Lucas 20
Coyutla Totonac NT (TOC_TBL) vs NVT
1 Maktum quilhtamacú Jesús xca̠ma̠kalhchuhui̠ni̠ma cristianos nac lanca pu̠siculan, xlá xca̠li̠ma̠kalhchuhui̠ni̠ma la̠ta lácu tla̠n natama̠akapútaxti̠y xli̠stacnicán, y na̠ acxni̠ tachilh xanapuxcun cura xa̠hua xma̠kalhtahuake̠nacán judíos.
1 Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele
2 Xlacán chiné takalhásquilh: —Luu xli̠ca̠na catlahua li̠tlá̠n caquila̠huaníhu túcu xpa̠lacata huix uú li̠tanu̠ni̠tanchita nac pu̠siculan y ca̠tlakaxtuko̠ni̠ta hua̠nti̠ tasta̠nán. ¿Túcuya̠ li̠ma̠peksí̠n huix kalhi̠ya? Osuchí ¿tícu ma̠xqui̠ni̠tán tamá li̠ma̠peksí̠n?
2 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
3 Jesús chiné ca̠kálhti̠lh: —Tla̠n nacca̠huaniyá̠n, pero pu̠lh na̠ huí hua̠ntu̠ cca̠kalhasquimputuná̠n, chú huixinín caquila̠huaníhu.
3 “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.
4 ¿Tícu li̠ma̠péksi̠lh Juan Bautista xlacata xlá naakmunu̠nún, pi̠ huá Dios, osuchí huá cristianos?
4 “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”
5 Xlacán chiné tzúculh talacpuhuán y tzúculh tala̠huaniy: —¿Lácu chú nahuaniyá̠hu nakalhti̠yá̠hu? Porque para nahuaniyá̠hu pi̠ huá Dios macámilh xlá naquinca̠huaniyá̠n: “¿Túcu chi̠nchú xpa̠lacata ni̠ li̠ca̠najlátit?”
5 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
6 Y chi̠nchú para nahuaniyá̠hu pi̠ huá lacchixcuhuí̠n xtali̠ma̠peksi̠ni̠t, la̠ta xli̠lhu̠hua cristianos naquinca̠actalanchipayá̠n y naquinca̠makni̠yá̠n. Porque xlacán tacatzi̠y pi̠ Juan Bautista huá xliakchuhui̠nantla̠huán xtachuhuí̠n Dios.
6 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.
7 Pero huata mejor xlacán takalhtí̠nalh pi̠ ni̠ xtacatzi̠y tícu xli̠ma̠peksi̠ni̠t Juan la̠qui̠ naakmunu̠nún.
7 Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.
8 Y Jesús chiné ca̠huánilh: —Pus para huixinín ni̠ catzi̠yá̠tit hua̠ntu̠ cca̠kalhasquimá̠n, pus na̠ ni̠para aquit cactica̠huanín tícu quima̠xqui̠ni̠t li̠ma̠peksí̠n caj xpa̠lacata hua̠ntu̠ aquit cca̠tlahuay.
8 E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
9 Acali̠stá̠n Jesús tzucupaj ca̠ta̠kalhchuhui̠nán cristianos y chiné ca̠li̠ma̠kalhchuhuí̠ni̠lh eé tachuhuí̠n: —Maktum quilhtamacú xuí cha̠tum chixcú hua̠nti̠ la̠n chalh nac xpú̠cuxtu lhu̠hua xali̠chánat uvas, y acali̠stá̠n xlá a medias ca̠rrentajmá̠xqui̠lh makapitzí̠n tasa̠cuá̠n, porque xlá alh latama̠y mákat nac a̠lacatúnuj ca̠chiquí̠n y luu maka̠s antá xlama̠chá.
9 Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.
10 Acxni̠ lákcha̠lh quilhtamacú la̠ta lácu cha̠y uvas, a̠má xpu̠chiná máca̠lh cha̠tum tasa̠cua la̠qui̠ naancán ca̠squinicán a̠ma̠ko̠lh tasa̠cuá̠n hua̠ntu̠ xlá xlakchá̠n nachipay xatahuácat xtachaná̠n. Pero xlacán huata caj tachípalh y la̠n tahuilí̠nilh, caj chunatá tamáca̠lh y ni̠tu̠ tama̠lé̠ni̠lh.
10 Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
11 Y hua̠nti̠ xpu̠chiná a̠má tachaná̠n maca̠mpá a̠cha̠tumli̠tum xtasa̠cua, xlá na̠chuná tatláhualh cala̠huaj cala̠huá tahuánilh y na̠ tahuilí̠nilh y ni̠tu̠ tama̠lé̠ni̠lh.
11 Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
12 Y a̠má chixcú juerza maca̠mpá a̠cha̠tum xtasa̠cua, pero a̠ma̠ko̠lh tasa̠cuá̠n hua̠nti̠ antá xtascujmá̠nalh nac a̠má parcela tama̠taká̠hui̠lh lhken tatamácxtulh y ni̠tu̠ tamá̠xqui̠lh hua̠ntu̠ xlakmini̠t.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.
13 ’Y hua̠nti̠ xpu̠chiná a̠má ca̠tuhuá̠n xlá chiné lacpúhua: “¿Túcu cahuá nactlahuay? Huata mejor nacmacá̠n quinkahuasa hua̠nti̠ luu cpa̠xqui̠y la̠qui̠ acxni̠ xlacán nataucxilha ma̠x a̠huayu para tzinú natalacapuhuaniy y natakalhakaxmata hua̠ntu̠ naca̠huaniy.”
13 “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’
14 Pus máca̠lh xkahuasa, pero a̠ma̠ko̠lh tasa̠cuá̠n acxni̠ taúcxilhli a̠má kahuasa chiné tzúculh tala̠huaniy: “Huá eé xkahuasa hua̠nti̠ xpu̠chiná eé tachaná̠n, pus huá naakata̠xtunicán pu̠tum hua̠ntu̠ aquinín la̠nchú li̠scujma̠náhu; huata mejor camakní̠hu la̠qui̠ hua̠k aquinín naquinca̠tamakxtekniko̠yá̠n.”
14 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
15 Pus chuná tatláhualh, tatamácxtulh nac xquilhapá̠n pu̠cuxcu y antá tamákni̠lh. Jesús chiné ca̠kalhásquilh hua̠nti̠ xtakaxmatmá̠nalh: —¿Túcu huixinín lacpuhuaná̠tit naca̠tlahuaniy xpu̠chiná pú̠cuxtu a̠ma̠ko̠lh hua̠nti̠ ni̠tlá̠n xtapuhua̠ncán tasa̠cuá̠n?
15 Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.
16 Pus luu xli̠ca̠na xlá pi̠ namín y naca̠makni̠ko̠y pu̠tum a̠ma̠ko̠lh hua̠nti̠ ni̠ lacuán tasa̠cuá̠n, y huata huá naca̠macama̠xqui̠y xpu̠cuxtu a̠makapitzí̠n tasa̠cuá̠n hua̠nti̠ aksti̠tum tascuja. Makapitzí̠n hua̠nti̠ xtaakata̠ksmá̠nalh acxni̠ takaxmatko̠lh eé tachuhuí̠n chiné tzúculh tahuaniy: —¡Ni̠ calacásquilh Dios para chuná naqui̠taxtuy!
16 “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.
17 Jesús cacs ca̠lacaúcxilhli y chiné ca̠huánilh: —Pus cumu para huixinín ni̠ ca̠najlayá̠tit xlacata pi̠ chuná naqui̠taxtuy, caquila̠huaníhu, ¿túcu chinchú huaniputún nac li̠kalhtahuaka? Porque lacatum antanícu tatzokni̠t chiné huan:
17 Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?
18 Para cha̠tum chixcú naliakchekxnín eé chíhuix maktum natalactucxtahuilay; y para huata huá chíhuix naactama̠ya̠chi maktum nalakchitami̠y y cumu la̠ pokxni natlahuako̠y.
18 Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
19 Ama̠ko̠lh xanapuxcun cura chu xma̠kalhtahuake̠nacán judíos xtachi̠le̠mputún Jesús cumu xlacán xtaakata̠ksni̠t pi̠ caj huá xpa̠lacatacán ma̠squi chuná xlá xca̠li̠xakatli̠ni̠t a̠má takalhchuhuí̠n. Pero ni̠tu̠ tatlahuanipá chú porque xtape̠cuaniy la̠ta xli̠lhu̠hua cristianos, chicá xamaktum natalaksi̠tzi̠y.
19 Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.
20 Cumu xlacán ni̠ xtama̠tla̠nti̠ni̠t pus tamáca̠lh makapitzí̠n lacchixcuhuí̠n hua̠nti̠ luu lacuán cristianos xtali̠taxtuputún la̠qui̠ natama̠kalhputza̠ni̠y y para túcu ni̠ tancs nakalhti̠nán chuná chú natama̠lacapu̠y nac xlacatí̠n gobernador romano.
20 Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.
21 Acxni̠ talákcha̠lh chiné takalhásquilh: —Ma̠kalhtahuake̠ná, aquinín ccatzi̠yá̠hu pi̠ huix ma̠siyuya hua̠ntu̠ luu xli̠ca̠na aksti̠tum talacapa̠stacni, y ni̠para tzinú li̠taaklhu̠hui̠ya ma̠squi lhu̠hua hua̠nti̠ ni̠ taliucxilhputuná̠n, huata huix lacasquina xli̠pu̠tum cristianos natalakapasa la̠ta lácu Dios lacasquín natalatama̠y.
21 Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.
22 Pus clacasquiná̠hu la̠nchú xquila̠huaníhu, ¿pi̠ tla̠n cahuá la̠ta la̠ clakaxoko̠nunima̠náhu xapuxcu ma̠peksi̠ná romano, osuchí ni̠tlá̠n?
22 Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.
23 Jesús cátzi̠lh pi̠ caj chunatá xtali̠kalhputzamá̠nalh y chiné ca̠huánilh: —¿Túcu xpa̠lacata huatiyá chuná quila̠li̠tzaksatla̠huaná̠hu?
23 Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:
24 Aver, caquila̠ma̠siyuníhu okxtum tumi̠n. ¿Tícu u̠má xlacapú̠n, y tícu xtacuhuiní eé hua̠ntu̠ tatzoktahuilani̠t nac tumi̠n? Xlacán chiné takalhtí̠nalh —Huá tamá xlacapú̠n lanca ma̠peksi̠ná gobierno romano.
24 “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
25 Jesús ca̠huanipá: —Pus huata huá camacama̠xquí̠tit gobierno hua̠ntu̠ ma̠peksi̠y gobierno; y na̠chuna li̠túm huá camacama̠xquí̠tit Dios hua̠ntu̠ lakchá̠n namacama̠xqui̠yá̠tit.
25 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
26 Ama̠ko̠lh lacchixcuhuí̠n cacs talacáhua y ni̠lay catu̠huá túcu natali̠kalhasquín porque hua̠ntu̠ xlá xkalhasquincán Jesús luu tancs hua̠ntu̠ xkalhti̠nán. Y la̠ta xli̠lhu̠hua cristianos caj xtali̠pa̠xuhuay hua̠ntu̠ xlá xca̠li̠xakatli̠y.
26 Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.
27 Acali̠stá̠n táalh antanícu xlaya Jesús makapitzí̠n lacchixcuhuí̠n hua̠nti̠ xca̠huanicán saduceos, xlacán ni̠ xtaca̠najlay para xli̠ca̠na talacastacuanán ni̠n nac ca̠li̠ní̠n; y chiné tahuánilh:
27 Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
28 —Ma̠kalhtahuake̠ná, Moisés quinca̠makxteknini̠tán nac xli̠ma̠peksí̠n xlacata para cha̠tum chixcú nani̠y naakxtekmakán xpusca̠t y para ni̠tu̠ ta̠kálhi̠lh xcamancán pus para huí chú xta̠lá kahuasa a̠má chixcú, xlá tla̠n nata̠tahuilay xya̠stá pu̠ni̠na̠ pusca̠t la̠qui̠ chuná ne̠cxni nalaksputa xtacuhuiní xta̠lá hua̠nti̠ aya ni̠ni̠t.
28 e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
29 Pus maktum quilhtamacú xtahuilá̠nalh kalhatujún lakahuasán hua̠k li̠nata̠lán. Hua̠nti̠ xapuxcu tamakáxtokli, pero ni̠ li̠maka̠s quilhtamacú ni̠lh y akxtekmákalh xpusca̠t, y ni̠para cha̠tum ta̠kálhi̠lh xcamancán.
29 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
30 Hua̠nti̠ xli̠cha̠tiy xta̠lá ta̠tamakáxtokli xya̠stá, na̠ ni̠ maka̠s li̠tum xlá na̠ ni̠pá y na̠ ni̠para huá ta̠kálhi̠lh xcamancán.
30 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.
31 Xli̠kalhatutu xtalá a̠má chixcú na̠chuná ta̠tamakáxtokli xya̠stá y la̠ta xa̠makapitzí̠n hua̠k chuná tatláhualh, y pu̠tum táni̠lh xkalhatujuncán y ni̠para cha̠tum tícu luu ta̠kálhi̠lh xcamancán.
31 Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.
32 Y ni̠ li̠maka̠s quilhtamacú a̠má pusca̠t na̠ ni̠lh.
32 Por fim, a mulher também morreu.
33 Bueno, chi̠nchú acxni̠ natalacastacuanán nac ca̠li̠ní̠n, ¿xatícu cahuá luu xpusca̠t nahuán cumu hua̠k xkalhatujuncán tata̠tamakáxtokli a̠má pusca̠t?
33 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
34 Jesús chiné ca̠kálhti̠lh: —Cumu la̠ huixinín catzi̠yá̠tit, uú nac ca̠quilhtamacú lacchixcuhuí̠n chu lacpusca̠tní̠n tatamakaxtoka.
34 Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.
35 Pero chú hua̠nti̠ Dios ca̠lacsacni̠t la̠qui̠ natakalhi̠y a̠má xasa̠sti latáma̠t acxni̠ natalacastacuanán nac ca̠li̠ní̠n, xlacán niaj catitatamakáxtokli, y ni̠para catitakálhi̠lh xlactzumajancán hua̠nti̠ natama̠sta̠y la̠qui̠ natatamakaxtoka.
35 Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,
36 Huata xlacán natalatama̠y cane̠cxnicahuá quilhtamacú cumu la̠ ángeles, porque xli̠ca̠na huá xcamán Dios natahuán cumu huá naca̠ma̠lacastacuani̠y nac ca̠li̠ní̠n.
36 e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.
37 Hua̠nchú caj xpa̠lacata para natalacastacuanán ni̠n, pus luu calacapa̠stáctit pi̠ hasta huá Moisés ma̠lúlokli acxni̠ xlá tzokli la̠ ta̠chuhuí̠nalh Dios antanícu xakxkota̠yama actzu̠ quihui porque xlá li̠chuhuí̠nalh Dios pi̠ huá xDios Abraham, xa̠huá xla Isaac, chu xla Jacob, chu xli̠hua̠k xa̠makapitzí̠n hua̠nti̠ tani̠ni̠ttá.
37 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
38 Pus antá huaniputún pi̠ Dios xca̠li̠ma̠xtuy a̠ma̠ko̠lh lacchixcuhuí̠n cumu la̠ xastacná xtalamá̠nalh ma̠squi aya xtani̠ni̠ttá; pus caj hua̠ntu̠ xlá xlacata ni̠tu̠cu lama para ni̠ hua̠k xastacná.
38 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.
39 Y cha̠tum xma̠kalhtahuake̠nacán judíos chiné huánilh: —Ma̠kalhtahuake̠ná, luu lacatancs hua̠ntu̠ huix quilhuámpa̠t.
39 “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.
40 Huata niaj tícu tlahuánilh takalhputzá̠n.
40 E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.
41 Jesús chiné ca̠huánilh xli̠hua̠k cristianos: —¿Lácu chú li̠huaná̠tit xlacata pi̠ Cristo hua̠nti̠ naminá̠n ca̠lakma̠xtuyá̠n mat huá xli̠talakapasni nahuán xamaká̠n rey David?
41 Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?
42 Y chi̠nchú lacatum nac li̠kalhtahuaka antanícu tata̠ksa Salmos hua̠ntu̠ rey David títzokli chiné huan:
42 Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita
43 — ausente —
43 até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.
44 ¿Lácu chú huixinín lacpuhuaná̠tit xlacata pi̠ Cristo huá xli̠talakapasni nahuán rey David, porque mismo huá David xpu̠chiná tlahuaparay?
44 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
45 La̠ta xli̠lhu̠hua cristianos xtakaxmatmá̠nalh xtachuhuí̠n, xlá chiné ca̠huánilh xdiscípulos:
45 Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:
46 —Luu cuentaj catlahuátit ni̠chuná huixinín natzaksayá̠tit cumu la̠ tali̠catzi̠y xma̠kalhtahuake̠nacán judíos, xlacán luu talakati̠y talhaka̠y lacpu̠lhmá̠n clhaka̠tcán, y na̠ talacasquín luu naca̠ca̠cni̠nanicán nac tiji antanícu xlacán talata̠kchokoy. Acxni̠ taán nac xpu̠tamakstoknicán tzucuy talacsaca la̠qui̠ huá natalactahuilay xalacuán pu̠táhui̠lh, y hua̠ntu̠ lacán tahuilá̠nalh; na̠chuna li̠túm acxni̠ taán antanícu ca̠huanicani̠t natamakpa̠xcuajnán, talacasquín pi̠ pu̠lh huá naca̠ma̠hui̠cán.
46 “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
47 Pero taakskahuimaklhti̠y xchiccán hua̠nti̠ ca̠ni̠makancani̠t lacchaján, y la̠qui̠ ni̠ti̠cu natacatzi̠y la̠ta lácu xlacán xta̠yatcán pus luu maka̠s la̠ta takalhtahuakaniy Dios. Pero ni̠para tzinú tacatzi̠y para huá a̠tzinú luu la̠n naca̠ma̠pa̠ti̠ni̠cán.
47 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.