2 Coríntios 7
Xasasti talacaxlan (TOCNT) vs NAA
1 Nata̠lán, xli̠hua̠k u̠má hua̠ntu̠ Dios tihuanchá xamaká̠n quilhtamacú aquinín quinca̠ma̠lacnu̠nicani̠tán. Huá xpa̠lacata cca̠li̠huaniyá̠n pi̠ chunatiyá aksti̠tum calatamá̠hu y ni̠tu̠ tili̠ma̠xcajua̠li̠yá̠hu quimacnicán xa̠hua quili̠stacnicán, huata caj xma̠nhuá akatiyuj cali̠láhu la̠ta lácu tla̠n nali̠makapa̠xuhuayá̠hu Dios y lácu tla̠n nama̠peksi̠nán nac quilatama̠tcán.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 ¡Xtlahuátit li̠tlá̠n ca̠na̠caj tzinú xquila̠lakalhamáhu! Porque ni̠para cha̠tum cristiano ctlahuaniyá̠hu hua̠ntu̠ ni̠tlá̠n, ni̠ti̠ cta̠ra̠tlahuama̠náhu y ni̠ti̠ cakskahuima̠náhu.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Ni̠ huá xpa̠lacata chuná cca̠huaniyá̠n para caj nacca̠li̠lacata̠qui̠yá̠n o nacca̠li̠lacahuaniyá̠n para ni̠tlán mintapuhua̠ncán, sinoque cumu la̠ cca̠huanín xapu̠lh pi̠ huixinín ankalhi̠ná cca̠pa̠xqui̠yá̠n xli̠hua̠k quinacú la̠qui̠ nacatzi̠yá̠tit pi̠ acxtum li̠pa̠xúhu nalatama̠yá̠hu y na̠ lacxtum li̠pa̠xúhu nani̠yá̠hu.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Aquit cca̠pa̠xqui̠yá̠n huá xpa̠lacata lacatancs cca̠li̠xakatli̠yá̠n y ni̠tu̠ cca̠ma̠aktze̠kuili̠niyá̠n, xa̠huachí luu cca̠li̠pa̠xuhuayá̠n lácu quila̠kalhakaxmatá̠hu, y ma̠squi lhu̠hua hua̠ntu̠ quinca̠li̠ma̠pa̠ti̠ni̠caná̠n huixinín quila̠ma̠akpuhuantiyani̠yá̠hu y quila̠ma̠xqui̠yá̠hu lanca tapa̠xuhuá̠n acxni̠ cca̠lacapa̠stacá̠n.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Hasta la̠ta ctichá̠hu nac xapu̠latama̠n Macedonia ni̠tu̠cu a̠ akatziyanca cjaxá̠hu porque la̠tachá nícu caná̠hu ankalhi̠ná ni̠ quinca̠ucxilhputuncaná̠n, quinca̠putzasta̠lacaná̠n, y akatiyuj lay quinacujcán caj la̠ta claklhpe̠cuaná̠hu hua̠ntu̠ naquinca̠akspulayá̠n.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Pero Dios lakati̠y ca̠makapa̠xuhuay hua̠nti̠ tali̠puhuamá̠nalh, pus xlá quinca̠macaminín Tito la̠qui̠ xlá naquinca̠makapa̠xuhuay.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Ni̠ caj xma̠nhuá luu cli̠pa̠xúhualh cumu para xlá quinca̠lakchín, huata huá a̠tzinú luu quinca̠li̠makapa̠xuhuán porque na̠chuná luu xpa̠xuhuama caj mimpa̠lacatacán; xlá quinca̠li̠ta̠kalhchuhui̠nán la̠ta lácu akatiyuj layá̠tit porque ni̠ catzi̠yá̠tit para tla̠n clama̠náhu, na̠chuná quinca̠huanín pi̠ lacasquiná̠tit pi̠ tuncán xacca̠lakanchá̠n. Huá xpa̠lacata luu a̠tzinú quinca̠li̠makapa̠xuhuán.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Ma̠squi xli̠ca̠na ccatzi̠y pi̠ a̠má quincarta hua̠ntu̠ aquit pu̠lh ctica̠tzoknín y ctica̠maca̠nichá̠n luu snu̠n ca̠li̠makali̠puhuán porque lhu̠hua hua̠ntu̠ cca̠li̠huanín, hua̠ntu̠ quilacata ni̠para tzinú clacpuhuán para pi̠ ni̠chuná xactica̠huanín. Acxni̠ a̠cu cca̠tzoknunikó̠n xaclacpuhuán pi̠ ma̠x la̠n nacca̠makali̠puhuaná̠n, pero tamá tali̠puhuá̠n ni̠maka̠s quilhtamacú ti̠taxtuko̠lh.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 La̠nchú luu cli̠pa̠xuhuay ni̠ xlacata cumu caj cca̠li̠makali̠puhuán, huata huá cli̠pa̠xuhuay porque tamá mintali̠puhua̠ncán ca̠makta̠yán la̠qui̠ nalakpali̠yá̠tit xali̠xcájnit milatama̠tcán nac xlacatí̠n Dios. Huixinín xli̠li̠puhuampá̠tit mintala̠kalhi̠ncán chuná cumu la̠ lakati̠y Dios, huá xpa̠lacata cli̠huán pi̠ a̠má quincarta hua̠ntu̠ cca̠ma̠lakacha̠nín ni̠tu̠ cca̠li̠ma̠laktzanké̠n huata tla̠n ca̠macuanín.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Porque a̠má tali̠puhuá̠n xpa̠lacata tala̠kalhí̠n hua̠ntu̠ Dios lakati̠y napa̠ti̠yá̠hu xli̠ca̠na quinca̠makta̠yayá̠n nalakpali̠yá̠hu xali̠xcájnit quintalacapa̠stacnicán nac xlacatí̠n Dios la̠qui̠ xlá tla̠n naquinca̠ma̠tzanke̠naniyá̠n y naquinca̠ma̠xqui̠yá̠n laktáxtut. Pero hua̠nti̠ caj li̠huaca tzucuy tali̠li̠puhuán hua̠ntu̠ uú xala ca̠quilhtamacú xli̠ca̠na pi̠ taamá̠nalh talaktzanka̠ta̠yay, porque ni̠ akatiyuj tali̠lay xtala̠kalhi̠ncán hua̠ntu̠ tatlahuani̠t nac xlacatí̠n Dios.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Huixinín ta̠yanítit makatlajátit mintali̠puhua̠ncán chuná cumu la̠ lakati̠y Dios, y Dios ca̠makta̠yani̠tán, ca̠ma̠xquí̠n li̠tlihueke la̠qui̠ nama̠xoko̠ni̠yá̠tit a̠má chixcú hua̠ntu̠ xtlahuani̠t li̠xcájnit tala̠kalhí̠n nac milaksti̠pa̠ncán. Porque snu̠n xca̠ma̠ma̠xani̠ni̠tán huá luu xli̠si̠tzi̠niyá̠tit, y cumu ni̠ xcatzi̠yá̠tit lácu luu natlahuayá̠tit la̠ta nalaca̠xtlahuayá̠tit aquit quila̠kalhasquíhu y la̠ta tu̠ cca̠huanín nali̠ma̠xoko̠ni̠yá̠tit ni̠ akatiyuj li̠látit huata chuná tlahuátit, tamacxtútit a̠má chixcú hua̠nti̠ xtlahuani̠t tala̠kalhí̠n y ma̠pa̠ti̠ní̠tit. Antá stalanca li̠tasíyulh pi̠ huixinín ni̠ xmakli̠catzi̠yá̠tit la̠ta tu̠ tláhualh ni̠tlá̠n.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Acxni̠ aquit cca̠maca̠nichá̠n a̠má quincarta, ni̠ huá clí̠tzokli la̠qui̠ caj nacli̠ma̠ma̠xani̠y a̠má chixcú hua̠nti̠ xtlahuani̠t tala̠kalhí̠n huata huá cca̠li̠tzoknunín la̠qui̠ caj nacca̠li̠tzaksayá̠n para xli̠ca̠na luu quila̠li̠pa̠huaná̠hu y tlahuayá̠tit hua̠ntu̠ aquit cca̠li̠ma̠peksi̠yá̠n.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Pero cumu xli̠ca̠na ctalulokui pi̠ quila̠li̠pa̠huaná̠hu a̠tzinú cli̠kalhi̠yá̠hu tapa̠xuhuá̠n nac quilatama̠tcán.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Aquit ccatzi̠y pi̠ ni̠ cakskáhuilh Tito acxni̠ cuánilh pi̠ huixinín luu tla̠n mintapuhua̠ncán. Xli̠hua̠k hua̠ntu̠ aquit cca̠li̠ma̠kalhchuhui̠ni̠ni̠tán huá xtalulóktat, chuná cumu la̠ cuánilh Tito pi̠ aquit luu cli̠pa̠xuhuay la̠ta huixinín lapá̠tit.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Xlá luu ca̠na̠ li̠pa̠xúhu ca̠lakcatzalaca̠ná̠n acxni̠ lacapa̠staca lácu kalhakaxpáttit la̠ta túcu xlá ca̠li̠ma̠kalhchuhui̠ní̠n, xa̠huachí lácu akatiyuj xlapá̠tit acxni̠ ca̠lakchá̠n porque xlacasquiná̠tit nacatzi̠y pi̠ li̠pa̠huaná̠tit.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Na̠chuná aquit cli̠pa̠xuhuay porque ccatzi̠y pi̠ ni̠ caquintila̠li̠ma̠ma̠xaní̠hu nac milatama̠tcán y na̠ tla̠n cca̠li̠pa̠huaná̠n.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.