Gênesis 43
Godón Buk (TOF) vs BKJ
1 Keinan bwóbdü, kua wata kari kolae koke bailürr.
1 E a fome era grave na terra.
2 I ne ⌊wit⌋ küp simarruóp Iziptgab, blamana nóma blakónóp, da Zeikob tóba simanal olmaldó bóktanórr ibüka wagó, “E ugó bako, mibünkü ngibürr alo bumiógüm.”
2 E aconteceu que, quando eles terminaram de comer o trigo que haviam trazido do Egito, seu pai lhes disse: Ide novamente, comprai um pouco de alimento.
3 A Zuda tóba ab yalórr wagó, “Ene pama kibü arüng ikik tókrrórre wagó, ‘E myamem kürü obzek koke esenane, kókó e sab yabiób zoretpükü togobo kürüka!’
3 E Judá falou com ele, dizendo: O homem nos afirmou solenemente, dizendo: Não vereis a minha face, exceto se vosso irmão estiver convosco.
4 Ma ne kibü zoret nóma zirrsapono kinkü tótókóm, ki igósidi sab ogobo Izipt, marü alo kla azebóm.
4 Se tu enviares nosso irmão conosco, desceremos para comprar-te alimento,
5 A ma ne oya koke nóma zirrsapono kinkü tótókóm, ki sab koke ogobo, zitülkus ene pama igó yarilürr wagó, ‘E myamem kürü obzek koke esenane, kókó e sab yabiób zoretpükü togobo kürüka!’”
5 mas se tu não o enviares, não desceremos, porque o homem nos disse: Não vereis a minha face, exceto se vosso irmão estiver convosco.
6 Zeikob bóktanórr wagó, “E kolaean poko tónggapónarre! E ene pamdó iade adrrütarre wagó, ‘Kibü zoret asise’?”
6 E Israel disse: Por que agistes tão maldosamente comigo, ao contar ao homem que tínheis ainda um irmão?
7 I blamana bóktan yalkomólóp wagó, “Ene pama aüd poko koke bamtilürr, kibü olmalkolabbókamóm. Kibü igó tümtinónóp wagó, ‘Yabü ab ia arrólae? Yabü darrü zoret ia asise?’ Da ki oyaka bóktan blaman we yakonónóp wagó, ‘Ó’. Ki umul ia ki bairre igó, wa kibü inzanóm bamtinda kibiób zoret ola ódódóm?”
7 E eles disseram: O homem nos perguntou particularmente por nossa condição, e por nossa parentela, dizendo: Vosso pai ainda está vivo? Tendes outro irmão? E lhe contamos de acordo com o teor destas palavras. Como poderíamos saber que ele diria: Trazei vosso irmão?
8 Zuda bóktanórr tóba abdó Zeikobka wagó, “Ene omokura kankü ki tam. Ki kubó wankü darrpan mün ogobo errkyadan. Ene igósüm, kidi, mató, akó kibü olmala alo büdül koke nurrbarine.
8 E Judá disse a Israel, seu pai: Envia o rapaz comigo, e nos levantaremos e partiremos, para que vivamos, e não morramos, tanto nós, como tu e também nossos pequenos.
9 Benzaminün ne arról sab kótó bügasilo. Ka ne sab oya marü obzek kwata koke nóma singrino, ene müp sab kürüka ki yarilün metat.
9 Eu serei fiador por ele; da minha mão o exigirás. Se eu não o trouxer a ti, e o colocar diante de ti, então deixa-me carregar a culpa para sempre,
10 Ki ne dokyanan ngürr koke nóma ki arrótóp, ki errkya nis ngim igósidi bakorrón ki korala!”
10 porque se não tivéssemos demorado, certamente agora já teríamos retornado uma segunda vez.
11 Da ibü aba Zeikob bóktanórr ibüka wagó, “Inzan ne nóma yarile, da ini kla tónggapónam: ngibürr morroalan elklaza irrbünam yabiób alópdó ini tüpdügab. Ugó barrmü ene pamdó, ae kla ilinamke oya morroal ainüm: morroal bübdü balóp ilang móeg, kari sokol gus mor, meke, akó almónd.
11 E o seu pai, Israel, disse-lhes: Se precisa ser assim agora, fazei-o: tomai os melhores frutos da terra em vossos vasos, e levai um presente ao homem, um pouco de bálsamo, um pouco de mel, especiarias e mirra, nozes e amêndoas.
12 Dokyanan mani emorronam yabiób, igósüm ene gao aodóm e yabiób alóp tumum ne mani sakonarre. Aprrapórr wa bütanórr.
12 E levai dinheiro em dobro em vossas mãos. E o dinheiro que foi trazido novamente na boca dos vossos sacos, levai-o novamente em vossas mãos. Talvez tenha sido um erro.
13 Yabiób zoret ta ipüdam. Ene pamdó ugó bako errkyadan!
13 Levai também vosso irmão, e levantai-vos, ide novamente ao homem;
14 Ka tóredóla, Wirrian Arüng God sab ene wirri pam gyaur ekyene yabükwata. Ene igósüm, wa ok nirre yabü narezoret nis Simion akó Benzamin, ibü alkomólóm yenkü. Ka ne olmal nóma eloklo, taia, inzan ki yarilün: ka sab ibü wata inzan eloklo.”
14 e o Deus Todo-Poderoso vos dê misericórdia diante do homem, para que ele possa enviar vosso outro irmão, e Benjamim. Se eu for privado de meus filhos, privado serei.
15 Ene pama ⌊gyaur kla⌋ akó dokyanan mani yazebóp. Benzaminün ipüdóp, da we bazebórr ama Izipt. Zosepón obzek kwata we bórrangórr.
15 E os homens tomaram o presente, e levaram dinheiro em dobro nas suas mãos, e a Benjamim, e se levantaram, e desceram ao Egito, e se colocaram diante de José.
16 Zosep Benzaminün nóma esenórr inkü, wa bóktanórr ene pamdó oya müót nótó ngakalórr wagó, “Ini pam yazeb, da kürü müótüdü ugó imarru. Ngóyórrün lar edabónam, da morroal yung. Ini pamab abüs singülküp alo kanküma.”
16 E quando José viu Benjamim com eles, disse ao administrador de sua casa: Levai estes homens para casa, e mata um animal, e prepara, porque estes homens comerão comigo ao meio-dia.
17 Müót ngakan pama tórrmendó ingrinürr, oya Zosep enezan yalórr. Zosepón zaget pama oya zonaretal imarrurr Zosepón müótüdü.
17 E o homem fez como José ordenara, e o homem levou os homens para a casa de José.
18 Ibü enezan barrmülürr Zosepón müótüdü, i gum koralórr. Igó gyagüpitótóke ogoblórr wagó, “Mibü igósidi türrbamüne maniankwata, i ne kla yakonóp mibü alópdó, mi ngaen-gógópan nóma bakonórr. I kubó ngürsilpükü togobe mibüka! Mibü sab tubarrmüne leba zaget pamóm akó wa sab mibü ⌊donki⌋ tümtirre.”
18 E os homens ficaram temerosos, porque eles foram levados à casa de José, e disseram: Por causa do dinheiro que foi devolvido aos nossos sacos na primeira vez fomos trazidos aqui, para procurarem motivo contra nós, e se arremessar sobre nós, e nos tomar por escravos, e a nossos jumentos.
19 I müót mamtaedó nóma togobórr, da Zosepón müót ngakan pamdó we bóktónóp wagó,
19 E se aproximaram do administrador da casa de José, e conversaram com ele à porta da casa,
20 “Gyaurka, kibü wirri pam, ki ngaen-gógópan ae togobórró alo bumiógüm.
20 e disseram: Ó Senhor, viemos, na verdade, a primeira vez para comprar alimento,
21 Ki nóma bakorró kókó kwat-kwat, ene irrüb ki we bazurrurrü. We tapanukuóp kibiób alóp, da ki nósenóp blaman pamab mani wata tibiób alóp tumuman koralórr. Da ki we manipükü tübarrmüna.
21 e aconteceu que, quando chegamos à hospedaria, abrimos nossos sacos e eis que o dinheiro de cada homem estava na boca de seu saco, nosso dinheiro em todo o seu peso, e o trouxemos nas nossas mãos novamente.
22 Ki kibiób ngibürr manipükü tóbakona akó alo bumiógüm. Ki umul-kókakla kibü alópdó ini mani ia nótó irrbünürr.”
22 E outro dinheiro trouxemos nas nossas mãos para comprar alimento; não sabemos quem colocou o nosso dinheiro em nossos sacos.
23 Zosepón müót ngakan pama bóktan yalkomólórr ibüka wagó, “Gyakolaegu! E gumgu! Yabü akó yabü aban Goda yabü mani piküpan yakonórr yabü yabiób alópdó. Ka yabü darrem kla ngaen emorrarró.” Da wa Simionón sidódürr ibüka.
23 E ele disse: Paz esteja convosco, não temais. Vosso Deus, e o Deus de vosso pai, deu-vos um tesouro em vossos sacos; eu recebi o vosso dinheiro. E ele lhes trouxe Simeão.
24 Müót ngakan pama ene pam simarrurr Zosepón müót kugupidü. Ibü nae nókyenóp ibü wapór bagulüm. Wa akó ibü donki ngabyónürr.
24 E o homem conduziu os homens à casa de José, e lhes deu água, e eles lavaram seus pés, e ele deu forragem aos seus jumentos.
25 I gyaur kla irrbünóp Zosepón aliónüm, wa abüs singülküp kubó nóma tame, zitülkus i tib barrkrrurr wagó, i kubó usakü elorre.
25 E eles prepararam o presente para José, que viria ao meio-dia, porque ouviram que eles deveriam comer pão ali.
26 Da Zosep müótüdü nóma bangrinürr, i oya gyaur kla we ilinóp, i ne kla tübarrmünürr müótüdü. I wakósingül nümgünóp, singül tüp balókórr oya obzek kwata.
26 E quando José veio para casa, trouxeram-lhe o presente que estava nas mãos deles para dentro da casa, e se curvaram diante dele com a face em terra.
27 Zosep ibü nümtinóp tibiób ngyabenankwata. Da we bóktanórr wagó, “E kürü yabiób ab myangbóka küzazilarre, wa iadase? Ia wa arrólase?”
27 E ele lhes perguntou sobre seu bem-estar, e disse: Está bem o vosso pai, o velho de quem falastes? Ele ainda está vivo?
28 Da i bóktan we yalkomólóp wagó, “Marü zaget pam, kibü ab, taiase. Arról duduae!” I wakósingül nümgünóp akó singül tüp balókórr Zosepón obzek kwata oya wirri ngi amngyelóm.
28 E eles responderam: Teu servo, nosso pai, está com boa saúde, ele ainda está vivo. E eles curvaram sua cabeça, e fizeram reverência.
29 Wa nóma yazilürr, tóba zoret esenórr Benzaminün. I darrpan aipdügabi tómtómórri. Wa we bóktanórr wagó, “Ia ini yabü solo kupo zoreta, e kürü noabóka küzazilarre? God marü ⌊gail tonarr⌋ ki mókya, kürü olom!”
29 E ele levantou seus olhos, e viu seu irmão Benjamim, filho de sua mãe, e disse: Este é vosso irmão mais jovem, do qual me falastes? E ele disse: Deus seja gracioso contigo, meu filho.
30 Zosepón moboküp inuóp wa tóba zoret nóma esenórr akó wa igósidi ene poko büsai we amgatórr darrü bwób amkünüm yónüm. Wa tóba müót marrgudü bangrinürr, da we yón yarilürr.
30 E José se apressou, pois as suas entranhas se moveram para com seu irmão. E ele procurou onde chorar, e entrou na sua câmara, e chorou ali.
31 Wa tóba obzek nóma bagulürr, wa akó we tubrranórr. Tóba yón-gyaur iniklürr. Wa we bóktanórr wagó, “Alo kla arsinam tógaldó!”
31 E ele lavou sua face, e saiu, e se conteve, e disse: Ponde o pão.
32 Alo kla we arrgrrütóp, Zosepón tóbanan tógal akó oya zonaretalab tibióban tógal. Akó ene Izipt pam, usakü nidi elop, ibü go tibióban tógal. Ibü gidazan bóktanórr, Izipt kolpama koke dabyónónóp Ibrru kolpampükü alom, zitülkus inkü dabyónüm ngazirra.
32 E colocaram para ele à parte, e para eles à parte, e à parte para os egípcios que comiam com ele, porque os egípcios não podiam comer pão com os hebreus, porque isso é abominação para os egípcios.
33 Zosepón zonaretala oya obzek kwata igó bobrranórr i enezan tóbabótórr, naretódógab kókó zoret amrran. I tibiób darrem-darrem nóma ngabkanónóp mórrande, da gübarirr aengóp.
33 E assentaram-se diante dele, o primogênito de acordo com seu direito de nascimento, e o mais jovem de acordo com sua juventude, e os homens se maravilharam entre si.
34 Ibü alo kla idüdóp Zosepón tógaldógab. Da Benzaminün alo kla, wa 5 ngarkwat arrbürrün kwarilürr ngibürr naretaldógab. Da i bagürwóm kwarilürr wankü alode akó anónde.
34 E de si mesmo ele tomou porções para eles, mas a porção de Benjamim era cinco vezes maior do que as dos outros. E eles beberam, e se alegraram com ele.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.