanan nóma tamlórr, wa Zosepka bóktan zirrapónórr oya tótókóm. Oyaka bóktanórr wagó, “Ma moba obzek kwata kürüka ne morroal nóma seserró, moba tang kürü waurr grasana zirrsapó akó ⌊alkamül-koke bóktan⌋ ugó kókya wagó, ma sab kürü gapók ala koke ilüngo, Izipt kantrridü. Ma kürü morroal tonarr kómtya akó alkamülgu, ma ne bóktan kókyeno.
29 Quando se aproximava a hora de sua morte, Jacó chamou seu filho José e lhe disse: “Peço que me faça um favor. Coloque sua mão debaixo da minha coxa e jure que mostrará sua bondade e lealdade a mim atendendo a este último desejo: não me sepulte no Egito.
30 Kürü ubi ugósüma, ma sab kürü külüngo kürü abalbobatal nólamasko. Ma sab kürü Iziptgabi küdódke ama kólba bwóbdü, kürü abalbobatalab metat urbwóbdü.”
30 Quando eu morrer, leve meu corpo para fora do Egito e sepulte-me com meus antepassados”. José prometeu: “Farei como o senhor me pede”.
31 Zeikob bóktanórr wagó, “Ma kürü ⌊arüng alkamül-koke bóktan⌋ ugó kókya, ma sab amkoman tónggapono.” Zosep oya ene arüng alkamül-koke bóktan ekyanórr. Zeikob singül tüp we elkomólórr tóba ut bwóbdü Godón ⌊ótókóm⌋.
31 “Jure que o fará”, insistiu. José fez o juramento, e Jacó se curvou humildemente à cabeceira de sua cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.